Thomaz Koch

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Thomaz Koch
Państwo  Brazylia
Miejsce zamieszkania Rio de Janeiro
Data i miejsce urodzenia 11 maja 1945
Porto Alegre
Gra leworęczna, jednoręczny backhand
Status profesjonalny 1962
Zakończenie kariery 1985
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 1
Najwyżej w rankingu 24 (20 grudnia 1974)
Roland Garros QF (1968)
Wimbledon 2R (1968, 1971, 1974)
US Open 3R (1974)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 3
Najwyżej w rankingu 60 (3 stycznia 1983)
Roland Garros QF (1968, 1972)
Wimbledon SF (1971)
US Open 2R (1968, 1970, 1971, 1974)

Thomaz Koch (ur. 11 maja 1945 w Porto Alegre) – brazylijski tenisista, zwycięzca wielkoszlemowego French Open w grze mieszanej, reprezentant w Pucharze Davisa.

Lewoeczny Brazylijczyk w 1963 był liderem rankingu 18-latków i w tymże roku osiągnął ćwierćfinał mistrzostw USA. W 1969 triumfował w wimbledońskim turnieju pocieszenia - All England Plate. W 1970 był w finale halowych międzynarodowych mistrzostw USA, w 1971 wygrał turniej w Caracas, w 1976 doszedł do dwóch finałów turniejowych (Norymberga i Chartum). W grudniu 1974 zajmował 24. miejsce w rankingu ATP.

Jako deblista wygrał zawodowe turnieje w Macon, Caracas (oba w 1971), Stambule (1975) oraz był w dalszych ośmiu finałach. Jeszcze jako amator w parze z Tomem Okkerem triumfował w halowych mistrzostwach USA w 1968, pokonując w finale Boba Lutza i Stana Smitha 6:3, 10:12, 8:6. Jedyne zwycięstwo wielkoszlemowe odniósł w 1975, kiedy w finale French Open wspólnie z Urugwajką Fiorellą Bonicelli pokonał Jaime Fillola i Pam Teeguarden 6:4, 7:6.

W latach 1962-1981 występował w reprezentacji w Pucharze Davisa. Należy do niego szereg rekordów reprezentacyjnych - odniósł najwięcej zwycięstw singlowych (46) i deblowych (28), należy do niego także rekord zwycięstw ogółem (74, przy 44 porażkach). Wystąpił w 44 spotkaniach międzypaństwowych w ciągu 16 sezonów oraz tworzył najlepszą brazylijską parę daviscupową razem z Jose-Edisonem Mandarino (23 zwycięstwa, 9 porażek). W 1966 był bliski wprowadzenia Brazylii do finału Pucharu Davisa (wówczas jeszcze w formule challenge round), kiedy prowadził z Hindusem Ramanathanem Krishnanem 2:1 w setach i 5:2 w czwartej partii (przegrał ostatecznie 6:3, 4:6, 12:10, 5:7, 2:6). Uczestniczył dwukrotnie w zwycięskich meczach z Polską - w 1966 przegrał z Gąsiorkiem, a pokonał Tadeusza Nowickiego i w parze z Mandarino Nowickiego i Gąsiorka, a rok później zdobył komplet punktów, pokonując Gąsiorka, Nowickiego i tych zawodników w deblu (z Mandarino) bez straty seta.

Bibliografia [edytuj]