U-141 (1940)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
U-141
Historia
Położenie stępki 12 grudnia 1939
Deutsche Werke AG, Kilonia
Wodowanie 27 lipca 1940
 Kriegsmarine
Wejście do służby 21 sierpnia 1940
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność nawodna 314 t, podwodna 364 t, całkowita 460 t
Długość 43,97 m (kadłuba mocnego 29,8 m)
Szerokość 4,92 m (kadłuba mocnego 4,00 m)
Zanurzenie 125 m, 175 m (maks.), 3,95 m (na powierzchni)
Prędkość 12,7 w. na powierzchni,
2 7,4 w. w zanurzeniu
Napęd
2 silniki wysokoprężne MWM RS127S, 6-cylindrowe, 700 KM (512 kW)
2 silniki elektryczne, 410 KM (306 kW)
Zasięg 5650 Mm przy 8 w. na powierzchni
56 Mm przy 4 w. w zanurzeniu
Uzbrojenie
3 wyrzutnie torpedowe (dziobowe), 5 torped (lub 18 min),
1 (od lipca 1940 zdwojone) działko przeciwlotnicze 20 mm
Wyposażenie lotnicze
brak
Załoga 4 oficerów, 22 podoficerów i marynarzy

U-141 – niemiecki okręt podwodny (U-Boot) typu II D z okresu II wojny światowej. Okręt wszedł do służby w sierpniu 1940 roku. Wybrani dowódcy[1]: Oblt. Heinz-Otto Schultze.

Historia[edytuj | edytuj kod]

5 maja 1941 roku wykryty i zaatakowany bombami głębinowymi przez samolot Lockheed Hudson. Uszkodzenia zmusiły U-141 do przerwania patrolu.

Wykorzystywany głównie jako jednostka szkolna. Odbył cztery patrole bojowe, podczas których zatopił 4 statki handlowe o łącznej pojemności 6 801 BRT, uszkodził jeden (5 133 BRT).

Zatopiony przez załogę 2 maja 1945 roku w Wilhelmshaven (operacja Regenbogen). Wrak wydobyto i złomowano, data nieznana.

Przypisy

  1. Uwzględniono tylko odznaczonych Krzyżem Żelaznym

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. U-141 (ang.). [dostęp 26 grudnia 2011].
  2. U-141 Typ IID (pol.). [dostęp 26 grudnia 2011].