The Lost Vikings

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
The Lost Vikings
Producent Silicon & Synapse (obecnie Blizzard Entertainment)
Wydawca Interplay
Seria gier Lost Vikings (seria gier)
Data wydania 5 sierpnia 1993
Gatunek Platformówka
Tryby gry Gra jednoosobowa, Gra wieloosobowa
Kategorie wiekowe brak ograniczeń
Wymagania sprzętowe
Platforma Amiga, Amiga CD32, Super Nintendo, Game Boy Advance,Sega Genesis, PC
Wymagania

PC 286 12 MHz, 1 MB RAM, VGA[1]

 Odbiór gry
Recenzje
Publikacja Ocena
Secret Service 88,33%[2]


The Lost Vikingsgra komputerowa łącząca elementy platformówki z grą logiczną. Stworzona została przez firmę Silicon & Synapse (obecnie Blizzard Entertainment). Gra została wydana w 1992 przez Interplay Entertainment pierwotnie na Super Nintendo Entertainment System, a później na Amigę, DOSa, konsole Sega Genesis (w Europie Sega Mega Drive) i Amigę CD32. W 2003 wydano wersję dla Game Boy Advance.

W 1996 roku wydano na systemy DOS i Windows 95 kontynuację The Lost Vikings – Norse By Norse West: The Return of the Lost Vikings stworzoną przez studio Beam Software (obecnie Atari Melbourne House należące do Interplay Entertainment, wydawcy gry). Została później skonwertowana na:

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Trzej wikingowie – Eryk, Olaf i Baleog - zostali porwani ze swej wioski przez kosmitę Tomatora (ang. tomato – "pomidor") – władcę Croutonii (ang. crouton – "grzanka") i wylądowali na jego statku kosmicznym. Rozpoczynają podróż przez pięć światów (ów statek, gdzie zaczynają i kończą swoją przygodę, prehistorię, pustynię i piramidy, fabrykę i cyrkowy świat), która pozwoli im wrócić do rodzinnej wioski.

Postacie[edytuj | edytuj kod]

  • Erik the Swift (Szybki Eryk) – rudowłosy wódz wioski wikingów. Eryk jako jedyny posiadł umiejętność skakania, szybkiego biegania, a także rozbijania głową murów i przeciwników.
  • Baleog the Fierce (Baleog Srogi) – wiking biegły we władaniu mieczem oraz wyposażony w łuk strzelec. Bardzo porywczy, nie potrafiący trzymać języka za zębami.
  • Olaf the Stout (Gruby Olaf) – wiking potrafiący chronić siebie i innych za pomocą swojej tarczy, której może używać również jako spadochronu. Jest dość ostrożny i żarłoczny.
  • Tomator – zły władca Croutonii. Tomator porywa na swój statek istoty z różnych światów i epok, by prezentować je w swojej unikatowej galerii. Trzej waleczni bohaterowie po licznych perypetiach muszą się z nim zmierzyć podczas ostatecznego starcia.

Rozgrywka[edytuj | edytuj kod]

Gracz kieruje ruchami trzech Wikingów (w wersji dla SNESa istniała możliwość gry we dwie osoby, wersji dla Segi Genesis – trzy). Każdy z bohaterów posiada różne zdolności – Eryk potrafi skakać i rozbijać głową mur, Baleog może atakować mieczem i łukiem, a Olaf bronić się tarczą i używać jej jak spadochronu. Gracz musi wszystkie trzy postaci doprowadzić do miejsca z napisem "EXIT" ("wyjście"). W tym celu musi łączyć umiejętności Wikingów – np. Eryk może wskoczyć wyżej, jeśli wejdzie na tarczę Olafa, Baleog strzałą z łuku może przełączać niedostępne przyciski. Jeśli jeden z Wikingów umrze przed dojściem do wyjścia, poziom zaczyna się od nowa, jeśli dojdą do niego pozostali.

Gra liczyła sobie 41 poziomów, w wersji dla Game Boy Advance – 35.

Przypisy

  1. The Lost Vikings (PC). GRY-OnLine. [dostęp 2012-06-13].
  2. Anna Maria Woźniak. The Lost Vikings. „Secret Service”, s. 34, styczeń 1994. Warszawa: ProScript Sp. z o.o.. ISSN 1230-7726 (pol.). 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]