Justin Gimelstob

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Justin Gimelstob
Justin Gimelstob
Państwo  Stany Zjednoczone
Miejsce zamieszkania Morristown
Data i miejsce urodzenia 26 stycznia 1977
Livingston
Wzrost 196 cm
Masa ciała 88 kg
Gra praworęczna, jednoręczny backhand
Status profesjonalny 1996
Zakończenie kariery 2007
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 0
Najwyżej w rankingu 63 (19 kwietnia 1999)
Australian Open 2R (1999)
Roland Garros 1R (1999, 2000, 2003, 2006, 2007)
Wimbledon 3R (2000, 2003, 2005)
US Open 3R (1997, 1999)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 13
Najwyżej w rankingu 18 (8 maja 2000)
Australian Open SF (2001)
Roland Garros 1R (1997-2000, 2003, 2006, 2007)
Wimbledon QF (1998, 2004)
US Open 3R (1999, 2004, 2007)

Justin Gimelstob (ur. 26 stycznia 1977 w Livingston) – amerykański tenisista.

Gimelstob rozpoczął treningi tenisowe jako 8-latek, mając za sparingpartnerów dwóch braci. Osiągał dobre rezultaty w rozgrywkach młodzieżowych - był m.in. liderem rankingu krajowego do lat 14 - a następnie z powodzeniem grał w rozgrywkach akademickich. Jeszcze jako amator, sklasyfikowany poza pierwszym tysiącem rankingu światowego, debiutował w grze pojedynczej w wielkim szlemie, eliminując w US Open z 1995 roku Niemca Davida Prinosila (nie sprostał w kolejnym pojedynku Holendrowi Krajickowi). W 1996 roku dołączył do grona tenisistów profesjonalnych, pierwszą setkę rankingu osiągając w 1997 roku dzięki dwóm ćwierćfinałom w cyklu ATP World Tour. Wygrywał także imprezy ATP Challenger Tour.

Najwyższy w karierze ranking singlowy osiągnął w kwietniu 1999 roku, kiedy był notowany na 63. miejscu na świecie. Sporadycznie dochodził do półfinałów w rozgrywkach ATP World Tour, jednak w lipcu 2006 roku osiągnął finał w turnieju w Newport, na nawierzchni trawiastej; w decydującym meczu musiał uznać wyższość Australijczyka Marka Philippoussisa.

Praworęczny, wysoki Amerykanin (195 cm) preferował styl gry serwis-wolej i z powodzeniem startował w grze podwójnej. Jako deblista wygrał 13 turniejów z cyklu ATP World Tour oraz osiągnął 5 finałów, a w maju 2000 roku zajmował 18. miejsce w rankingu światowym. W 2001 roku, mając za partnera Scotta Humphriesa, doszedł do półfinału Wimbledonu; ponadto cztery razy był wielkoszlemowym ćwierćfinalistą w deblu, po raz ostatni w Australian Open z 2006 roku, gdy na jego drodze (oraz Australijczyka Ashleya Fishera) stanęli polscy tenisiści Mariusz Fyrstenberg i Marcin Matkowski. Gimelstob często zmieniał partnerów deblowych - turnieje wygrywał wspólnie z dziesięcioma różnymi tenisistami, z którymi też notował zwycięstwa nad takimi parami, jak Bob Bryan-Mike Bryan czy Mark Woodforde-Todd Woodbridge.

Największe sukcesy w karierze Gimelstoba to dwa tytuły wielkoszlemowe w grze mieszanej. W 1998 roku Amerykanin, wspólnie z rodaczką Venus Williams, triumfował w Australian Open, w finale pokonując czeskie rodzeństwo Helenę i Cyrila Suków 6:2, 6:1. Rodzinny akcent miał też drugi triumf pary Gimelstob-Williams, bowiem w finale French Open w 1998 roku przyszło im zmierzyć się z siostrą Venus, Sereną, której partnerował Argentyńczyk Luis Lobo. Starsza z sióstr Williams i Justin Gimelstob wygrali w stosunku 6:4, 6:4.

W 1997 roku Gimelstob zanotował inny sukces w grze mieszanej, sięgając wspólnie z Chandą Rubin po Puchar Hopmana, uważany za nieoficjalne mistrzostwa świata w mikście. W reprezentacji w Pucharze Davisa wystąpił trzy razy, przegrywając wszystkie mecze. W singlu uległ włoskiemu Gianluce Pozziemu (1998), w deblu przegrywał z parą włoską, mając za partnera Todda Martina (1998), i ze szwajcarską, wspólnie z Janem-Michaelem Gambillem (2001).

Gimelstob cieszy się opinią jednego z najbardziej komunikatywnych zawodników we współczesnym tenisie; umiejętności te wykorzystuje m.in. jako blogger "Sports Illustrated". Działał również aktywnie w organizacji tenisistów zawodowych. Jesienią 2007 roku ogłosił zakończenie kariery sportowej, w czasie której jego zarobki na korcie przekroczyły dwa i pół miliona dolarów.

Statystyki turniejowe[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Tennis Masters Cup
ATP Masters Series
Igrzyska olimpijskie
ATP International Series Gold
ATP International Series

Gra pojedyncza (0-1)[edytuj | edytuj kod]

Nr Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
1. Finalista 2006 Stany Zjednoczone Newport Trawiasta Australia Mark Philippoussis 3:6, 5:7

Gra podwójna (13-5)[edytuj | edytuj kod]

Nr Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. Finalista 1997 Japonia Tokio Twarda Australia Patrick Rafter Czechy Martin Damm
Czechy Daniel Vacek
6:2, 2:6, 6:7
1. Zwycięzca 1997 Stany Zjednoczone Newport Trawiasta Nowa Zelandia Brett Steven Stany Zjednoczone Kent Kinnear
Macedonia Aleksandar Kitinov
6:3, 6:4
2. Zwycięzca 1998 Wielka Brytania Nottingham (1) Trawiasta Republika Południowej Afryki Byron Talbot Kanada Sébastien Lareau
Kanada Daniel Nestor
7:5, 6:7, 6:4
3. Zwycięzca 1999 Stany Zjednoczone Scottsdale Twarda Stany Zjednoczone Richey Reneberg Bahamy Mark Knowles
Australia Sandon Stolle
6:4, 6:7(4), 6:3
4. Zwycięzca 1999 Stany Zjednoczone Atlanta Ceglana Stany Zjednoczone Patrick Galbraith Australia Todd Woodbridge
Australia Mark Woodforde
5:7, 7:6, 6:3
5. Zwycięzca 1999 Wielka Brytania Nottingham (2) Trawiasta Stany Zjednoczone Patrick Galbraith Republika Południowej Afryki Marius Barnard
Republika Południowej Afryki Brent Haygarth
5:7, 7:5, 6:3
6. Zwycięzca 1999 Stany Zjednoczone Waszyngton Twarda Kanada Sébastien Lareau Republika Południowej Afryki David Adams
Republika Południowej Afryki John-Laffnie de Jager
7:5, 6:7(2), 6:3
7. Zwycięzca 1999 Rosja Moskwa Dywanowa (hala) Czechy Daniel Vacek Ukraina Andrij Medwediew
Rosja Marat Safin
6:2, 6:1
8. Zwycięzca 2000 Stany Zjednoczone Memphis Twarda (hala) Kanada Sébastien Lareau Stany Zjednoczone Jim Grabb
Stany Zjednoczone Richey Reneberg
6:2, 6:4
2. Finalista 2000 Stany Zjednoczone Atlanta Ceglana Bahamy Mark Knowles Republika Południowej Afryki Ellis Ferreira
Stany Zjednoczone Rick Leach
3:6, 4:6
3. Finalista 2000 Stany Zjednoczone Orlando Ceglana Kanada Sébastien Lareau Indie Leander Paes
Holandia Jan Siemerink
3:6, 4:6
9. Zwycięzca 2000 Uzbekistan Taszkent Twarda Stany Zjednoczone Scott Humphries Republika Południowej Afryki Marius Barnard
Republika Południowej Afryki Robbie Koenig
6:3, 6:2
4. Finalista 2002 Stany Zjednoczone Los Angeles Twarda Francja Michaël Llodra Francja Sébastien Grosjean
Niemcy Nicolas Kiefer
4:6, 4:6
10. Zwycięzca 2003 Japonia Tokio Twarda Niemcy Nicolas Kiefer Stany Zjednoczone Scott Humphries
Bahamy Mark Merklein
6:7(6), 6:3, 7:6(4)
11. Zwycięzca 2004 Chińska Republika Ludowa Pekin (1) Twarda Stany Zjednoczone Graydon Oliver Stany Zjednoczone Alex Bogomolov Jr.
Stany Zjednoczone Taylor Dent
4:6, 6:4, 7:6(6)
12. Zwycięzca 2004 Tajlandia Bangkok Twarda (hala) Stany Zjednoczone Graydon Oliver Szwajcaria Yves Allegro
Szwajcaria Roger Federer
5:7, 6:4, 6:4
13. Zwycięzca 2005 Chińska Republika Ludowa Pekin (2) Twarda Australia Nathan Healey Rosja Dmitrij Tursunow
Rosja Michaił Jużny
4:6, 6:3, 6:2
5. Finalista 2006 Stany Zjednoczone Newport Trawiasta Republika Południowej Afryki Jeff Coetzee Stany Zjednoczone Robert Kendrick
Austria Jürgen Melzer
6:7(3), 0:6

Gra mieszana (2-0)[edytuj | edytuj kod]

Nr Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. Zwycięzca 1998 Australia Australian Open Twarda Stany Zjednoczone Venus Williams Czechy Helena Suková
Czechy Cyril Suk
6:2, 6:1
2. Zwycięzca 1998 Francja French Open Ceglana Stany Zjednoczone Venus Williams Stany Zjednoczone Serena Williams
Argentyna Luis Lobo
6:4, 6:4

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]