Władimir Obruczew

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Władimir Obruczew

Władimir Afanasjewicz Obruczew (ros. Владимир Афанасьевич Обручев, ur. 10 października 1863 w Klepieninie, zm. 19 czerwca 1956 w Moskwie) - radziecki geolog i geograf, badacz Syberii i środkowej Azji. Syn Władimira Siergiej Obruczew był także geografem i geologiem. W latach 1901 - 1912 profesor Instytutu Technologii w Tomsku, 1921 - 1929 Akademii Górnicznej w Moskwie, a od 1921 członek Akademii Nauk ZSRR; ważne znaczenie mają jego prace zwłaszcza dotyczące tektoniki, złóż kopalin użytecznych, geomorfologii oraz geografii. Autor wielu podręczników i książek popularnonaukowych, m.in.: "Istorija gieołogiczeskogo issledowanija Sibiri" (t. 1-5, 1931 - 1949), "Gieołogija Sibiri" (t. 1-3, 1935 - 1938), "Izbrannyje raboty po gieografii Azii" (t. 1-3, 1951).

Pisał także powieści, w tym utrzymaną w konwencji powieści fantastyczno-podróżniczej Plutonię (1915).