Wincenty Kowalski

Wincenty Kowalski
generał brygady
Data i miejsce urodzenia	11 września 1892 Warszawa Królestwo Kongresowe
Data i miejsce śmierci	29 listopada 1984 River Forest Stany Zjednoczone
Odznaczenia

Wincenty Kowalski (ur. 11 września 1892 w Warszawie, zm. 29 listopada 1984 w River Forest) – generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys

Młodość

Pochodził z warszawskiej rodziny rzemieślniczej, ukończył studia na Instytucie Politechnicznym w Liege (Belgia). Od 1905 brał udział w ruchu niepodległościowym, członek Związku Walki Czynnej i Związku Strzeleckiego. W latach 1914-1917 w Legionach. 6 sierpnia 1914 wymaszerował z Krakowa w składzie 4 plutonu 1 kompanii kadrowej. W lipcu 1917, po kryzysie przysięgowym, został internowany w Beniaminowie.

Służba w Wojsku Polskim

Od listopada 1918 w Wojsku Polskim. Wziął udział w wojnie z Ukraińcami i bolszewikami dowodząc 3 baterią, a następnie (od 20 sierpnia 1919) dywizjonem 1 Pułku Artylerii Polowej Legionów i II batalionem 5 Pułkiem Piechoty Legionów (od 15 sierpnia 1920).

W latach 1921-1923 był słuchaczem II Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Z dniem 1 października 1923, po ukończeniu kursu i uzyskaniu tytułu naukowego oficera Sztabu Generalnego, otrzymał przydział do Inspektoratu Armii Nr I w Wilnie na stanowisko I referenta.

W następnych latach zajmował kolejno stanowiska:

• szefa Oddziału III Sztabu Generalnego WP,
• zastępcy dowódcy Obszaru Warownego "Wilno",
• II dowódcy Piechoty Dywizyjnej 19 DP,

W maju 1937 objął dowództwo 8 Dywizji Piechoty w twierdzy Modlin. W styczniu 1938 powrócił do Wilna na stanowisko dowódcy 1 Dywizji Piechoty Legionów, którą dowodził w czasie kampanii wrześniowej. Od 3 września dowódca GO "Wyszków". 24 września pod Tarnawatką dostał się do niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w obozie jenieckim Murnau.

Po wojnie wyemigrował do USA, gdzie brał aktywny udział w środowisku kombatantów. Był między innymi prezesem Rady Stowarzyszenia Polskich Kombatantów, prezesem Polskiej Bratniej Pomocy i członkiem Stowarzyszenia Weteranów Armii Polskiej. W latach 1956–1963 był dyrektorem Instytut Józefa Piłsudskiego. Po śmierci jego prochy zostały przeniesione na cmentarz wojskowy w Kałuszynie.

Awanse

• podporucznik – 1916
• porucznik – 1918
• kapitan – 1919
• major – 1920
• podpułkownik – 1922
• pułkownik – 1928
• generał brygady – 1939

Order i odznaczenia

• Krzyż Złoty Orderu Wojennego Virtuti Militari
• Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari
• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
• Krzyż Niepodległości
• Krzyż Walecznych – czterokrotnie
• Złoty Krzyż Zasługi

Bibliografia

• Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione.
• Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1994, ISBN 83-11-08262-6.
• Lista oficerów dyplomowanych (stan z dnia 15 kwietnia 1931 r.), Sztab Główny WP, Warszawa 1931, s. 22.

Linki zewnętrzne

• Kowalski Wincenty (1892-1984).