Stefan Friedmann

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stefan Friedmann
Stefan Friedmann, 2006
Stefan Friedmann, 2006
Data
i miejsce urodzenia
2 września 1941
Kraków  Polska
Zawód aktor filmowy i teatralny, satyryk
Lata aktywności od 1955
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Stefan Friedmann w Wikicytatach

Stefan Friedmann (ur. 2 września 1941 w Krakowie) – polski aktor i satyryk.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn aktora Mariana Friedmanna. Jako nastolatek aż do stanu wojennego odtwarzał w radiowych Matysiakach pierwszoplanową postać Eugeniusza „Gienka” Matysiaka (został zastąpiony poniekąd wbrew zasadzie serialu, że „aktorzy zabierają ze sobą postać do grobu" przez Jerzego Bończaka - aktora o podobnym głosie). Aktor Teatru Współczesnego w Warszawie (1968–1974). Odtwórca głównej roli w serialu TVP Na kłopoty... Bednarski.

Z Jonaszem Koftą stworzył radiowy duet satyryczno-komediowy, który tworzył cykle Dialogi na cztery nogi i Fachowcy, emitowane w magazynach Ilustrowany Tygodnik Rozrywkowy i Ilustrowany Magazyn Autorów. Solowo występował też w magazynie 60 minut na godzinę w cyklu Ahoj przygodo!. W latach 90. prowadził w Programie Trzecim PR autorski magazyn Korek. Występował także w duecie z Krzysztofem Jaroszyńskim, m.in. w telewizji – program Magazynio. Współtworzył audycję ZSYP w I Programie Polskiego Radia do końca jej nadawania w 2009 r.

W latach 2001 i 2002 prowadził emitowany w TVP teleturniej Poszukiwacze Skarbów.

Autor książek satyrycznych i płyty satyrycznej, na której znalazły się m.in. piosenki: Cienki Bolek, Dziadek Prokop robi podkop, Przemysłowa straż, Jak pies w studni, Country, country to mój kraj.

Wystąpił w teledysku do utworu „Będzie dobrze dzieciak" zespołu Molesta Ewenement, a także „W aucie" zespołu TPWC (jego syn pod pseudonimem Fred był wykonawcą zwrotki w wersji teledyskowej piosenki[1]) oraz „Wezmę Cię" grupy Poparzeni Kawą Trzy[2].

W 2005 roku wspierał Prawo i Sprawiedliwość w wyborach parlamentarnych, biorąc udział w konwencjach z cyklu Wiosna Polaków.

W 2012 roku udzielił wywiadu, który ukazał się w książce Soni Ross „Tata”[3].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest mężem Krystyny, z którą mają dwóch synów[4].

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Polski dubbing[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Sokół i Pono. wywiadowcy.pl. [dostęp 25 lipca 2014].
  2. Poparzeni Kawą Trzy - Wezmę Cię. (pol.). eska.pl. [dostęp 2014-02-07].
  3. Sonia Ross: Tata. Warszawa: Prószyński i S-ka, 2012, s. 200. ISBN 978-83-7839-173-9.
  4. Tygodnik Życie na Gorąco nr 27, 3 lipca 2014, s. 58-59

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]