Marilyn Monroe

Z Wikipedii

Skocz do: nawigacji, szukaj
(ksż)
 Ten artykuł wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji.
Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte.
Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach.
Marilyn Monroe
MM w filmie Mężczyźni wolą blondynki (1953)
Prawdziwe nazwisko Norma Jeane Mortensen
Data i miejsce urodzenia 1 czerwca 1926
Stany Zjednoczone Los Angeles,
Stany Zjednoczone
Data i miejsce śmierci 5 sierpnia 1962
Stany Zjednoczone Los Angeles,
Stany Zjednoczone
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Strona domowa
Profil w bazie IMDb
Profil w bazie Filmweb.pl
Asfaltowa dżungla (1950)
Mężczyźni wolą blondynki (1953)
Słomiany wdowiec (1955)
Książę i aktoreczka (1957)
Pół żartem, pół serio (1959)

Marilyn Monroe ("MM"), wł. Norma Jeane Mortensen, Norma Jeane Baker (ur. 1 czerwca 1926 w Los Angeles, zm. 5 sierpnia 1962 w Los Angeles) - amerykańska aktorka filmowa, legenda kina, seksbomba lat 50. i 60. XX w.

Spis treści

[edytuj] Biografia

Martin Edward Mortensen (piekarz) i Gladys Pearl Monroe (montażystka filmowa) rozeszli się przed narodzeniem Normy Jeane, zarejestrowanej potem w urzędzie jako Mortensen (prawdziwego, biologicznego ojca, nigdy nie ustalono, prawdopodobnie był nim Charles Stanley Gifford, pracujący razem z Gladys w studio RKO), w młodości znanej też jako Baker po pierwszym mężu Gladys, którym był John Newton Baker. Wychowywana w rodzinach zastępczych i sierocińcu.

19 czerwca 1942, w wieku szesnastu lat, po raz pierwszy wyszła za mąż za dwudziestojednoletniego Jamesa Dougherty'ego, pracownika fabryki samolotów. 13 września 1946, po przeszło czterech latach małżeństwa, rozwiedli się.

Jako modelka prezentowała kostiumy kąpielowe. 29 lipca 1946 zauważona została przez Howarda Hughesa, szefa studia filmowego RKO, a w sierpniu – wezwana do biura Bena Lyona, kierownika ds. obsady – obrała pseudonim sceniczny Marilyn (imię Marilyn Miller (1898-1936), aktorki, wybrane przez Lyona) Monroe (nazwisko panieńskie matki), lecz pierwszy kontrakt (za namową agenta) podpisała z wytwórnią filmową Fox.

W latach 1947-'48 wystąpiła w kilku filmach, z których żaden nie odniósł większych sukcesów i wytwórnia filmowa Fox nie przedłużyła z nią kontraktu.

Wróciła do zawodu modelki oraz wstąpiła do szkoły aktorskiej. W 1949 pozowała nago do zdjęć, które w 1953 (kupione przez Hugha Hefnera) ukazały się w I numerze Playboya.

W 1950 zagrała małe role w kilku filmach; dwie z nich zauważyli widzowie i producenci. W 1952 (już jako znana aktorka) po raz pierwszy jako "platynowa blondynka" wystąpiła w filmie Małpia kuracja, a rok później występ w filmie Mężczyźni wolą blondynki przyniósł jej status gwiazdy i sławę. Platynowe blond włosy i malowane na policzku znamię, a więc znaki charakterystyczne uwodzicielskiego stylu Marilyn Monroe, były tak naprawdę inspirowane wizerunkiem artystycznym aktorki z lat trzydziestych, Jean Harlow, wylansowanym w filmie Platynowa blondynka (1931)[1].

W 1953 spotkała Joe'go Di Maggia, słynnego baseballistę i 14 stycznia 1954 wyszła za niego, stając na ślubnym kobiercu po raz drugi. 27 października 1954, po dwustu siedemdziesięciu czterech dniach burzliwego małżeństwa (niewierność aktorki, zazdrość Di Maggio), para rozwiodła się.

15 września 1954 wystąpiła w słynnej scenie z uniesioną podmuchem z kanału wentylacyjnego metra białą sukienką, nakręconej do filmu Słomiany wdowiec.

29 czerwca 1956 wyszła za Arthura Millera, dramaturga, dokonując konwersji na judaizm reformowany. To był najdłuższy związek Marilyn. W trakcie małżeństwa dwukrotnie poroniła. 20 stycznia 1961, po przeszło czterech latach pożycia małżeńskiego, rozwiedli się. Rozstanie przypieczętowali wspólnym filmem "Skłóceni z życiem" , do którego Arthur Miller napisał scenariusz , a w którym Marilyn zagrała. To był film o nich.

Nadużywała alkoholu i barbituranów, popadała w coraz częstsze i dłuższe depresje, chorowała na bulimię, sprawiała coraz większe problemy na planie, opóźniając realizację filmów. Wraz z rozpoczęciem zdjęć do Słodkiego kompromisu (Something's Got to Give) Marilyn stała się bardziej punktualna. Niechęć reżysera do aktorki, złe traktowanie przez wytwórnię Fox (oskarżającej ją niesłusznie o opóźnianie zdjęć) spowodowało rozwiązanie umowy z wytwórnią. Kroplą przelewającą czarę było opuszczenie planu, aby zaśpiewać utwór Happy Birthday z okazji czterdziestych piątych urodzin prezydenta Johna F. Kennedy'ego.

5 sierpnia 1962 znaleziono Ją martwą w jej domu w Brentwood w Los Angeles, nagą na łóżku ze słuchawką telefoniczną w dłoni. Jako przyczynę zgonu protokół z sekcji zwłok podaje przedawkowanie środków nasennych, choć nadal niewyjaśnione są ostatecznie tajemnicze okoliczności Jej śmierci.

Istnieją hipotezy, iż nie był to przypadek, a morderstwo (zaaplikowanie leków) upozorowane na samobójstwo, z powodu jej związków z rodziną Kennedych oraz komunistami[2]. Aktorka romansowała zarówno z prezydentem Johnem F. Kennedym, jak i jego bratem, Robertem Kennedym[3]. Pojawiały się więc spekulacje, że miała dostęp nie tylko do sypialni tych dwóch polityków, ale także do tajemnic państwowych i stała się z tego powodu zagrożeniem dla wpływowych kręgów politycznych. Za jej śmierć obwiniano amerykańskie służby specjalne, a nawet samą rodzinę Kennedych. Silny wpływ na popularność hipotezy o morderstwie miało to, że zamordowani zostali prezydent John F. Kennedy oraz jego brat Robert Kennedy.

Marilyn Monroe "odeszła" będąc u szczytu swoich zawodowych sukcesów. Tajemnicze okoliczności jej śmierci sprawiły, że stała się legendą. Do dzisiaj pozostaje uosobieniem wrażliwego, podniecającego seksu.

[edytuj] Filmografia

  • 1962: Something's Got to Give jako Ellen Wagstaff Arden
  • 1961: Skłóceni z życiem (The Misfits) jako Roslyn Taber
  • 1960: Pokochajmy się (Let's Make Love) jako Amanda Dell
  • 1959: Pół żartem, pół serio (Some Like It Hot) jako Sugar Kane Kowalczyk
  • 1957: Książę i aktoreczka (The Prince and the showgirl) jako Elsie
  • 1956: Przystanek autobusowy (Bus Stop) jako Cherie
  • 1955: Słomiany wdowiec (The Seven Year Itch) jako Dziewczyna
  • 1954: Rzeka bez powrotu (River of No Return) jako Kay Weston
  • 1954: Nie ma jak show (There's No Business Like Show Business) jako Vicky Hoffman/Vicky Parker
  • 1953: Jak poślubić milionera (How to Marry a Millionaire) jako Pola Debevoise
  • 1953: Mężczyźni wolą blondynki (Gentlemen Prefer Blondes) jako Lorelei Lee
  • 1953: Niagara jako Rose Loomis
  • 1952: Na krawędzi (Clash by Night) jako Peggy
  • 1952: Uprzejmie informujemy, że nie są państwo małżeństwem (We're Not Married!) jako Annabel Norris
  • 1952: O. Henry przy pełnej widowni (O. Henry's Full House) jako Kobieta na ulicy
  • 1952: Proszę nie pukać (Don't Bother to Knock) jako Nell Forbes
  • 1952: Małpia kuracja (Monkey Business) jako Lois Laurel
  • 1951: Pamiętniki Don Giovanniego (Love Nest) jako Roberta Stevens
  • 1951: As Young as You Feel jako Harriet
  • 1951: Home Town Story jako Iris Martin
  • 1951: Pobierzmy się (Let's Make It Legal) jako Joyce
  • 1950: Wszystko o Ewie (All About Eve) jako Claudia Casswell
  • 1950: Asfaltowa dżungla (The Asphalt Jungle) jako Angela Phinlay
  • 1950: Right Cross jako Dusky Ledoux
  • 1950: Podróż do Tomahawk (A Ticket to Tomahawk) jako Clara
  • 1950: Błyskawica (The Fireball) jako Polly
  • 1949: Szczęśliwa miłość (Love Happy) jako Klientka
  • 1948: Dziewczęta z chóru (Ladies of the Chorus) jako Peggy Martin
  • 1948: Scudda-Hoo! Scudda-Hay! jako Uczennica szkoły średniej Peggy (niewymieniony w czołówce)
  • 1947: Dangerous Years jako Evie
  • 1947: Szokująca panna Pilgrim (The Shocking Miss Pilgrim) jako Telefonistka (niewymienona w czołówce)

[edytuj] Nagrody i nominacje

[edytuj] Upamiętnia Ją

[edytuj] Linki zewnętrzne

[edytuj] Przypisy

  1. ↑ Kronika Kobiet, Warszawa 1993, s.474.
  2. ↑ Marilyn, ostatnie seanse, Warszawa 2008
  3. ↑ Kronika Kobiet, Warszawa 1993, s.554.


Źródło „http://pl.wikipedia.org/wiki/Marilyn_Monroe”
Utwórz książkę