Zwierzęta dwubocznie symetryczne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dwubocznie symetryczne
Bilateria
Hatschek, 1888
Okres istnienia: 600–0 mln lat temu
Przedstawiciele Bilateria
Przedstawiciele Bilateria
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Podkrólestwo tkankowce właściwe
(bez rangi) zwierzęta dwubocznie symetryczne
Synonimy
  • Bilateralia
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Zwierzęta dwubocznie symetryczne (Bilateria) – zwierzęta charakteryzujące się pierwotnie dwustronną (bilateralną) symetrią budowy ciała, trzema warstwami różnicującymi się w trakcie rozwoju embrionalnego oraz obecnością otworu gębowego i odbytu. Grupa ta obejmuje większość zwierząt (około 1,2 mln znanych gatunków), w tym mięczaki, stawonogi i strunowce. Pojawiły się w późnym prekambrze (ediakar), a ich rozkwit nastąpił około 580–520 mln lat temu (eksplozja kambryjska). Najstarszym znanym zwierzęciem dwubocznie symetrycznym jest Vernanimalcula – odkryta w skałach pochodzących z chińskiej prowincji Kuejczou.

Symetria bilateralna rozwinęła się u tych zwierząt w związku z ich zdolnością do ruchu postępowego. Aktywne poruszanie się wykształciło polaryzację ciała, które zróżnicowało się na część przednią i tylną oraz brzuszną i grzbietową. Symetria budowy ciała organizmu zwierząt o prostszej niż Bilateria morfologii – gąbek (Porifera) i promienistych (Radiata) – oparta jest na centralnie położonej jamie otoczonej ścianą ciała. Pojawienie się środkowego listka zarodkowego zwanego mezodermą doprowadziło u bardziej zaawansowanych ewolucyjnie Bilateria do powstania celomy (wtórnej jamy ciała). Prawdopodobnie był to jeden z czynników, które przyczyniły się do ich sukcesu ewolucyjnego[1]. Obecność mezodermy jest cechą charakterystyczną dla wszystkich Bilateria.

Filogeneza Bilateria nie została jeszcze wyjaśniona. Prawdopodobnie pochodzą od kolonijnych jamochłonów. Istnieje kilka hipotez dotyczących ich dalszego rozwoju. Tradycyjny pogląd na ewolucję zwierząt o dwubocznej symetrii ciała zakładał rozwój poziomu organizacji na podstawie hipotezy jam ciała – od form najprostszych, charakteryzujących się brakiem celomy (pierwotnojamowce – Acoelomata) poprzez organizmy, u których pojawił się pseudocel (wtórnojamowce pozorne – Pseudocoelomata), aż do zwierząt celomatycznych, czyli wtórnojamowców (Coelomata)[2][3]. Alternatywną koncepcją, którą wprowadził Karl Grobben na początku XX w. był podział na pierwouste (pragębowce, bez wtórnego otworu gębowego) i wtórouste (wtórnogębowce, pragęba zarasta lub przekształca się w odbyt).

Na podstawie dalszych badań morfologicznych, embriologicznych i genetycznych wyróżniono 3 główne klady:Deuterostomia, Ecdysozoa i Lophotrochozoa[4][5][6].

Problematyczne okazało się ustalenie pozycji płazińców (Platyhelminthes), zwłaszcza niewielkiej grupy morskich robaków wirkokształtnych (Acoela i Nemertodermatida), tradycyjnie zaliczanych do wirków. Na podstawie cech morfologicznych umieszczano je jako grupę wyjściową Bilateria (jeśli przyjąć strukturę bezjamową za cechę najbardziej prymitywną) lub wśród lofotrochorowców (jeśli uznać małe wymiary i uproszczoną budową jako wynik redukcji i regresji[3]). Szeroko zakrojone badania molekularne dotychczas nie wyjaśniły tego problemu[7].

Ponieważ zwierzętom wtóroustym (Deuterostomia) tradycyjnie przeciwstawiano pierwouste (Protostomia), a klady Lophotrochozoa i Ecdysozoa obejmują większość zwierząt pierwoustych, obecnie przyjmuje się następującą klasyfikację Bilateria:

oraz Acoelawirki bezjelitowe i Nemertodermatida, o niejednoznacznej pozycji.

Przypisy

  1. Adam Urbanek: Jedno istnieje tylko zwierzę...: myśli przewodnie biologii porównawczej. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii Polskiej Akademii Nauk, 2007. ISBN 978-83-88147-08-1.
  2. Philippe et al. Multigene Analyses of Bilaterian Animals Corroborate the Monophyly of Ecdysozoa, Lophotrochozoa, and Protostomia. „Molecular Biology and Evolution”. 5 (22), s. 1246-1253, 2005. doi:10.1093/molbev/msi111 (ang.). 
  3. 3,0 3,1 Zoologia : bezkręgowce. T. 1. Red. nauk. Czesław Błaszak. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009. ISBN 978-83-01-16108-8.
  4. Aguinaldo et al. Evidence for a clade of nematodes, arthropods and other moulting animals. „Nature”. 387, s. 489–493, 1997. doi:10.1038/387489a0 (ang.). 
  5. Kenneth M. Halanych. The new view of animal phylogeny. „Annual Review of Ecology and Systematics”. 35, s. 229-256, 2004. doi:10.1146/annurev.ecolsys.35.112202.130124 (ang.). 
  6. Bourlat et al. Testing the new animal phylogeny: A phylum level molecular analysis of the animal kingdom. „Molecular Phylogenetics and Evolution”. 49, s. 23–31, 2008. doi:10.1016/j.ympev.2008.07.008 (ang.). 
  7. Egger et al. To Be or Not to Be a Flatworm: The Acoel Controversy. „PLoS ONE”. 5 (4), 2009. doi:10.1371/journal.pone.0005502 (ang.). 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Aleksander Rajski: Zoologia. T. 1: Część ogólna B. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1986. ISBN 83-01-06182-0.
  2. Adam Urbanek: Jedno istnieje tylko zwierzę...: myśli przewodnie biologii porównawczej. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii Polskiej Akademii Nauk, 2007. ISBN 978-83-88147-08-1.
  3. Zoologia : bezkręgowce. T. 1. Red. nauk. Czesław Błaszak. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009. ISBN 978-83-01-16108-8.