Stanisław Hartman
Stanisław Hartman (ur. 2 sierpnia 1914 w Warszawie, zm. 11 listopada 1992 we Wrocławiu) – polski matematyk, profesor Uniwersytetu Wrocławskiego, współtwórca analizy harmonicznej.
[edytuj] Biografia
Studia matematyczne ukończył na Uniwersytecie Warszawskim w 1937. Studia w zakresie fizyki odbył we Lwowie, w latach 1939–1941. W 1942 więziony na Pawiaku. Po wojnie, od 1945 do śmierci, we Wrocławiu. Pracownik (od 1951 zastępca profesora, później profesor) Uniwersytetu Wrocławskiego, współtwórca wrocławskiej szkoły matematycznej, będącej kontynuacją szkoły lwowskiej (Hugo Steinhaus, Bronisław Knaster i inni). W 1968 zwolniony z UWr za udzielanie wsparcia protestującym studentom. W latach 1968–1980 przeniesiony do pracy w PAN, przywrócony do pracy na Uniwersytecie Wrocławskim w czasach pierwszej Solidarności, od 1985 na emeryturze. W latach 1976–1980 współpracownik KOR i Towarzystwa Kursów Naukowych, wielokrotnie szykanowany przez władze PRL, internowany w stanie wojennym. W 1968 odmówił wyjazdu "w jedną stronę".
Był prawnukiem rabina Izaaka Kramsztyka oraz ojcem Jana Hartmana i Hanny Bartoszewicz.
12 maja uroczyście odsłonięto tablicę upamiętniającą profesora Hartmana umieszczoną na zewnętrznej (zachodniej, od strony Odry) ścianie budynku Instytutu Matematycznego Uniwersytetu Wrocławskiego, gdzie od chwili jego powstania pracował profesor. Okolicznościowy wykład pt. "Czego filozof może nauczyć się od matematyka?" wygłosił Jan Hartman, syn profesora.
