Teatr Dramatyczny w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Teatr Dramatyczny w Warszawie
Teatr Dramatyczny w Warszawie
Teatr Dramatyczny w Warszawie
Teatr Dramatyczny m.st. Warszawy
Typ teatru teatr dramatyczny
Kierownictwo
artystyczne
Tadeusz Słobodzianek
Data powstania 1949
Lokalizacja Warszawa
Scena im. Gustawa Holoubka
pl. Defilad 1
Scena Na Woli im. Tadeusza Łomnickiego
ul. Kasprzaka 22
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa teatru

Teatr Dramatyczny m.st. Warszawy – teatr miejski w Warszawie.

Mocą uchwały Rady miasta stołecznego Warszawy z dnia 8 listopada 2012[1] w wyniku połączenia dwóch instytucji kultury: Teatru Dramatycznego m.st. Warszawy im. Gustawa Holoubka i Teatru Na Woli im. Tadeusza Łomnickiego z dniem 1 stycznia 2013 roku powstała nowa instytucja o nazwie Teatr Dramatyczny m.st. Warszawy. Dwie główne sceny Teatru otrzymały odpowiednio nazwy: Scena im. Gustawa Holoubka (na placu Defilad 1) i Scena Na Woli im. Tadeusza Łomnickiego (na ul. Kasprzaka 22)[2].

Obecnie dyrektorem naczelnym i artystycznym jest Tadeusz Słobodzianek.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Teatr Dramatyczny m.st. Warszawy im. Gustawa Holoubka[edytuj | edytuj kod]

Historia tego teatru rozpoczęła się w 1949, kiedy powstał jako zespół teatralny Domu Wojska Polskiego. W 1955 otrzymał siedzibę w Pałacu Kultury i Nauki, a od 1957 przybrał nazwę Teatru Dramatycznego.

W latach 70. Gustaw Holoubek stworzył ze sceny tego teatru główny ośrodek życia teatralnego całej stolicy, a nawet całego kraju. Jego ambicją było stworzenie teatru, który stałby się nieoficjalną sceną narodową. W związku z tym na afiszu pojawiało się wiele klasycznych dzieł światowych oraz polskich, w tym polscy klasycy XX w.: Witold Gombrowicz, Sławomir Mrożek, Jerzy Zawieyski. Wyróżnikiem teatru był bardzo mocny i wybitny skład aktorski, który Holoubek sam sobie dobrał, do zespołu aktorskiego należeli m.in.: Ryszard Pietruski, Danuta Szaflarska, Mieczysław Voit, Zbigniew Zapasiewicz, Magdalena Zawadzka, Piotr Fronczewski, Jadwiga Jankowska-Cieślak. Ważnymi pozycjami repertuarowymi stały się m.in.: Wariacje według Antoniego Czechowa w inscenizacji Jerzego Grzegorzewskiego (1977), Noc listopadowa Wyspiańskiego (1978) i Operetka Gombrowicza (1980) w reżyserii Macieja Prusa. Ogromnym sukcesem warszawskiej sceny okazał się Kubuś Fatalista i jego pan według Denisa Diderota (1976) w reżyserii Witolda Zatorskiego. Wielka teatralna zabawa przez wiele miesięcy ściągająca do teatru komplety publiczności.

Po odwołaniu Holoubka w 1982 roku TD stracił na znaczeniu, a zespół powoli przeniósł się do innych stołecznych teatrów.

W sezonie 1987/88 prezydent Warszawy powołał na stanowisko dyrektora naczelnego i artystycznego TD Zbigniewa Zapasiewicza. Pod jego kierownictwem Teatr Dramatyczny odbudowuje zespół artystyczny i znów staje się jedną z liczących się scen stolicy. W przygotowywanych m.in. przez Macieja Prusa, Tadeusza Łomnickiego czy Tadeusza Słobodzianka spektaklach poza największymi gwiazdami stołecznego teatru (Łomnicki, Hanin) obsadzani byli młodzi aktorzy. W propozycjach repertuarowych obok dzieł klasycznych znalazły się próby teatralne: m.in. adaptacja sceniczna piosenek Jacka Kaczmarskiego Zatruta Studnia w reżyserii Andrzeja Blumenfelda.

W 1990 – po konflikcie z częścią zespołu teatru skupioną wokół Mieczysława Marszyckiego – Zapasiewicz zrezygnował z kierowania Dramatycznym. Jego miejsce do 1993 roku zajął Maciej Prus. Od 1993 do 2007 dyrektorem artystycznym był Piotr Cieślak.

Od 2002 TD jest organizatorem festiwalu "Spotkania".

Najbardziej popularni aktorzy Teatru Dramatycznego obecnie w nim pracujący[edytuj | edytuj kod]

B

D

F

J

K

M

N

O

R

S

T

W

Ż

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Uchwała nr XLVI/1250/2012 z 08-11-2012 (pol.). bip.warszawa.pl, 2012-11-15. [dostęp 2014-02-09].
  2. Historia Teatru Dramatycznego m. st. Warszawy (pol.). teatrdramatyczny.pl. [dostęp 2014-02-09].