Lidia Zamkow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Lidia Zamkow
Data
i miejsce urodzenia
15 lipca 1918
Rostów nad Donem
Data
i miejsce śmierci
19 czerwca 1982
Warszawa
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Nagrobek Lidii Zamkow na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie z rzeźbą Bronisława Chromego

Lidia Zamkow (wyst. też jako Lidia Zamkow-Słomczyńska lub Lidia Słomczyńska; ur. 15 lipca 1918 w Rostowie, zm. 19 czerwca 1982 w Warszawie) – polska aktorka teatralna, filmowa i telewizyjna, reżyser teatralna, także pedagog.

Przebieg kariery artystycznej[edytuj | edytuj kod]

Przed wybuchem wojny studiowała medycynę. Od roku 1937 uczęszczała też na zajęcia wydziału aktorskiego PIST, była także jego słuchaczką w czasie okupacji (w trybie tajnego nauczania). Od roku 1944 występowała w teatrze. Najpierw był to Teatr Wojewódzki w Białymstoku, a potem – Wojska Polskiego w Lublinie. Występowała tam do 1945 roku, po czym przeniosła się do Teatru Wojska Polskiego w Łodzi. W 1946 roku zdała eksternistyczny egzamin aktorski w ZASP-ie, a dwa lata później ukończyła studia na Wydziale Reżyserskim PWST w Warszawie (z siedzibą w Łodzi).

W roku 1949 związała się z Teatrem im. Słowackiego w Krakowie. Była tam aktorką i reżyserem w latach 1949-1952, 1957-58 i 1964-72. W latach 1953-1954 była kierownikiem artystycznym Teatru Wybrzeże w Gdańsku, a w latach 1954-1957 występowała i reżyserowała w Teatrze Wojska Polskiego (Dramatycznym) w Warszawie. Następnie, w latach 1958-1964, była związana ze Starym Teatrem w Krakowie. W latach 1972-1974 reżyserowała w warszawskim Teatrze Studio. Później współpracowała też z wieloma innymi polskimi teatrami, a także z Teatrem Telewizji. W latach 1950-1953 była pedagogiem krakowskiej PWST.

Prace teatralne (wybór)[edytuj | edytuj kod]

Role[edytuj | edytuj kod]

Prace reżyserskie[edytuj | edytuj kod]

  • 1948 – Omyłka
  • 1948 – Harry Smith odkrywa Amerykę
  • 1948 – Żołnierz i bohater
  • 1950 – Brygada szlifierza Karhana
  • 1950 – Improwizacja w Paryżu
  • 1950 – Uczone białogłowy
  • 1950 – Obcy cień (także przekład)
  • 1951 – Nasze dziewczęta
  • 1951 – Trzeba było iskry
  • 1952 – Pociąg do Marsylii
  • 1953 – Turcaret
  • 1953 – Żart od morza
  • 1953 – Barbarzyńcy
  • 1954 – Tragedia optymistyczna
  • 1956 – Romeo i Julia
  • 1956 – Samotność
  • 1957 – Imiona władzy
  • 1958 – Wizyta starszej pani
  • 1958 – Przedszkole miłości
  • 1958 – Dwie wdowy
  • 1958 – Żołnierz królowej Madagaskaru
  • 1959 – Kapitan z Kopenick
  • 1959 – Zielony frak
  • 1960 – Medea
  • 1960 – Apelacja Villona
  • 1960 – Na dnie
  • 1961 – Indyk
  • 1961 – Spacerkiem przez Londyn
  • 1962 – Matka Courage i jej dzieci
  • 1962 – Postępowiec
  • 1962 – Cyd
  • 1962 – Balladyna
  • 1962 – Pan Puntila i jego sługa Matti
  • 1963 – Sen nocy letniej
  • 1963, 1973 – Sen
  • 1963 – Kaligula
  • 1963 – Peer Gynt
  • 1964 – Cichy Don
  • 1965 – Tragedia optymistyczna
  • 1965 – Czarowna noc
  • 1965 – Na pełnym morzu
  • 1986 – Opera za 3 grosze
  • 1965 – Don Kichote
  • 1966 – Szklana menażeria
  • 1966 – Makbet
  • 1967 – Moralność pani Dulskiej
  • 1967 – Eugeniusz Oniegin
  • 1968 – Król Edyp
  • 1968 – Ameryka
  • 1968 – Baba-Dziwo
  • 1968 – Don Juan
  • 1969 – Wesele
  • 1969, 1977 – Zmartwychwstanie
  • 1969 – Człowiek jak człowiek
  • 1970 – Sceny z miasta powiatowego
  • 1970 – Sławna historia o Troilusie
  • 1972 – Pamiętnik z powstania warszawskiego
  • 1972, 1975 – Komu bije dzwon
  • 1975 – Urodziła się jak wróbel
  • 1976 – Nie-Boska komedia
  • 1976 – Anna Karenina
  • 1978 – Lot nad kukułczym gniazdem
  • 1979 – Biedermann i podpalacze

Teatr Telewizji[edytuj | edytuj kod]

  • 1968 – Moralność pani Dulskiej
  • 1971 – Ludzie bezdomni
  • 1971 – Barbarzyńcy – Sceny z miasta powiatowego
  • 1972 – Wesele
  • 1972 – Pamiętnik z powstania warszawskiego
  • 1973 – Dokument liryczny
  • 1973 – Diabeł
  • 1974 – Sława i chwała
  • 1974 – Matka Courage i jej dzieci
  • 1976 – Decyzje
  • 1977 – Letnicy
  • 1979 – Tragedia optymistyczna

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • 1951 – wyróżnienie za reżyserię przedstawienia Trzeba było iskry Leona Pasternaka w Teatrze Polskim w Warszawie na Festiwalu Polskich Sztuk Współczesnych
  • 1952 – nagroda państwowa III stopnia za osiągnięcia w realizacji sztuk współczesnych, szczególnie za reżyserię przedstawienia Pociąg do marsylii Krzysztofa Gruszczyńskiego w Starym Teatrze w Krakowie
  • 1954 – Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski[2]
  • 1955 – nagroda państwowa (wyróżnienie) za reżyserię przedstawienia Tragedia optymistyczna Wsiewołoda Wiszniewskiego w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku
  • 1959 – Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
  • 1963 – nagroda I stopnia za reżyserię i adaptację Snu Fiodora Dostojewskiego w Starym Teatrze w Krakowie na Festiwalu Sztuk Rosyjskich i Radzieckich w Katowicach
  • 1963 – nagroda im. Boya Klubu Krytyki Teatralnej za wybitne osiągnięcia artystyczne na scenach krakowskich, m.in. za reżyserię i adaptację sceniczną Snu Dostojewskiego i za reżyserię Kaliguli Alberta Camusa w Starym Teatrze oraz za inscenizację Peer Gynta Henryka Ibsena w Teatrze Ziemi Krakowskiej w Tarnowie
  • 1964 – nagroda II stopnia za reżyserię przedstawienia Cichy Don według Michała Szołochowa w Starym Teatrze w Krakowie na Festiwalu Sztuk Rosyjskich i Radzieckich w Katowicach
  • 1964 – I nagroda „Srebrny Kormoran” za reżyserię przedstawienia No More Hiroshima na 2. Ogólnopolskim Festiwalu Zespołów Estradowych w Olsztynie
  • 1966 – Złota Odznaka Klubu Miłośników Teatru
  • 1968 – III nagroda publiczności za przedstawienie Kariera według listów Heleny Modrzejewskiej zrealizowane w Estradzie Krakowskiej na 3. Ogólnopolskim Przeglądzie Teatrów Małych Form w Szczecinie
  • 1969 – Zasłużony Działacz Kultury
  • 1970 – główna nagroda za monodram Urodziła się jak wróbel na 5. Ogólnopolskim Festiwalu Teatrów Jednego Aktora we Wrocławiu
  • 1971 – wielka nagroda publiczności oraz nagroda specjalna Komisji Artystycznej za spektakl Jest w piekle miejsce zwane... zrealizowany w Estradzie Krakowskiej (wspólnie z Leszkiem Herdegenem i Wojciechem Ziętarskim) na 6. Ogólnopolskim Przeglądzie Teatrów Małych Form w Szczecinie
  • 1972 – nagroda za scenariusz i reżyserię przedstawienia Pamiętnik z powstania warszawskiego Mirona Białoszewskiego z Estrady Krakowskiej na 7. Ogólnopolskim Przeglądzie Teatrów Małych Form w Szczecinie
  • 1974 – nagroda I stopnia za adaptację i reżyserię Snu Fiodora Dostojewskiego w Teatrze Studio w Warszawie na 14. Kaliskich Spotkaniach Teatralnych

Życie osobiste[edytuj | edytuj kod]

Miała dwóch mężów – Macieja Słomczyńskiego oraz aktora Leszka Herdegena[3]. Matka Piotra Słomczyńskiego (ur. 1956).

Przypisy

  1. Elbląska Biblioteka Cyfrowa: Urodziła się jak wróbel: rzecz o Edith Piaf – program teatralny.
  2. 19 lipca 1954 „za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki” M.P. z 1954 r. Nr 108, poz. 1458
  3. Witold Filler, Lech Piotrowski: Poczet aktorów polskich. Od Solskiego do Lindy. Warszawa: Philip Wilson, 1998. ISBN 83-87571-54-7. Jerzy Moskal: Scenografia to po prostu świat. [dostęp 5 września 2008].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]