Luszyca
| Luszyca | |
| Państwo |  Polska |
| Województwo | świętokrzyskie |
| Powiat | staszowski |
| Gmina | Połaniec |
| Wysokość | 178,7 m n.p.m. |
| Liczba ludności (2009) | 28[1][a]  |
| Strefa numeracyjna | (+48) 15 |
| Tablice rejestracyjne | TSZ |
| SIMC | 0803667 |
|
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
  Luszyca
|
|
|
Położenie na mapie Polski
 Luszyca
|
|
 50°27′38″N 21°19′37″E / 50.460555555556, 21.326944444444Na mapach: 50°27′38″N 21°19′37″E / 50.460555555556, 21.326944444444 |
|
Luszyca – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie staszowskim, w gminie Połaniec.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa tarnobrzeskiego.
W latach 1867-1954 w granicach administracyjnych gminy Tursko (natenczas była wioską włościańską z kolonistami niemieckimi); a w granicach obecnej gminy Połaniec dopiero od 1 stycznia 1973 roku po reaktywacji gmin w miejsce gromad.
Wieś zlokalizowana jest przy drodze krajowej nr 79.
Spis treści |
Historia [edytuj]
Wieś wymieniana w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich pod koniec XIX wieku[2].
Bronisław Chlebowski, Słownik geograficzny Królestwa Polskiego..., t. V.
Luszyca w 1867 roku wchodził w skład gminy Tursko, z urzędem gminy w Strużkach. Sądem okręgowym dla gminy był IV Sąd Okręgowy w Staszowie (tam też była stacya pocztowa). Gmina miała 8 781 mórg rozległości ogółem (w tym 5 083 mórg włościańskich) i 4 613 mieszkańców (w tym 1,4% pochodzenia żydowskiego, tj. 63 żydów). W skład gminy wchodziły jeszcze: Antoszówka, Dąbrowa, Matyaszów, Nakol, Niekrasów, Niekurza, Okrągła, Ossala, Pióry, Rudniki, Szwagrów, Strużki, Sworoń, Trzcianka, Tursko Małe, Tursko Wielkie, Tursko Wola, Zaduska Kępa i Zawada[3].
Wioska zamieszkała przez osadników niemieckich. W 1884 roku ówczesna siedziba parafii ewangelickiej Jednoty małopolskiej Sielec (administracyjnie w powiecie stopnickim, gminie Oględów; parafii rzymskokatolickiej Koniemłoty), leży niedaleko Staszowa. W momencie likwidacji zboru Sieleckiego jego obowiązki przejmuje parafia Czermin; by w okresie reaktywowanej II Rzeczypospolitej być stałą parafją ewangielicką Jednoty małopolskiej ówczesnej Luszycy, w tym 48 ewangelików, z których 33 uznawało się za kolonistów Niemców.
Demografia [edytuj]
Współczesna struktura demograficzna wioski Luszyca na podstawie danych z lat 1995-2009 według roczników GUS-u, z prezentacją danych z 2002 roku[1]:
Tabela 1.1 Poziom populacji wioski w przedziałach wiekowych WYSZCZEGÓLNIENIE J.
m.POPULACJA MIESZKAŃCÓW
(w przedziałach wiekowych w 2002 roku)OGÓŁEM 10-19 20-29 30-39 40-49 50-59 60-69 70-79 80+ I. OGÓŁEM os. 29 5 2 3 5 6 4 2 2 – odsetek % 100 17,2 6,9 10,3 17,2 20,7 13,8 7 6,9 1. WEDŁUG PŁCI A. Mężczyzn os. 18 4 2 3 3 4 1 1 – – odsetek % 62,1 13,8 6,9 10,3 10,3 13,8 3,5 3,5 – B. Kobiet os. 11 1 – – 2 2 3 1 2 – odsetek % 37,9 3,4 – – 6,9 6,9 10,3 3,5 6,9
Rysunek 1.1 Piramida populacji – struktura płci i wieku wioski
Tabela 1.2 Poziom populacji wioski w grupach wiekowych WYSZCZEGÓLNIENIE J.
m.POPULACJA MIESZKAŃCÓW
(w grupach wiekowych w 2002 roku)OGÓŁEM Mężczyzn Kobiet I. OGÓŁEM os. 29 18 11 – odsetek % 100 62,1 37,9 1. W WIEKU A. Przedprodukcyjnym os. 3 2 1 – odsetek % 10,3 6,9 3,4 B. Produkcyjnym os. 19 15 4 – odsetek % 65,6 51,8 13,8 a. mobilnym os. 9 8 1 – odsetek % 31 27,6 3,4 b. niemobilnym os. 10 7 3 – odsetek % 34,6 24,2 10,4 C. Poprodukcyjnym os. 7 1 6 – odsetek % 24,1 3,4 20,7
Uwagi
- ↑ Miejscowość statystyczna jest to zespół przyległy do siebie miejscowości, który przyjmuje nazwę miejscowości wiodącej. Do miejscowości statystycznej Luszyca należą: Luszyca i Pióry.
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Baza Demograficzna – Tablice predefiniowane – Wyniki badań bieżących; Stan i struktura ludności; Ludność według płci i miast (pol.). GUS, 2011, demografia.stat.gov.pl [dostęp 4 maja 2011].
- ↑ Filip Sulimierski (red. naczelny), Bronisław Chlebowski (red.), Władysław Walewski (red.): Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Nakładem Władysława Walewskiego. T. V. Warszawa: Skład Główny i administracya u Juliusza Walewskiego, D-ra Praw, Długa 47, Druk „WIEKU” Nowy-Świat Nr. 59, 1884, s. 486.
- ↑ Filip Sulimierski (red. naczelny), Bronisław Chlebowski (red.): Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Nakładem Władysława Walewskiego do końca tomu X. Od tomu XI, z zasiłku Kasy pomocy dla osób pracujących na polu naukowem imienia D-ra Mianowskiego. T. XII. Warszawa: Druk „WIEKU” Nowy-Świat Nr. 61, 1892, s. 657.
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||
