Obwód tarnopolski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Obwód
tarnopolski
Тернопільська область
Herb Flaga
Herb obwodu tarnopolskiego Flaga obwodu tarnopolskiego
Położenie na mapie
Map of Ukraine political simple Oblast Ternopil.png
Państwo  Ukraina
Gubernator Jurij Cziżmar
Stolica Tarnopol
Powierzchnia 13 823 km²
Ludność 
• liczba ludności
• gęstość

1 107 294
82,5 os./km²
Tablice rejestracyjne BO
Szczegółowy podział administracyjny
Liczba rejonów 17
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Obwód tarnopolski (ukr. Тернопільська областьTernopils'ka obłast) jest jednym z 24 obwodów Ukrainy. Leży w zachodniej części Ukrainy. Stolicą obwodu jest Tarnopol.

Graniczy na północy z obwodem rówieńskim, na południowym zachodzie z iwanofrankowskim, na południu z czerniowieckim, na zachodzie z lwowskim, na wschodzie z chmielnickim. Obwód został utworzony 4 grudnia 1939 r. dekretem Prezydium Rady Najwyższej ZSRR[1] z części terytorium II Rzeczypospolitej zajętych przez Armię Czerwoną po kampanii wrześniowej.

Spis treści

Historia [edytuj]

podział administracyjny obwodu tarnopolskiego na rejony

Największe miasta [edytuj]

Miasto ukraińska nazwa Zaludnienie
5 grudnia 2001
Tarnopol Тернопіль (Ternopil) 227.755
Czortków Чортків (Czortkiw) 29.057
Krzemieniec Кременець (Kremeneć) 22.051
Brzeżany Бережани (Bereżany) 17.617
Trembowla Теребовля (Terebowla) 13.661
Zbaraż Збараж 13.228
Buczacz Бучач 12.549
Borszczów Борщів (Borszcziw) 11.382
Zaleszczyki Заліщики (Zaliszczyky) 10.125


Edukacja [edytuj]

W obwodzie tarnopolskim działają 32 uczelnie wyższe, najważniejsze z nich:

Zobacz też [edytuj]

Jaskinia Ozerna

Przypisy

  1. Указ Президиума Верховного Совета СССР от 4 декабря 1939 года об образовании Волынской, Дрогобычской, Львовской, Ровенской, Станиславской и Тарнопольской областей в составе Украинской ССР (Сборник законов СССР и указов Президиума Верховного Совета СССР. 1938 г. — июль 1956 г / под ред. к. ю. н. Мандельштам Ю. И. — Москва: Государственное издательство юридической литературы, 1956, s. 52)

Linki zewnętrzne [edytuj]