Xenoturbellida

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Xenoturbellida
Westblad, 1949
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ Xenoturbellida
Systematyka Systematyka w Wikispecies

Xenoturbellidatyp drobnych zwierząt morskich o prostym planie budowy, reprezentowany przez dwa gatunki: Xenoturbella bocki i Xenoturbella westbladi, odkryte w Bałtyku w 1915, a opisane naukowo dopiero w 1949[1]. Około 4-centymetrowej długości ciało Xenoturbella jest otoczone prostym worem powłokowo-mięśniowym, pokrytym urzęsionym nabłonkiem. Otwór gębowy, położony jest blisko środka na stronie brzusznej, posiada bardzo słabo wyrażoną gardziel i prowadzi do prostego workowatego jelita. Biorąc pod uwagę prostą budowę Xenoturbella widziano w nim reliktowy organizm nawiązujący do hipotetycznej grupy bilaterogastreata. Rodzaj Xenoturbella był zaliczany do wielu różnych grup systematycznych, m.in. półstrunowców, szkarłupni, mięczaków, czy wirków. W typie płazińców (Platyhelminthes) utworzono dla niego nową gromadę Xenoturbellida. Odkrywca gatunku, E. Westblad, uważał go za najbardziej prymitywnego wirka, jednak budowa tych zwierząt wykazuje ważne różnice. Nabłonek pokrywający ich ciało różni się od jednolitego nabłonka wirków. Także statocysty nie odpowiadają swą budową takimże elementom u wirków. Są one zbliżone do narządu aboralnego Ctenophora, a najbardziej zbliżona do statocyst strzykw.

Badania genetyczne 18S rRNA oraz genów oksydazy cytochromowej wskazują na bliskie pokrewieństwo tych zwierząt z półstrunowcami i szkarłupniami. Xenoturbellida są przeważnie zaliczane do zwierząt wtóroustych (Deuterostomia)[2][3]. Niektóre analizy genetyczne wspierają wysuniętą na podstawie morfologicznego podobieństwa hipotezę o bliskim pokrewieństwie Xenoturbellida i Acoelomorpha. Pozycja filogenetyczne takiego kladu – nazwanego przez Philippe'a i wsp. Xenacoelomorpha – jest jednak niejasna; według Hejnola i in. są one taksonem siostrzanym dla pozostałych dwubocznie symetrycznych[4], podczas gdy według Philippe'a i współpracowników stanowi on najbardziej bazalną linię Deuterostomia, której przedstawiciele utracili wiele cech obecnych u ostatniego wspólnego przodka wtóroustych[5].

Przypisy

  1. Westblad, E. 1949: Xenoturbella bocki n. g., n. sp., a peculiar primitive turbellarian type. Arkiv for zoologi, 3: 11-29.
  2. Bourlat et al. Xenoturbella is a deuterostome that eats molluscs. „Nature”. 424, s. 925-928, 2003. doi:10.1038/nature01851 (ang.). 
  3. Kenneth M. Halanych. The new view of animal phylogeny. „Annual Review of Ecology and Systematics”. 35, s. 229–256, 2004. doi:10.1146/annurev.ecolsys.35.112202.130124 (ang.). 
  4. Andreas Hejnol, Matthias Obst, Alexandros Stamatakis, Michael Ott, Greg W. Rouse, Gregory D. Edgecombe, Pedro Martinez, Jaume Baguñà, Xavier Bailly, Ulf Jondelius, Matthias Wiens, Werner E. G. Müller, Elaine Seaver, Ward C. Wheeler, Mark Q. Martindale, Gonzalo Giribet, Casey W. Dunn. Assessing the root of bilaterian animals with scalable phylogenomic methods. „Proceedings of the Royal Society B”. 276 (1677), s. 4261–4270, 2009. doi:10.1098/rspb.2009.0896 (ang.). 
  5. Hervé Philippe, Henner Brinkmann, Richard R. Copley, Leonid L. Moroz, Hiroaki Nakano, Albert J. Poustka, Andreas Wallberg, Kevin J. Peterson, Maximilian J. Telford. Acoelomorph flatworms are deuterostomes related to Xenoturbella. „Nature”. 470, s. 255–258, 2011. doi:10.1038/nature09676 (ang.). 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. E. Grabda, Zoologia bezkręgowce.
  2. Zoologia : bezkręgowce. T. 1. Red. nauk. Czesław Błaszak. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009. ISBN 978-83-01-16108-8.