Wacław Calewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wacław Calewski
major major
Data i miejsce urodzenia 14 grudnia 1893
Piekuty
Data i miejsce śmierci kwiecień 1940
Charków
Przebieg służby
Lata służby 1915–1918 (Legiony Polskie)
1919–1940 (Wojsko Polskie)
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1 Pułk Ułanów Legionów Polskich, 1 Pułk Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego, 26 Pułk Ułanów Wielkopolskich, 25 Pułk Ułanów Wielkopolskich
Stanowiska z-ca d-cy Pułku Zapasowego "Łuków" Nowogródzkiej Brygady Kawalerii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa:

wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa:

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (czterokrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kawaler Orderu Gwiazdy Rumunii

Wacław Calewski (ur. 14 grudnia 1893 w Piekutach, zm. kwiecień 1940 w Charkowie) – polski dowódca wojskowy, major kawalerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 14 grudnia 1893 w Piekutach, był synem Józefa i Leokadii z domu Kamieńska. Przed wybuchem wojny ukończył gimnazjum, a następnie Szkołę Handlową w Łomży. Należał do Związku Strzeleckiego, a następnie do POW. Na początku sierpnia 1915 roku wstąpił do Legionów Polskich i służył w 1 Pułku Ułanów. Z pułkiem Bieliny przebył całą kampanię 1915/1916. Po rozwiązaniu Legionów był internowany w Szczypiornie oraz Łomży. Następnie służył w Polnische Wehrmacht.

Po zakończeniu wojny został przyjęty do Wojska Polskiego i zweryfikowany do stopnia podporucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i przydzielony do 1 Pułku Szwoleżerów. 27 maja 1920 r. por. Calewski, będąc dowódcą plutonu kaemów, w dużym stopniu przyczynił się do zdobycia stacji Mielni. Podczas kontrataków nieprzyjaciela wytrwał na wysuniętej placówce w ciężkim obstrzale pociągów pancernych wroga. Wycofał się dopiero z powodu braku amunicji. Za ten czyn został odznaczony Orderem Virtuti Militari.

W 1922 roku ukończył Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu oraz Centralną Szkołę Strzelań w Toruniu. Z dniem 15 sierpnia 1924 roku został mianowany rotmistrzem.

W 1928 roku przeniesiony do Gabinetu Wojskowego Prezydenta Rzeczypospolitej jako osobisty adiutant prezydenta Ignacego Mościckiego[1]. W 1931 roku Wacław Calewski został przeniesiony do Dowództwa KOP na stanowisko referenta.

Od 1933 roku był dowódcą szwadronu zapasowego w 26 Pułk Ułanów Wielkopolskich, a od 1938 w 25 Pułk Ułanów Wielkopolskich.

We wrześniu 1939 roku służył jako zastępca dowódcy w Pułku Zapasowym "Łuków" Nowogródzkiej Brygady Kawalerii.

Dostał się do niewoli sowieckiej i w 1940 roku został zamordowany przez NKWD w Charkowie i pochowany w bezimiennej mogile zbiorowej. Obecnie jego szczątki spoczywają w Piatichatkach na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

5 października 2007 Minister Obrony Narodowej awansował go pośmiertnie do stopnia podpułkownika[2]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Wacław Calewski na prawo za Prezydentem Mościckim, zdjęcie ze zbiorów NAC.
  2. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  3. Dekret Wodza Naczelnego L. 3372 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 39, poz. 1822)
  4. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2028 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 40, poz. 1854, s. 1547)
  5. 2 lipca 1930 „za zasługi położone na stanowisku adjutanta przybocznego Prezydenta Rzeczypospolitej” M.P. z 1930 r. Nr 153, poz. 232

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego: Charków, Warszawa 2003, ISBN 83-916663-5-2, str. 56.
  • K. Banaszek, W. K. Roman, Z. Sawicki, Kawalerowie orderu Virtuti Militari w mogiłach katyńskich, Warszawa 2000, str. 42.
  • Rocznik Oficerski 1923 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1923, str. 595, 683;
  • Rocznik Oficerski 1924 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1924, str. 537, 605;
  • Rocznik Oficerski 1928 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1928, str. 287, 349;
  • Rocznik Oficerów Kawalerji 1930, Nakładem "Przeglądu Kawaleryjskiego" Warszawa 1930, str. 62.
  • Rocznik Oficerski 1932 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1932, str. 149,625;
  • Ogrody Wspomnień, Wacław Calewski, www.ogrodywspomnien.pl [dostęp 2012-04-04]