Lockheed Hudson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Lockheed Hudson
(dane dla wersji Hudson I)
Lockheed Hudson
Lockheed Hudson
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Lockheed Corporation
Typ lekki samolot bombowy i morski samolot patrolowy
Konstrukcja całkowicie metalowy średniopłat z podwójnym usterzeniem, podwozie chowane
Załoga 6
Dane techniczne
Napęd 2 silniki Wright Cyclone
Moc 1100 KM (820 kW)
Wymiary
Rozpiętość 19,96 m
Długość 13,51 m
Wysokość 3,62 m
Powierzchnia nośna 51,2 m²
Masa
Własna 5400 kg
Użyteczna 7930 kg
Startowa 8390 kg
Osiągi
Prędkość maks. 397 km/h
Prędkość wznoszenia 6,2 m/s
Pułap 7470 m
Zasięg 3150 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
4× M1919 Browning (7,62 mm), bomby o masie do 340 kg
Użytkownicy
Australia, Brazylia, Chiny, Holandia, Irlandia, Izrael, Kanada, Nowa Zelandia, Portugalia, Stany Zjednoczone, Wielka Brytania, Związek Południowej Afryki
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Lockheed Hudson – lekki samolot bombowy i morski samolot patrolowy konstrukcji amerykańskiej, wykorzystywany podczas II wojny światowej.

Samolot został zaprojektowany krótko przed wybuchem wojny w wytwórni lotniczej Lockheed Aircraft Corporation na zamówienie Royal Air Force. Głównym odbiorcą samolotów było lotnictwo obrony wybrzeża (RAF Coastal Command), ale wykorzystywano je również w roli samolotów transportowych i treningowych oraz do zadań specjalnych (przerzut agentów do okupowanej Francji), a nawet myśliwskich. Kolejnymi użytkownikami były dywizjony zwalczania okrętów podwodnych Royal Canadian Air Force i lotnictwa innych państw.

Spis treści

Rozwój konstrukcji [edytuj]

Lockheed A-29 Hudson należący do USAF w locie w 1941 roku

W 1938 strona brytyjska poszukiwała amerykańskiego morskiego samolotu patrolowego, który wzmocniłby flotę używanych dotychczas rodzimej produkcji Avro Ansonów. 10 grudnia 1938 Lockheed zaprezentował zmodyfikowaną wersję pasażerskiego Lockheed L-14 Super Electra, która szybko weszła do produkcji pod oznaczeniem Hudson Mk I. Dostawy do Wielkiej Brytanii rozpoczęły się w lutym 1939, w maju przezbrojono w nie 224. Dywizjon RAF z bazy Leuchars w Szkocji.

Dostarczono 350 egzemplarzy wersji Mk I i 20 Mk 2 (zastosowano inne śmigła), które uzbrojone były w dwa karabiny maszynowe Browninga w nosie maszyny oraz dwa w grzbietowej wieżyczce. Hudson Mk III odznaczał się wzmocnionym uzbrojeniem oraz mocniejszymi silnikami (wyprodukowano 428 egzemplarzy).

Wersje Mk V i Mk VI (odpowiednio 309 i 450 wyprodukowanych i dostarczonych samolotów) były napędzane silnikami Pratt & Whitney Twin Wasp. RAF otrzymał również 380 samolotów Mk IIIA i 30 Mk IV w ramach pomocy Lend-Lease.

Użycie bojowe [edytuj]

Lockheed Hudson na lotnisku na Nowej Fundlandii w 1942 roku

Chociaż zdetronizowane później przez cięższe bombowce, samoloty tego typu odniosły wiele znaczących sukcesów w pierwszej połowie wojny. 8 października 1939 Hudson zniszczył niemiecki samolot – było to pierwsze zestrzelenie RAF-u podczas tej wojny[1]. PBO-1[2] 1 marca 1942 stał się pierwszym amerykańskim samolotem, który zatopił niemieckiego U-Boota (U-656, na południe od Nowej Fundlandii)[3], natomiast 31 lipca 1942 Hudson Royal Canadian Air Force zatopił U-754[4].

13 sierpnia 1940 Hudson należący do Royal Australian Air Force rozbił się niedaleko stolicy kraju, Canberry. W wyniku katastrofy zginęła załoga i 3 członków australijskiego rządu. Lotnictwo australijskie zaczęło wykorzystywać bojowo Hudsony w 1941: wariant z silnikiem Twin Wasp nosił oznaczenie A-28 (otrzymano 82 samoloty), zaś z Cyclone A-29 (418). Użytkownikiem samolotów tego typu były również Royal New Zealand Air Force. Lotnictwa: australijskie, nowozelandzkie i US Navy wykorzystywały Hudsony jako samoloty patrolowe podczas wojny na Pacyfiku.

Służyły one również w dywizjonach do zadań specjalnych RAF-u: 161. (Europa) i 357. (Birma).

Wyprodukowano 2584 samoloty tego typu. Wycofywanie ich z służby liniowej rozpoczęło się w 1944.

Lockheed Hudson stał się podstawą konstrukcji samolotu Lockheed Ventura.

Wersje samolotu [edytuj]

Hudson I
Wersja produkcyjna przeznaczona dla Royal Air Force (350 egzemplarzy) i Royal Australian Air Force (50)
Hudson II
Zbliżona do wersji I; RAF 20 egz., RAAF 50
Hudson III
Wersja z wysuwaną dolną wieżyczką strzelniczą; 428 egz.
Hudson IIIA
Wariant wersji A-29 i A-29A (lend-Lease); 800 egz.
Hudson IV
Zbliżona do wersji II z usuniętą dolną wieżyczką strzelniczą; 30 egz., przebudowaną na tę wersję również Hudsony I i II RAAF
Hudson IVA
Oznaczenie wersji A-28 dostarczonej do RAAF (52 egz.)
Hudson V
Jak wersja III, ale z silnikami R-1830-S3C4-G, 409 egz.
Hudson VI
Wariant wersji A-28 (Lend-Lease), 450 egz.
A-28
Wersja napędzana silnikami R-1830-45, 52 egz. dostarczone do Australii pod oznaczeniem Hudson IVA
A-28A
A-28 w wersji transportowej; 450 egz. dla RAF-u pod oznaczeniem Hudson VI; 27 dla lotnictwa brazylijskiego
A-29
Wersja A-28 napędzana silnikami R-1820-87; 416 egz. dla RAF-u, 153 dla USAAF jako RA-29, 20 dla US Navy jako PBO-1
A-29A
A-29 w wersji transportowej, 384 egz. dla RAF-u jako Hudson IIIA, w USAAF jako RA-29A.
A-29B
Wariant A-29 dostosowana do wykonywania zdjęć lotniczych; 24 egz.
AT-18
Wariant A-29 przeznaczony do szkolenia strzelców pokładowych, 217 egz.
AT-18A
Wariant treningowy do szkolenia nawigatorów, 83 egz.

Zachowane egzemplarze [edytuj]

Wielka Brytania: Royal Air Force Museum w Hendon

Przypisy

  1. ↑ Chociaż nie pierwsze dokonane przez brytyjski samolot – wyprzedził go 26 września Blackburn Skua z lotnictwa marynarki Fleet Air Arm.
  2. ↑ Oznaczenie samolotów Mk IIIA przeznaczonych dla RAF w ramach programu Lend-Lease, ostatecznie przekazanych jednak US Navy.
  3. ↑ G. Swanborough, P.M. Bowers, United States Navy Aircraft since 1911, Annapolis 1976, ISBN 0870217925
  4. ↑ W.A.B. Douglas, The Creation of a National Air Force, University of Toronto Press, 1986, ISBN 0802025846

Linki zewnętrzne [edytuj]

Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Lockheed_Hudson&oldid=35498925”