Jean-Pierre Raffarin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jean-Pierre Raffarin
Jean-Pierre Raffarin par Claude Truong-Ngoc 2013.jpg
Jean-Pierre Raffarin, 2013
Data i miejsce urodzenia 3 sierpnia 1948
Poitiers
Premier Francji
Przynależność polityczna UMP
Okres urzędowania od 7 maja 2002
do 31 maja 2005
Poprzednik Lionel Jospin
Następca Dominique de Villepin
Odznaczenia
Wielki Oficer Legii Honorowej (Francja) Krzyż Wielki Narodowego Orderu Zasługi (Francja) Krzyż Wielki Orderu Gwiazdy Rumunii (Rumunia) Narodowy Order Quebecu (Kanada)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Jean-Pierre Raffarin wym. [ʒɑ̃ˈpjɛːʀ ʀafaˈʀɛ̃] i (ur. 3 sierpnia 1948 w Poitiers) – francuski prawnik i polityk, premier trzech gabinetów w okresie 2002–2005, były eurodeputowany, senator.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodzi z rodziny o tradycjach politycznych, jego ojciec był m.in. wiceministrem rolnictwa. Jean-Pierre Raffarin studiował prawo na Uniwersytecie Paryż II (Paris II Panthéon-Assas) i ekonomię w Ecole Supérieure de Commerce de Paris. Pracę zawodową rozpoczął w branży marketingowej.

W działalność publiczną zaangażował się jako zwolennik nurtu politycznego, który wyznaczał Valéry Giscard d'Estaing. Był jednym z liderów wspierającej go organizacji młodzieżowej. Przystąpił później do centrowej Partii Republikańskiej, która współtworzyła federacyjną Unię na rzecz Demokracji Francuskiej. W 1977 po raz pierwszy został radnym miejskim Poitiers, funkcję tę pełnił do 1995.

W 1986 uzyskał mandat radnego regionu Poitou-Charentes, od 1988 do 2002 kierował jego radą regionalną, później przez dwa lata był jej wiceprzewodniczącym. W samorządzie zajmował też stanowisko zastępcy mera Chasseneuil-du-Poitou (1995-2001).

W latach 1989–1995 zasiadał w Parlamencie Europejskim. Wchodził w skład frakcji Europejskiej Partii Ludowej, był m.in. wiceprzewodniczącym Komisji Budżetowej[1].

W tym 1995 po raz pierwszy wybrano go w skład Senatu. W trakcie wyborów prezydenckich w tym samym roku poparł kandydaturę Jacques'a Chiraca. Wziął w tym samym czasie udział w powołaniu Partii Ludowej na rzecz Demokracji Francuskiej, ugrupowania działającego w ramach UDF i skupiającego zwolenników nowego prezydenta. Po zwycięstwie Jacques'a Chiraca objął stanowisko ministra ds. średniej i małej przedsiębiorczości, handlu i przemysłu morskiego w rządzie Alaina Juppé. Funkcję tę pełnił do 1997, w tym samym roku powrócił do sprawowania mandatu senatora.

W 1998 opuścił PPDF, przystąpił wówczas do Demokracji Liberalnej, która odeszła z UDF i podjęła bliższą współpracę z gaullistowskim Zgromadzeniem na rzecz Republiki.

Po reelekcji Jacques'a Chiraca w wyborach w 2002 i dymisji socjalistycznego premiera, Lionela Jospina, 7 maja 2002 Jean-Pierre Raffarin stanął na czele pierwszego swojego rządu. Współtworzył Unię na rzecz Większości Prezydenckiej (przekształconej wkrótce w Unię na rzecz Ruchu Ludowego), a po jej wygranej w wyborach parlamentarnych, 17 czerwca 2002 został po raz drugi premierem.

W 2003 zaproponował reformę niewydolnego systemu rentowo-emerytalnego, co spowodowało falę strajków społecznych na ulicach wielkich miast. W tym samym roku był także krytykowany za uznawaną za opóźnioną reakcję władz na falę niespotykanych upałów, która mogła się przyczynić do śmierci kilkunastu tysięcy osób. W 2004 UMP znacząco przegrała wybory regionalne, wkrótce też wchodząca w skład "większości prezydenckiej" Unia na rzecz Demokracji Francuskiej zapowiedziała wyjście z koalicji. 31 marca 2004 Jean-Pierre Raffarin sformował swój trzeci rząd, w którym odwołano ministrów obwinianych za poprzednie błędy.

Podał się do dymisji po odrzuceniu w referendum projektu traktatu ustanawiającego Konstytucję dla Europy, przeprowadzonym w dniu 29 maja 2005. Po przyjęciu tej rezygnacji na stanowisku premiera zastąpił go Dominique de Villepin.

W tym samym roku Jean-Pierre Raffarin kolejny raz został wybrany w skład Senatu, uzyskując reelekcję w 2014. W 2007 objął funkcję pierwszego wiceprzewodniczącego Unii na rzecz Ruchu Ludowego. W 2008 ubiegał się o nominację swojej partii na stanowisko przewodniczącego Senatu, jednak przegrał z Gérardem Larcherem[2].

Skład rządów Jean-Pierre'a Raffarina[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy gabinet (od 7 maja 2002 do 17 czerwca 2002)[edytuj | edytuj kod]

Drugi gabinet (od 17 czerwca 2002 do 31 marca 2004)[edytuj | edytuj kod]

Skład ministrów pozostawał tożsamy z pierwszym gabinetem. Zmiany dotyczyły wyłącznie niższych stanowisk, odwołany został młodszy minister Renaud Donnedieu de Vabres. Nowymi ministres délégués zostali Nicole Fontaine, Noëlle Lenoir, Pierre-André Wiltzer, Claudie Haigneré, Christian Jacob i Nicole Ameline.

Trzeci gabinet (od 31 marca 2004 do 29 listopada 2005)[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]