Wilga chińska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wilga chińska
Oriolus chinensis[1]
Linnaeus, 1766
Dorosła wilga chińska
Dorosła wilga chińska
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina wilgi
Rodzaj Oriolus
Gatunek wilga chińska
Podgatunki
  • O. c. diffusus Sharpe, 1877
  • O. c. andamanensis Beavan, 1867
  • O. c. macrourus Blyth, 1846
  • O. c. chinensis Linnaeus, 1766
  • O. c. suluensis Sharpe, 1877
  • O. c. melanisticus Vorderman, 1893
  • O. c. sangirensis Meyer, A. B. & Wiglesworth, 1898
  • O. c. formosus Cabanis, 1872
  • O. c. celebensis (Walden, 1872)
  • O. c. frontalis Wallace, 1863
  • O. c. oscillans Hartert, 1903
  • O. c. boneratensis Meyer, AB & Wiglesworth, 1896
  • O. c. mundus Richmond, 1903
  • O. c. sipora Chasen & Kloss, 1926
  • O. c. richmondi Oberholser, 1912
  • O. c. insularis Meyer, AB & Wiglesworth, 1894
  • O. c. broderipi Bonaparte, 1850
  • O. c. maculatus Vieillot, 1817
  • O. c. lamprochryseus Oberholser, 1917
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Wilga chińska (Oriolus chinensis) – ptak wędrowny z rodziny wilg (Oriolidae), występujący w południowej Azji.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono kilkanaście podgatunków O. chinensis[3][4][5]:

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Wilga chińska występuje w całej Azji Południowo-Wschodniej oraz w Indiach i Chinach. Szczególnie często widywana jest w Ghatach Zachodnich. Zimą, niektóre osobniki odbywające lęgi na Półwyspie Indochińskim, migrują do Singapuru, gdzie są nierozróżnialne od lokalnych podgatunków.

Środowiskiem naturalnym tego gatunku są nadmorskie lasy i namorzyny, ale równie często występuje w przestrzeniach zurbanizowanych, takich jak parki czy ogrody. Wilgi chińskie rzadko przebywają na ziemi. Żerują głównie w koronach drzew, jednak unikają zwartych kompleksów leśnych.

Cechy gatunku[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała około 27 centymetrów. Upierzenie samca jasnożółte, ponadto czarny pas dookoła głowy przebiegający w okolicach oczu, skrzydła czarno-żółte, różowy dziób, szare nogi i czerwone oczy. Upierzenie samicy podobne, ale ciemniejsze. Osobniki juwenilne mają białawy spód ciała z ciemnymi prążkami, szary dziób i jaśniejszy pas okalający głowę.

Lęgi[edytuj | edytuj kod]

Gniazdo w kształcie filiżanki zawieszone jest na rozwidleniu na końcu cienkiej gałęzi, wysoko na drzewie. Wilgi chińskie budują je z kory, małych gałęzi, traw i korzeni. Do tak przygotowanego gniazda samica składa 2-3 błękitnobiałe jaja z brązowymi kropkami. Okres inkubacji trwa około 2 tygodni.

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Wilgi chińskie żywią się jagodami, a w szczególności figami, ponadto dużymi owadami i małymi zwierzętami (również pisklętami).

Młody osobnik

Przypisy

  1. Oriolus chinensis w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Oriolus chinensis. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Wilga chińska (Oriolus chinensis) (ang.). Avibase. [dostęp 31 grudnia 2009].
  4. Black-naped Oriole (Oriolus chinensis) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 2 lipca 2012].
  5. Frank Gill, Minturn Wright, David Donsker: Family Oriolidae (ang.). IOC World Bird List: Version 3.1. [dostęp 1 lipca 2012].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Black-naped Oriole Oriolus chinensis (ang.). Sungei Buloh Wetlands Reserve. [dostęp 31 grudnia 2009].
  • Pamela C. Rasmussen, John C. Anderton: Birds of South Asia. The Ripley Guide.. Lynx Edicions, 2005.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]