Sirmium
Sirmium – starożytne miasto greckie, rzymskie i bizantyjskie nad rzeką Sawą, ważna twierdza broniąca północnej granicy Cesarstwa Rzymskiego, obecnie Sremska Mitrovica na terenie Serbii.
Rzymscy cesarze pochodzący z miasta lub okolic [edytuj]
Dziesięciu cesarzy urodziło w się w mieście lub bliskiej okolicy:
- Trajan Decjusz (249-251)
- Herenniusz Decjusz (V-VI 251)
- Hostylian (251)
- Klaudiusz II Gocki (268-270)
- Kwintyllus (270)
- Lucjusz Domicjusz Aurelian (270-275)
- Probus (276-282)
- Maksymian (285-310)
- Konstancjusz II (337-361)
- Gracjan (367-383)
Ostatni cesarz zjednoczonego Rzymu Teodozjusz I Wielki (378-395), urodzony w rzymskiej prowincji Hispania, w Sirmium został obwołany cesarzem.
W czasie pełnienia przez miasto funkcji stołecznej prowincji lub jednej ze stolic cesarstwa wielu innych cesarzy bądź to wykorzystywało miasto jako rezydencję, bądź ogłaszano tu ich władcami. W latach 170-180 cesarz-filozof Marek Aureliusz napisał tu większą część swoich Rozmyślań.
Historia miasta [edytuj]
Miasto znajdujące sie na ziemi Ilirów zostało podbite przez Rzymian w I w. p.n.e. W I w. n.e. uzyskało status kolonii obywateli Rzymu i stało się ważną strategicznie twierdzą w prowincji Panonia, której była stolicą. W 103 r. Panonia została podzielona na dwie prowincje: górną i dolną, a Sirmium stało się stolicą Dolnej Panonii. W 296 r. w wyniku reformy administracyjnej Dioklecjana Sirmium stało się stolicą prowincji Panonia Secunda. W 293 r. Sirmium stało się jedną z czterech stolic Cesarstwa (obok Trewiru, Mediolanu i Nikomedii). W 318 r. Sirmium staje się stolicą prefektury Ilirii (do r. 379), a następnie, po podziale Ilirii na dwie części, wchodzi w skład prefektury Italii. Od IV w. miasto staje się ważnym centrum chrześcijaństwa – siedzibą episkopatu. W mieście znajdował się pałac cesarski, arena do wyścigów konnych, mennica, amfiteatr, teatr, łaźnie publiczne, świątynie, pałace, luksusowe wille i warsztaty rzemieślnicze.
W końcu IV w. Sirmium zostało przejściowo opanowane przez germańskich Gotów, ale powraca później do Cesarstwa Bizantyjskiego. W 441 r. zostało podbite przez Hunów, po czym przez ponad wiek pozostawało w rękach różnych ludów barbarzyńskich, takich jak Ostrogoci i Gepidowie, będąc nawet przez krótki czas stolicą państwa Gepidów. Od 567 r., kiedy Gepidzi zostali pokonani przez koalicję Longobardów i Awarów, Sirmium powraca do Cesarstwa Bizantyjskiego.
Awarowie, po usadowieniu się w latach 567-568 na terenie Niziny Węgierskiej nieustannie atakują Sirmium, które broniło im wejścia na teren Cesarstwa. Ostatecznie w 582 r. Awarowie zdobyli Sirmium, kończąc jego antyczną historię. Zwycięzcy zagwarantowali mieszkańcom bezpieczeństwo, jednak zażądali, aby ci opuścili miasto, pozostawiając cały dobytek oraz zapłacili trybut w wysokości 240 000 solidów. Po jego uiszczeniu mieszkańcy udali się do Salony[1]. Upadek Sirmium umożliwił Awarom, a wraz z nimi i Słowianom, posuwanie się na południe wzdłuż wybrzeża Adriatyku i w konsekwencji zajęcie całej Dalmacji w ciągu pierwszej połowy VII w.
Pozostałości archeologiczne miasta antycznego znajdują się pod zabudową dzisiejszej Śremskiej Mitrowicy.
Przypisy
- ↑ Michel Rouche, Attyla i Hunowie. Ekspansja barbarzyńskich nomadów, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2011, s. 214, ISBN 978-83-01-168216
Zobacz też:
