Konstancjusz II

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Konstancjusz II
Bust of Constantius II (Mary Harrsch).jpg
Imiona Flavius Iulius Constantius
Panował jako Imperator Caesar Flavius Iulius Constantius Augustus
Czas panowania 9 września 337 r.3 listopada 361 r.
Dynastia konstantyjska
Data urodzin 7 sierpnia 317 r.
Data śmierci 3 listopada 361 r.
Moneta
147 Constantius II.jpg
Lista cesarzy rzymskich
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Konstancjusz II (ur. 7 sierpnia 317, zm. 3 listopada 361) – cesarz rzymski od 337 do 361.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Drugi z trzech synów Konstantyna I Wielkiego i Fausty, urodzony w Sirmium (dzisiejsza Sremska Mitrovica) w Serbii. 9 września 337 otrzymał tytuł augustus oraz Egipt, Syrię, Azję Mniejszą i Trację. Walczył z królem Persów Szapurem II. Pod koniec 350 roku odrzucił propozycję poselstwa buntowników: Magnencjusza i Wetraniona. 25 grudnia 350 roku w Naisus Wetranion podporządkował się Konstancjuszowi (i ocalił życie).

W marcu 351 roku mianował swojego kuzyna Konstancjusza Gallusa współwładcą. Magnencjusz podobnie mianował współcesarzem swojego brata Decencjusza. 28 września pod Mursją stoczyli bitwę, którą Konstancjusz wygrał, choć Magnencjuszowi udało się uciec.

Kolejna kampania wojny domowej doprowadziła w 353 roku do klęski Magnencjusza, który 10 sierpnia zamordował swoją rodzinę i popełnił samobójstwo. Jego brat Decencjusz powiesił się.

Jako cesarz był rzecznikiem arianizmu, który wcielał siłą za pomocą synodów w Arles (353 r.), Mediolanie (355 r.) i Béziers (356 r.). Pod jego presją – np. w Mediolanie wszedł na zgromadzenie biskupów z obnażonym mieczem – potępiono na nich i skazano na zesłanie Atanazego Wielkiego, Hilarego z Poitiers, Dionizego z Mediolanu, papieża Liberiusza i Hozjusza z Kordoby[1].

Konstancjusz zmarł śmiercią naturalną w miejscowości Mobsukrene leżącej w pobliżu małoazjatyckiego miasta Tarsus 3 listopada 361 roku (Ammianus Marcellinus podaje, że miało to nastąpić po trzech dniach choroby, prawdopodobnie febry). Na łożu śmierci jako następcę wyznaczył swojego przeciwnika Juliana Apostatę.

Przypisy

  1. Arianizm, w: Słownik wczesnochrześcijańskiego piśmiennictwa, oprac.J. M. Szymusiak SJ, M. Starowieyski, Poznań 1971, s. 50; Löffler, K. (1914). Flavius Julius Constantius, w: The Catholic Encyclopedia. New York 1914.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Konstantyn I Wielki
Imperatores Romani.svg Cesarz rzymski
(współrządy z
Konstantynem II i Konstansem)

337-361
Imperatores Romani.svg Następca
Julian Apostata