Teleturnieje nadawane w TVP2

Artykuł jest listą teleturniejów emitowanych w TVP2.

5x5 – wygrajmy razem

5x5 – wygrajmy razem – teleturniej emitowany w Polsce przez stację telewizyjną TVP2 od września 1997 do 2000. Gospodarzem programu był Marek Grabowski. Wyemitowano 65 odcinków (6 sezonów). Jeden odcinek trwał 25 minut. Program produkowała TVP Wrocław.

W teleturnieju brały udział dwie dwuosobowe drużyny. Zasady gry częściowo były oparte na grze bingo. Gra polegała przede wszystkim na odgadywaniu 5-literowych (później też 6-literowych) słów. Gracze znali pierwszą literę i mieli 5 prób do odpowiedzi. W miarę odgadywania byli naprowadzani, które litery występujące w podawanych przez nich odpowiedziach występują w odgadywanym haśle:

• litera niebieska – niewłaściwa
• litera czerwona – właściwa, w odpowiednim miejscu
• litera żółta – właściwa, lecz w nieodpowiednim miejscu

Drużyna, która odgadła swoje hasło, losowała numer, który był wykreślany z planszy liczbowej zgodnie z zasadami bingo. Zawodnicy, którzy mieli więcej pieniędzy na koncie wchodzili do finału (w przypadku remisu dogrywka – 9 hasło, która grupa zgadła je jako pierwsza, przeszła do finału). W finale drużyna musiała w ciągu 2 i pół minuty odgadnąć jak najwięcej słów. Każde było warte 100 złotych. Gdy czas upłynął, liczył się ostatni wyraz wypowiedziany przez uczestników. Gdy był właściwy, grupa otrzymała dodatkowe 100 zł. Po tej rozgrywce należało zgadnąć główne hasło finałowe. Jeśli drużynie udało się odgadnąć ten wyraz w ciągu 5 podejść, padała główna wygrana (np. 10 000 złotych). Wtedy zwycięska grupa miała prawo do dalszej gry w kolejnych odcinkach.

Na podobnych zasadach opierał się teleturniej Lingo, emitowany w 2007 roku w TV4.

Duety do mety

Duety do mety – teleturniej emitowany w latach 1998-2000 na antenie TVP2 prowadzony przez Mirosława Siedlera. Polska wersja programu The Mad Dash emitowanego w kanadyjskiej telewizji CTV. Wyemitowano 62 odcinków (5 sezonów). Program trwał 50 minut. Produkcją zajmowała się firma WW Wróblewski, a nagrania odbywały się w łódzkiej hali WFF przy ul. Łąkowej 29.

Zasady gry

W grze brały udział dwie dwuosobowe drużyny. Zasady teleturnieju były oparte na popularnych grach planszowych. Jedna z osób z drużyny poruszała się po planszy jako pionek, druga stała za pulpitem i odpowiadała na pytania zadawane przez prowadzącego.

Przebieg gry

Prowadzący zadawał pytania zawodnikom przy pulpicie w następujący sposób: najpierw trzy możliwe odpowiedzi, a następnie treść pytania. Zawodnik, który pierwszy się zgłosił przez naciśnięcie przycisku, odpowiadał. Poprawna odpowiedź dawała prawo do rzutu kostką. Na kostce w miejscu szóstki znajdowała się kwota 100 zł, po wyrzuceniu której kwota ta wpływała na konto zawodników. Po wyrzuceniu konkretnej liczby oczek, zawodnik na planszy przesuwał się o odpowiednią liczbę pól do przodu i musiał zastosować się do pola, na którym się zatrzymał. Wygrywała ta drużyna, której zawodnik-pionek pierwszy dotarł do mety. Obowiązywała zasada, że należało wyrzucić dokładnie tyle oczek na kostce ile pól brakuje do mety, tzn. w przypadku wyrzucenia większej liczby oczek należało cofnąć się o nadwyżkę. Zwycięska drużyna mogła brać udział w kolejnej rozgrywce. Drużyna, która wygrała 6 kolejnych rozgrywek wygrywała nagrodę specjalną, najczęściej były to samochody Hyundai Accent, Kia Shuma lub Renault Clio II.

Pola na planszy

Plansza miała kształt pytajnika i składała się z 20 pól, których układ za każdym razem ulegał modyfikacji. Nie wszystkie z niżej wymienionych musiały być obecne. Pól z nagrodami rzeczowymi było co najmniej 3, a z kwotą pieniężną zwykle 2. Poza tym pola się nie powtarzały.

Pola działające na korzyść:

• NAGRODA – dana nagroda rzeczowa wpływa na konto drużyny.
• KWOTA – dana kwota pieniężna wpływa na konto drużyny.
• X2 – podwojenie zdobytej do tej pory kwoty pieniężnej.
• EXTRA RZUT – dodatkowy rzut kostką.
• EXTRA PLANSZA – dodatkowe zaliczone zwycięstwo.
• ODBIERZ – możliwość odebrania przeciwnikowi jednej ze zdobytych przez niego nagród rzeczowych.
• UBEZPIECZENIE – zawodnik może z niego jeden raz skorzystać w celu uniknięcia negatywnych skutków działań niektórych pól.
• NA SKRÓTY – zawodnik przechodzi na skróty przez mostek. Musi zastosować się do pola po drugiej stronie. Najczęściej było to pole ZGADULA.
• BIEG – zawodnik rzuca kostką, zawodnik na planszy ma tyle sekund na bieg po planszy w stronę mety, ile oczek zostało wyrzuconych. Zatrzymuje się na polu, do którego zdołał dobiec i musi się do niego zastosować.
• BIORĘ WSZYSTKO – początkowo w programie funkcjonowała zasada, że drużyna, jeśli zdobyła w danej rozgrywce kilka nagród rzeczowych, mogła zachować tylko jedną z nich. Zatrzymanie się na tym polu pozwalało zachować wszystkie zdobyte nagrody. Później zrezygnowano z tej zasady.

Pola działające na niekorzyść:

• FILANTROP – zawodnik rzuca kostką, ruch wykonuje drużyna przeciwna (w przypadku wyrzucenia 100 zł, kwota także wpływa na konto przeciwnika).
• RZUT POWRÓT – dodatkowy rzut kostką, zawodnik cofa się o wyrzuconą liczbę oczek (w przypadku wyrzucenia 100 zł, kwota normalnie wpływa na konto drużyny, nie jest odejmowana).
• DESANT – zawodnik przechodzi przez mostek cofając się na planszy. Musi zastosować się do pola po drugiej stronie. Najczęściej było to pole ZGADULA.
• PLAJTA – strata wszystkich zdobytych w rozgrywce nagród pieniężnych.
• KRACH – strata wszystkich zdobytych w rozgrywce nagród rzeczowych.
• POWRÓT – zawodnik wraca na początek planszy.

Inne pola:

• ZAMIANA – zawodnicy na planszy zamieniają się miejscami.
• ZGADULA – zagadka dla zawodnika na planszy, najczęściej w formie rebusu albo związana z zaprezentowanym materiałem filmowym lub dźwiękowym. Odgadnięcie daje prawo do dodatkowego rzutu kostką.
• SPRAWDŹ SIĘ – zadanie sprawnościowe dla zawodnika na planszy. Zaliczenie daje prawo do dodatkowego rzutu kostką. Przy niektórych zadaniach można wybrać inną opcję na swoją korzyść lub niekorzyść przeciwnika.

Były także pola CIENKI LÓD i TAK/NIE

Gra

Gra – teleturniej emitowany w TVP2 na początku lat 90. XX wieku w niedziele wieczorem. Gracze grali w ping ponga na elektronicznym stole za pomocą joysticków, po czym odpowiadali na pytania - zagadki słowne. Para graczy, która prowadziła punktowo miała większe szansę na zdobycie nagrody głównej w Wielkim Finale, którą był samochód (były to raczej małe auta m. in. Opel Corsa i Peugeot 205). Innymi nagrodami były również bony pieniężne i wycieczki zagraniczne. Prowadzącymi byli Antoni Mielniczuk i Paweł Królikowski. Program emitowany był przez 3 lata (do wiosny 1996 r.), a produkowany był przy współpracy firmy producenckiej VERA tv z Telewizją Wrocław.

Krzyżówka 13-latków

Krzyżówka 13-latków – teleturniej emitowany w latach 1994–2002. W pierwszym roku program nadawano na TV5, następnie w TVP2, do końca emisji. Prowadzony przez Katarzynę Dowbor, następnie przez Jarosława Kulczyckiego i później przez Andrzeja Nejmana. W teleturnieju spotykały się klasy trzynastolatków z trzech szkół. Każdą szkołę reprezentował jeden zawodnik, który odpowiadając na pytania i rozwiązując zadania quizowe zdobywał punkty oraz nagrody. Program produkowała firma Fajgel.

Krzyżówka 13-latków, czyli Światowid

Krzyżówka 13-latków, czyli Światowid – teleturniej emitowany w TVP2. Prowadził Andrzej Nejman. To program oparty na wspólnym rozwiązywaniu krzyżówki widocznej na „Piramidzie Wiedzy”. Uczestnikami teleturnieju były wyłącznie trzynastolatki. Miejscem akcji była „Dżungla Wiedzy”. Program prowadził Przewodnik, a pytania zadawał Światowid. W każdej edycji brało udział troje zawodników oraz składająca się również z trzynastolatków publiczność. Program miał charakter poznawczy i rozrywkowy. Trwał 25 minut. Program produkowała firma Fajgel.

Krzyżówka Szczęścia

Krzyżówka Szczęścia – polski teleturniej emitowany w latach 1995-2003. Program miał wielu prowadzących, najdłużej w tej roli występowała Agata Młynarska. Oprócz niej przez program przewinęli się: Magda Mołek, Marek Obszarny, Krzysztof Hołowczyc, Krzysztof Mielańczuk, Krzysztof Rogala, Rafał Kubacki Tomasz Stockinger i Zdzisław Smektała. Wyemitowano 8 sezonów, jeden odcinek trwał 30 minut. Program produkowała firma Fajgel.

Teleturniej był emitowany w następujących stacjach, kolejno: PTV Echo, TVP Regionalna, TVP Wrocław, TVP Polonia oraz TVP2.

Zasady programu

W grze brało udział trzech zawodników (w TVP 2 brały udział pary). Odgadywali oni hasła krzyżówki. Mogli trafić na pola premiowe i wygrywać różne nagrody rzeczowe (TVP Polonia).

Magia liter

Magia liter – teleturniej emitowany w latach 1995-1998 w TVP2. Program prowadzony przez Wojciecha Pijanowskiego wzorowany był częściowo na pomysłach z teleturnieju Koło Fortuny. Odcinki trwały po 30 minut.

Zasady gry

W grze brało udział troje zawodników, zajmowali oni stanowiska oznaczone literami A, B, C. Zdobywane przez nich punkty odpowiadały kwotom pieniężnym.

Gra polegała na odkrywaniu zdjęcia zakrytego literami w 7 kolumnach i 5 wierszach, z których należało układać słowa składające się z minimum 4 liter. Mogły to być tylko rzeczowniki w mianowniku liczby pojedynczej bez nazw własnych. Za każdą zdjętą literę zawodnik otrzymywał 1 punkt. Gdy choć trochę było już widoczne zdjęcie, można było w swojej kolejce zgadywać hasło w określonej kategorii. Kategorii było kilka i były to m.in. Postać, Osoba, Miejsce, Rozmaitości itd. Za odgadnięcie zagadki w pierwszej minucie rundy zawodnik otrzymywał 150 punktów, w drugiej 100, a w kolejnych 50. Jeśli żaden z zawodników nie podawał prawidłowego rozwiązania, runda kończyła się w chwili, gdy wszyscy gracze w swoich kolejkach nie ułożyli wyrazu. Zwycięzca rundy rozpoczynał kolejną. Liczba rund nie była ściśle określona – rozgrywano ich tyle, ile zdołano rozegrać przez 20 minut (zwykle ok. 12). Gracz, który zdobył najwięcej punktów (pieniędzy), wchodził do finału.

W finale gra polegała na odgadnięciu w ciągu 90 sekund siedmiu pięcioliterowych słów, których litery zostały pomieszane. Każda litera odsłaniała kwotę pieniężną która wpływała na konto gracza. Pod jedną z liter ukryte było pole BANK. Była to pula, w której znajdowała się główna nagroda. Gdy zawodnik je odsłonił, wszystkie zdobyte przez niego w grze pieniądze przechodziły do tej puli. Gdy zawodnik nie zdążył odgadnąć wszystkich słów, suma w BANKu razem z kwotą zabraną zawodnikowi przechodziła do gry w kolejnym wydaniu teleturnieju. Po odgadnięciu wszystkich słów, zawodnik zdobywał całą pulę w BANKu (razem ze straconymi wcześniej pieniędzmi). Minimalna kwota do zdobycia wynosiła 7500 zł, zaś maksymalna 15000 zł.

Najlepszy z najlepszych

Najlepszy z najlepszych – teleturniej emitowany przez TVP2 w 2005 roku. Program prowadził Olaf Lubaszenko. W finale nagrodą było 100 000 złotych. Nadano 17 odcinków (2 sezony). Program emitowano w poniedziałki o godzinie 19.00. Jeden odcinek programu trwał 30 minut.

W każdym odcinku brało udział 8 osób: zwycięzców różnych teleturniejów. Każda poprawna odpowiedź była nagradzana punktami, za złą zawodnik tracił je. Wygrywał zawodnik z największą liczbą punktów na koncie.

Pierwszą edycję teleturnieju wygrał Marek Krukowski, drugą Andrzej Dudek, a Superfinał, gdzie spotkali się zwycięzcy obu edycji wygrał Marek Krukowski.

Postaw na milion

Postaw na milion – teleturniej emitowany na antenie TVP2 od marca 2011 roku do chwili obecnej. Główną wygraną jest milion złotych. Uczestnicy dysponują nim od początku, obstawiając wybrane przez siebie sumy pieniędzy na odpowiedzi, które ich zdaniem mogą być prawidłowe. W zależności od etapu gry, mogą wybierać spośród dwóch, trzech lub czterech odpowiedzi oraz obstawić od jednej do trzech z nich.

Szalone liczby

Szalone liczby – polski teleturniej edukacyjny dla dzieci i młodzieży emitowany przez telewizję TVP2 w latach 1995–1999, prowadzony przez Darię Trafankowską i Januarego Brunova. Program na licencji The Crazy Numbers. Czas trwania odcinka wynosił 30 minut.

W każdym odcinku brało udział troje zawodników startujących w określonych kategoriach wiekowych na tym samym poziomie szkoły podstawowej, ubranych w czapki baseballowe w kolorach: czerwonym, żółtym i niebieskim. Gra polegała na rozwiązywaniu zadań i łamigłówek matematycznych. Konkursy dla wszystkich grup wiekowych były podobne, ale z odpowiednim stopniem trudności.

Teleturniej produkowała firma Euromedia TV.

Va banque

Va Banque – teleturniej emitowany w Polsce przez stację TVP2 w latach 1996-2003 i prowadzony przez Kazimierza Kaczora. Program tworzony był w oparciu o licencje amerykańskiego teleturnieju Jeopardy! prowadzonego obecnie przez Alexa Trebeka, a jego edycje były produkowane także w wielu innych państwach. Odcinki trwały po 30 minut. Emisja pierwszego odcinka odbyła się 1 marca 1996 roku

Zasady gry

Charakterystyczną cechą teleturnieju było to, że uczestnicy musieli odpowiadać na zadawane hasła sformułowane jako zdanie oznajmujące pytaniami. Przykład:

• Pytanie: Był to syn Mieszka I.
• Prawidłowa odpowiedź: Kim był Bolesław Chrobry?

Gdyby uczestnik odpowiedział Bolesław Chrobry, jego odpowiedź potraktowana byłaby jako nieprawidłowa. Gracz mógł zadawać pytania w bardzo różny sposób i byłyby one prawidłowe, jednak koniecznością była forma pytająca.

W grze brało udział troje zawodników. Gra składała się z trzech etapów:

Zasady etapu I i II były takie same. Zawodnicy mieli przed sobą planszę z 30 hasłami – po 5 w 6 kategoriach tematycznych. Każde z haseł miało określoną wartość pieniężną, w etapie I były to 100, 150, 200, 250, 300 złotych (w pierwszych odcinkach 50, 75, 100, 125, 150 złotych), w etapie II natomiast 200, 300, 400, 500, 600 złotych (w pierwszych odcinkach 100, 150, 200, 250, 300 złotych). Grę w etapie I rozpoczynał zawodnik na stanowisku pierwszym (zwycięzca poprzedniego odcinka), w etapie II zawodnik z najmniejszym dorobkiem punktowym. Gra przebiegała w sposób następujący: jeden z graczy wybierał hasło. Ten zawodnik, który zgłosił się i udzielił właściwej odpowiedzi (w formie pytania), wybierał kolejne hasło. Za poprawną odpowiedź zawodnik otrzymywał stawkę hasła, za błędną była ona odejmowana od stanu konta (dopuszczalny był „debet”). Gdy nikt się nie zgłosił, nikt nic nie tracił. Pod jednym (runda pierwsza) lub dwoma (runda druga) z pól na tablicy była ukryta premia. Zawodnik, który ją wybrał mógł sam wybrać stawkę, maksymalnie va banque, czyli bieżący dorobek. Pytanie spod premii było skierowane tylko do niego. Etap kończył się po odsłonięciu wszystkich haseł lub po upływie ok. 12 minut.

Do etapu III wchodzili tylko zawodnicy z dodatnim dorobkiem. Prowadzący podawał kategorię hasła. Następnie, przed usłyszeniem pytania, gracze obstawiali stawki, maksymalnie va banque. Zawodnicy swoją odpowiedź w ciągu 30 sekund musieli napisać na ekranie monitora. Ci, którzy odpowiedzieli poprawnie (także w formie pytającej), zdobywali obstawioną stawkę. w przeciwnym wypadku ją tracili. Wygrywał zawodnik z najwyższym dorobkiem.

Zwycięzca miał prawo wystąpić w kolejnym odcinku, maksymalnie trzy razy. Następnie trzykrotni zwycięzcy występowali w Turnieju Mistrzów, gdzie gra odbywała się systemem pucharowym.

Emisja teleturnieju została zakończona po 7 latach 2 czerwca 2003 roku.

Wielki Poker

Wielki Poker – teleturniej telewizyjny emitowany był w TVP2 od 16 marca do 22 czerwca 2007 r. Program prowadzili Cezary Kosiński i Paweł Burczyk. Jeden odcinek programu trwał 50 minut. Był to pierwszy teleturniej w Polsce z tak wysoką, gwarantowaną dla zwycięzcy nagrodą.

Zasady teleturnieju: w każdym odcinku udział bierze sześciu zawodników. Mogą oni podawać nieprawdziwe informacje o sobie i swoim życiu wprowadzając w błąd przeciwników. Podczas teleturnieju, każdy zawodnik odpowiada na pytania, a za każdą poprawną odpowiedź otrzymuje pieniądze. Każdy zawodnik zna tylko swoją sumę pieniędzy, nie znają jej przeciwnicy tak jak on nie wie, ile pieniędzy zarobili inni. Po każdej rundzie eliminowany jest zawodnik z najmniejszą sumą pieniędzy i odchodzi z niczym. Jeśli jednak sam zadecyduje o opuszczeniu gry, zachowuje swoje pieniądze. Zawodnicy jednak wciąż nie wiedzą o kwotach, które udało im się zebrać. Jeśli więc zawodnik z najmniejszą sumą pieniędzy sam odejdzie, zachowuje ją. Jeśli natomiast do odejścia „zgłosi się” osoba, która nie ma najmniejszej kwoty myśląc, że to ona ją posiada, to ona odchodzi podczas gdy zawodnik z faktycznie najmniejszymi pieniędzmi zostaje w grze. Osoba, która zbierze największą kwotę wygrywa i przechodzi do Wielkiego Finału odbywającego się co sześć tygodni. Zwycięzca wielkiego finału zdobywa 250 tysięcy złotych.

W czasie emisji teleturnieju rozegrano dwa Wielkie Finały, zwycięzcą pierwszego został Dariusz Binek. Program był polską wersją popularnego w wielu krajach (m.in. w Wielkiej Brytanii) teleturnieju „Poker Face” produkowanego przez Fremantle Media.

Z powodu zbyt niskiej oglądalności TVP2 zakończyła bezpowrotnie emisję teleturnieju.

Zakręcony tydzień

Zakręcony tydzień – pierwszy w Polsce teleturniej z gatunku „news entertainment” oparty na informacjach codziennie przekazywanych przez przemysł mediowy. Premiera miała miejsce 4 lutego 2007.

Troje uczestników programu zostaje na tydzień całkowicie odizolowanych od świata informacji w mazurskim hotelu. Po powrocie poddawani sa badaniom wariografem, które potwierdzają ich nieznajomość bieżących wydarzeń. Uczestnicy trafiają do studia, gdzie czekają na nich Wojtek Jagielski i Ewelina Kopic.

Prowadzący program w trakcie sześciu rund sprawdzają biegłość zawodników w odróżnieniu prawdy od fałszu, prawdziwych newsów od redakcyjnej mistyfikacji. Śmiałkowie poznają medialnego bohatera tygodnia i zagrają z gospodarzami programu w skojarzenia.

Finaliści sprawdzą swój refleks odróżniając prawdziwe tytuły prasowe od zmyślonych. Zwycięzca za zdobyte podczas programu mile lotnicze wybierze się w wymarzoną podróż.

W trakcie programu do zgromadzenia jest ponad 7000 punktów – mil lotniczych.

Złoty interes

Złoty interes – teleturniej, który był nadawany w TVP2 w latach 2003-2005 w czwartkowe popołudnia, prowadzony przez Janusza Weissa. Premiera programu miała miejsce 4 września 2003. Wyemitowano 46 odcinków (5 sezonów). Jeden odcinek trwał 35 minut. Program produkowały kolejno TVP Szczecin i TVP Wrocław.

W programie wyłoniona zostaje jednej (albo dwoje) z trójki bezrobotnych, która przedstawi najlepszy plan biznesowy. Na przedstawienie swojego planu uczestnik ma 1 minutę, zaraz po tym jury w składzie: Dariusz Rosati, Richard Mbewe i ks. Arkadiusz Nowak oceniają punktowo jego pomysł. Po zakończeniu prezentacji publiczność decyduje, kto wygrał nagrodę główną w wysokości 10 tysięcy złotych, dodatkowo jury przyznaje komputer. Teleturniej jest obecnie nieemitowany.