Sobór Zaśnięcia Matki Bożej w Poczajowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sobór Zaśnięcia Matki Bożej
w Poczajowie
Свято-Успенський собор у Почаєві
sobór
Sobór Zaśnięcia Matki Bożej
Sobór Zaśnięcia Matki Bożej
Państwo  Ukraina
Miejscowość Poczajów
Wyznanie prawosławne
Kościół prawosławny
Wezwanie Zaśnięcia Matki Bożej
brak współrzędnych

Sobór Zaśnięcia Matki Bożej w Poczajowie (ukr. Свято-Успенський собор у Почаєві) – największa cerkiew wschodnich kresów dawnej Rzeczypospolitej, zbudowana w latach 1771–1779 na polecenie Mikołaja Bazyliego Potockiego przez śląskiego architekta Jana Gotfryda Hofmana, ukończona w 1785 przez Piotra Polejowskiego ze Lwowa. Okazała świątynia o potężnej, spiętrzonej bryle zewnętrznym wyglądem przypomina założenia klasztorne Austrii lub Niemiec, ponieważ poczajowscy bazylianie, dla których była wznoszona, dążyli do zbliżenia z kulturą Zachodu.

Cerkiew Uspieńska stoi nad pieczarą, w której według tradycji miała ukazać się Matka Boska (w cerkwi znajduje się kamień z odbitym śladem jej stopy)[1]. W innej z pieczar znajduje się cerkiew Pieczarna, ze szczątkami św. Hioba, wielkiego autorytetu prawosławia. Obok jest pieczara, w której święty medytował. Jeszcze niżej jest cerkiew św. Antoniego.

Cerkiew jest trójnawową bazyliką, z fasadą flankowaną dwiema wieżami i kopułą na ogromnym tamburze. Wystrój wnętrza jest utrzymany w stylu rokokowym. Uwagę zwraca XIX-wieczny, bogato zdobiony eklektyczny ikonostas (wcześniejszy rokokowy usunięto w XIX wieku), w którym znajduje się cudowna ikona Matki Boskiej Poczajowskiej.

W pewnej odległości od cerkwi wznosi się 65-metrowa dzwonnica z poł. XIX w.[2]

Sobór Zaśnięcia Matki Bożej stanowi część kompleksu klasztornego pod nazwą Ławra Poczajowska.

Przypisy

  1. Aleksandra Górska: Kresy. Przewodnik. s. 152.
  2. Marta Dvorák: Ławra Poczajowska. Pod złotą kopułą. [dostęp 2012-12-30].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Aleksandra Górska: Kresy. Przewodnik. Kraków: Wydawnictwo Kluszczyński, 2005, s. 152. ISBN 83-7447-006-2.
  2. Ryszard Brykowski. Powroty (2). „Spotkania z zabytkami”. Nr 2 (54), s. 19, 1991. Warszawa: Ministerstwo Kultury i Sztuki, Ośrodek Dokumentacji Zabytków. ISSN 0137-222X.