Świadkowie Jehowy w Nikaragui

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Świadkowie Jehowy w Nikaragui
Państwo  Nikaragua
Liczebność
(2018)
29 243
% ludności kraju
(2018)
0,47%
Liczba zborów
(2018)
502
Rozpoczęcie działalności 1934
Mapa lokalizacyjna Nikaragui
Managua
Managua
Ticuantepe
Ticuantepe
Geographylogo.svg
Biuro Krajowe (kolor niebieski) i Sala Zgromadzeń (kolor czerwony) w Nikaragui
Jedna z Sal Królestwa w Nikaragui.

Świadkowie Jehowy w Nikaragui – społeczność wyznaniowa w Nikaragui, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca w 2018 roku 29 243 głosicieli, należących do 502 zborów[1]. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej w 2018 roku zebrały się 88 303 osoby (ok. 1,5% mieszkańców)[2]. Działalność miejscowych głosicieli koordynuje Środkowoamerykańskie Biuro Oddziału w El Tejocote na przedmieściach stolicy Meksyku[3]. Biuro Krajowe znajduje się w Managui[4]. Sala Zgromadzeń znajduje się w Ticuantepe.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

W 1934 roku przyjezdna pionierka rozpowszechniała publikacje Świadków Jehowy[5]. W 1943 roku działalność kaznodziejską prowadziły trzy osoby[6].

28 czerwca 1945 roku do Managui przyjechali misjonarze, Francis i William Wallace, absolwenci 1 klasy Biblijnej Szkoły Strażnicy – Gilead. Zapoczątkowali oni w Nikaragui zorganizowaną działalność kaznodziejską i utorowali drogę kolejnym misjonarzom. W służbie często posługiwali się gramofonem, odtwarzając nagrane wykłady biblijne. W październiku do kraju przybyły dwa małżeństwa misjonarzy i wkrótce zorganizowano serię wykładów publicznych. Na pierwszy z nich przybyła grupa ponad 40 osób. W domu misjonarskim rozpoczęto przeprowadzać zebrania zborowe[7]. Z czasem domy misjonarskie utworzono w miastach: Jinotepe, Masaya, León, Bluefields, Granada i Matagalpa[8].

W 1946 roku Świadkami Jehowy została pierwsza grupa Nikaraguańczyków, wśród których byli: Arnoldo Castro, Evarist Sanchez i Lorenz Obregon. W kwietniu 52 osoby uczestniczyły w uroczystości Wieczerzy Pańskiej. W tym samym miesiącu do kraju przyjechali z wizytą Nathan H. Knorr i Frederick W. Franz. Nathan Knorr wygłosił wykład publiczny „Weselcie się, narody”, który na język hiszpański tłumaczył Frederick Franz. Wykładu wysłuchało 158 zgromadzonych osób. Podczas wizyty utworzono Biuro Oddziału, a sługą oddziału został William Eugene Call, skierowany do Nikaragui z Kostaryki[9]. W roku 1947 zanotowano liczbę 36 głosicieli, a rok później 144[10].

W lipcu 1949 roku do kraju przybyło małżeństwo Phyllis i Sydney Porterowie, absolwenci 12 klasy Szkoły Gilead. Sydney Porter został mianowany nadzorcą obwodu, który swoim zasięgiem obejmował cały kraj[11].

17 października 1952 roku przedstawiciel Urzędu Imigracyjnego, z poduszczenia duchownych wprowadził zakaz działalności Świadków Jehowy. 19 listopada 1952 roku Donovan Munsterman, sługa oddziału, usłyszał od kapitana Arnolda Garcíi, naczelnika Urzędu Imigracyjnego, że Świadkom Jehowy w Nikaragui „zakazuje się dalszego głoszenia swoich nauk i prowadzenia działalności religijnej”, a jako powód takiej decyzji podano rzekome popieranie komunizmu. Munsterman złożył odwołania skierowane do Ministerstwa Wyznań i prezydenta kraju, Anastasia Somozy Garcíi. Gdy te działania nie przyniosły rezultatów złożono apelację do Sądu Najwyższego. 19 czerwca 1953 Sąd Najwyższy w jednogłośnym wyroku uchylił zakaz działalności[12][13].

Rozwój działalności[edytuj | edytuj kod]

W roku 1966 w stolicy odbył się kongres międzynarodowy pod hasłem „Synowie Boży – synami wolności” z udziałem 1654 osób, a 71 osób zostało ochrzczonych. W kraju działało 824 głosicieli[14].

Gdy po północy 23 grudnia 1972 roku stolicę nawiedziło gwałtowne trzęsienie ziemi, nikt spośród ponad 1000 Świadków Jehowy mieszkających w Managui nie zginął jednak 80% z nich straciło domy. W ciągu 22 godzin współwyznawcy z Hondurasu, Kostaryki i Salwadoru dostarczyli do nikaraguańskiego Biura Oddziału ciężarówki z żywnością, wodą, lekami i odzieżą. Poszkodowanym udzielono też innej niezbędnej pomocy. Odbudowano lub wyremontowano domy głosicieli i Sale Królestwa. Jednak jeszcze w roku 1974 większość spośród 14 zborów w Managui i najbliższej okolicy zgromadzało się w Salach Królestwa, w których widoczne były ślady po trzęsieniu ziemi[15].

W 1974 roku przy ulicy El Raizón, 16 kilometrów na południe od centrum stolicy, powstała nowa siedziba Biura Oddziału oraz dom misjonarski. Rok później zanotowano 2689 głosicieli, a 417 osób zostało ochrzczonych[16]. W dniach od 30 grudnia 1978 roku do 3 stycznia 1979 roku w Managui odbył się kongres „Zwycięska wiara”, w którym uczestniczyły 7083 osoby. Było to ostatnie ogólnokrajowe zgromadzenie przed okresem restrykcji[17][18][19].

W okresie rewolucji w Nikaragui życie straciło trzech Świadków Jehowy. Wielu innych straciło dach nad głową bądź swoje mienie[20].

Ograniczenie swobody działalności[edytuj | edytuj kod]

Po objęciu władzy przez sandinistów w kraju zaszły znaczące zmiany. Nowe władze nie respektujące neutralnego stanowiska Świadków Jehowy zaczęły utrudniać ich działalność. Urząd Celny wstrzymywał transporty literatury do kraju. W wyniku nowych przepisów wszystkie organizacje cywilne i religijne ponownie musiały ubiegać się o prawną rejestrację. W rezultacie w 1981 roku Świadkom Jehowy odebrano osobowość prawną, a wnioski dotyczące ponownej rejestracji pozostawały bez odpowiedzi. We wrześniu 1981 roku aresztowano nadzorcę obwodu Andrew Reeda oraz jego żonę, których poddano wielogodzinnym przesłuchaniom i presji, oczekując od Andrew przyznania się do współpracy z CIA. W końcu zostali oni deportowani do Kostaryki[21]. W czasie obowiązywania ograniczeń nadzór nad działalnością w Nikaragui przejęło Biuro Oddziału w Kostaryce, a w kraju działał Komitet Kraju w którym usługiwali Alfonso Joya oraz Agustín Sequeira[22].

Po tym wydarzeniu Komitet Oddziału zaczął szkolić miejscowych głosicieli do przejęcia nadzoru nad działalnością w kraju, na wypadek gdyby biuro zostało zamknięte, a zagraniczni misjonarze deportowani. Rozpoczęto szkolenia dla nadzorców podróżujących i ich zastępców, zorganizowano zajęcia Kursu Służby Królestwa dla starszych oraz znacznej części sług pomocniczych, przeprowadzono także Kurs Służby Pionierskiej. W grudniu 1981 roku po zerwaniu umowy na wynajem stadionu w mieście Masaya przez władze centralne, zgromadzenie okręgowe pod hasłem „Lojalność wobec Królestwa” przeprowadzono na udostępnionej przez współwyznawczynię pobliskiej kurzej fermie[23].

20 marca 1982 roku, przed godziną 7 rano Biuro Oddziału i dom misjonarski otoczyli uzbrojeni żołnierze wraz z urzędnikami imigracyjnymi. Ponieważ koordynatorowi Komitetu Oddziału, Reinerowi Thompsonowi, udało się wymknąć do telefonu zdążył on ostrzec inne domy misjonarskie. 9 misjonarzy zostało wywiezionych w mniejszych grupach do Kostaryki. Natomiast ostrzeżeni misjonarze zabezpieczyli offsetową maszynę drukarską oraz inne sprzęty z domów misjonarskich. Jeszcze tego samego dnia grupa 10 misjonarzy z domów misjonarskich została deportowana do Panamy. W kraju pozostało małżeństwo brytyjskich misjonarzy deportowanych kilka miesięcy później[24].

Ponieważ w latach 1982–1990 Świadkom Jehowy poważnie ograniczono swobodę działalności oraz ściśle ją kontrolowano zebrania organizowano w małych grupach lub w nieoznakowanych Salach Królestwa. Również zgromadzenia okręgowe i obwodowe odbywały się w mniejszych grupach i miały skrócony program, który przedstawiali miejscowi starsi i słudzy pomocniczy. Członkowie Komitetu Kraju oraz nadzorcy podróżujący starali się być na nich obecni. Zdarzały się też próby przerywania zgromadzeń przez wojsko[25]. W roku 1982 w Nikaragui działało 4477 głosicieli[26].

W lipcu i sierpniu 1982 roku grupy, liczące do 500 osób, należących do komitetów CDS (Sandinistowskich Komitetów Obrony) przy współpracy ze służbą bezpieczeństwa zajęły Sale Królestwa, Salę Zgromadzeń oraz Biuro Oddziału. I choć nigdy nie wydano nakazu zajęcia obiektów Świadków Jehowy to spośród 50 Sal Królestwa w Nikaragui 35 zostało odebranych[27]. Mimo wielokrotnych wniosków o zwrot własności Sal nie udało się odzyskać[28]. Wielu starszych, w tym również członków Komitetu Kraju, przetrzymywano w areszcie od jednego dnia do kilku tygodni gdzie znęcano się nad nimi. W 1983 roku wprowadzono powszechną Patriotyczną Służbę Wojskową, do której kierowano mężczyzn w wieku od 17 do 26 lat. W wyniku odmowy pełnienia służby wojskowej Świadkowie Jehowy trafiali na 2 lata do więzień[29].

Ponieważ nie można było sprowadzać literatury biblijnej, początkowo korzystano z usług firm komercyjnych. Później uznano, że bezpieczniej będzie drukować literaturę we własnym zakresie w ukrytych miejscach. Najpierw wykorzystywano do tego celu offsetową maszynę drukarską, ukrytą przez misjonarzy, a po jej wykryciu i konfiskacie zaczęto korzystać z powielaczy, naprawianych własnym sumptem. Przez cały ten okres władze wykryły i zamknęły tylko jedną drukarnię. Druk literatury w domowych warunkach trwał do maja 1990 roku[30].

Pod koniec 1979 roku wśród osadzonych w więzieniu dysydentów politycznych oraz członków rozgromionej Gwardii Narodowej znalazł się głosiciel, który zanim został Świadkiem Jehowy służył w wojsku. Więźniowie ci otrzymywali wysokie wyroki, nawet do 30 lat więzienia, które odbywali w więzieniu Cárcel Modelo. Rozpoczął on głosić współwięźniom, a z niektórymi prowadził studia biblijne. Wkrótce grupa więźniów studiujących Biblię liczyła 12 osób, a z czasem przyłączali się kolejni. W więzieniu organizowali zebrania oraz głosili „od celi do celi”. W listopadzie 1982 roku pierwszy z tej grupy więźniów przyjął chrzest. Do 17 marca 1989 roku gdy ostatni głosiciele opuścili Cárcel Modelo ochrzczono w nim co najmniej 34 więźniów, 43 osoby były głosicielami, prowadzono 80 studiów biblijnych, a w cotygodniowych zebraniach przeciętnie uczestniczyły 83 osoby. Wszyscy głosiciele po wyjściu na wolność zasilili miejscowe zbory[31].

Zniesienie ograniczeń[edytuj | edytuj kod]

Gdy w 1990 roku uchylono ograniczenia nałożone na Świadków Jehowy działalność kaznodziejską w kraju prowadziło 7894 głosicieli. Zniesiono również powszechny obowiązek pełnienia służby wojskowej. We wrześniu Ian Hunter, który wcześniej usługiwał w Komitecie Oddziału w Gwatemali, został nowym koordynatorem Komitetu Kraju, a na biuro zaadaptowano dom położony na przedmieściach stolicy. Pod koniec roku 1990 i na początku 1991 do Nikaragui powróciło małżeństwo misjonarzy usługujące w Hondurasie oraz przybyli nowi, absolwenci 1 klasy meksykańskiej filii Szkoły Gilead[26].

W lutym 1991 roku w miejsce Komitetu Kraju utworzono Komitet Oddziału, a 1 maja tego roku oficjalnie otworzono Biuro Oddziału. W kwietniu 1990 roku złożono wniosek do nowego rządu o rejestrację prawną Świadków Jehowy, który cztery miesiące później został rozpatrzony pozytywnie. Tym samym Towarzystwo Strażnica uzyskało status misji międzynarodowej. Pozwoliło to na swobodne działanie oraz korzystanie z ulg podatkowych przysługujących organizacjom niedochodowym. Do Krajowego Komitetu Restytucji Skonfiskowanego Mienia złożono prośbę o zwrot wszystkich utraconych obiektów. Po długotrwałym i skomplikowanym procesie odzyskiwania mienia z utraconych 35 Sal Królestwa zwrócono 30, a za pozostałe Świadkom Jehowy przyznano rekompensatę w postaci obligacji skarbu państwa[32].

W roku 1998 roku przeprowadzono akcję ratowniczą dla współwyznawców poszkodowanych przez huragan Mitch. Pomoc nadesłali współwyznawcy z Kostaryki i Panamy. Przez następnych kilka miesięcy ochotnicy pracowali przy naprawach Sal Królestwa oraz budowie nowych domów dla głosicieli[33].

Na terenach regionów autonomicznych Atlántico Norte i Atlántico Sur zamieszkałych głównie przez Indian Miskito i metysów działalność kaznodziejską podjęto w roku 1946. Od 1994 roku na tych rozległych terenach podczas pory suchej Biuro Oddziału zaczęło organizować coroczne, trwające 4 miesiące, kampanie głoszenia. W roku 2002 działało tam 7 zborów i 9 grup, do których należało 400 głosicieli[34].

Od 1993 roku do Nikaragui skierowano grupy absolwentów Kursu Usługiwania z Meksyku, Portoryko i Salwadoru oraz 11 nadzorców podróżujących z Meksyku. W latach 1993–2002 do kraju skierowano 58 absolwentów Szkoły Gilead, mieszkających w 6 domach misjonarskich. Do kwietnia 2002 roku do kraju przeniosło się również 289 pionierów pochodzących z 19 krajów[35].

W dniach od 24 do 26 grudnia 1999 roku na Narodowym Stadionie Baseballowym w Managui zorganizowano zgromadzenie okręgowe pod hasłem „Prorocze słowo Boże”. W zgromadzeniu tym uczestniczyło 28 356 osób, a 784 osoby zostały ochrzczone. Był to do tamtego czasu największy chrzest w dziejach Świadków Jehowy w tym kraju[19].

W 2002 roku w Nikaragui działało 16 676 głosicieli należących do 264 zborów i 31 grup na oddaleniu podzielonych na 17 obwodów. Na początku roku 2002 w Komitecie Oddziału usługiwali: Ian Hunter, Agustín Sequeira, Luis Antonio González i Lothar Mihank[36]. W tym czasie rodzina Betel liczyła 37 osób różnych narodowości[37].

4 grudnia 2004 roku otworzono nową siedzibę Biura Oddziału w Managui, a także zadaszony amfiteatr na Salę Zgromadzeń dla 2400 osób. W uroczystości uczestniczył, członek Ciała Kierowniczego Samuel Herd, który wygłosił okolicznościowe przemówienie[38]. Przy Biurze Oddziału utworzono Służbę Informacji o Szpitalach, koordynującą działalność trzech miejscowych Komitetów Łączności ze Szpitalami[39].

W 2007 roku zanotowano liczbę 20 150 głosicieli. Od 2010 roku nadzór nad działalnością Świadków Jehowy w Nikaragui przejęło meksykańskie Biuro Oddziału[40][3]. W kwietniu 2014 roku zorganizowano pomoc humanitarną dla poszkodowanych przez trzęsienie ziemi[41], a pod koniec listopada 2016 roku – przez huragan Otto[42].

W styczniu 2021 roku w Managui odbędzie się kongres specjalny pod hasłem „Zawsze się radujcie!” z udziałem zagranicznych delegacji z Chile, Kazachstanu, Kuba, Peru, Stanów Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii. Program będzie przedstawiany w języku angielskim i hiszpańskim[43].

Działalność kaznodziejska prowadzona jest także na 365 wyspach Jeziora Nikaragua[44]. Literatura biblijna jest dostępna także w językach mayangna i miskito[45]. Na terenach zamieszkanych przez mniejszą ilość głosicieli, prowadzone są specjalne kampanie kaznodziejskie[46]. Zebrania zborowe odbywają się w języku hiszpańskim, nikaraguańskim migowym, angielskim, angielskim kreolskim (Ameryka Środkowa), chińskim i miskito. W 2019 roku w Nikaragui funkcjonowało 266 Sal Królestwa.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nikaragua – Ilu tam jest Świadków Jehowy. jw.org. [dostęp 2018-12-25].
  2. Watchtower: Sprawozdanie z działalności Świadków Jehowy na całym świecie w roku służbowym 2018. jw.org.
  3. a b Rocznik Świadków Jehowy 2013. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 2013, s. 13.
  4. Watchtower: Biuro Krajowe w Nikaragui. jw.org. [dostęp 2013-12-17].
  5. Rocznik Świadków Jehowy 2003 ↓, s. 69.
  6. Rocznik Świadków Jehowy 2003 ↓, s. 148.
  7. Rocznik Świadków Jehowy 2003 ↓, s. 69–71.
  8. Rocznik Świadków Jehowy 2003 ↓, s. 75.
  9. Rocznik Świadków Jehowy 2003 ↓, s. 74, 75.
  10. 1949 Yearbook of Jehovah's Witnesses. Watchtower, 1949, s. 199, 200. (ang.)
  11. Rocznik Świadków Jehowy 2003 ↓, s. 76, 77.
  12. Królestwo Boże panuje!. Strażnica – Towarzystwo Biblijne i Traktatowe, 2014, s. 142, 143.
  13. Rocznik Świadków Jehowy 2003 ↓, s. 76.
  14. ‘Faith Talked About Throughout the Whole World’. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 268, 1 maja 1967 (ang.). 
  15. Rocznik Świadków Jehowy 2003 ↓, s. 85, 86.
  16. Rocznik Świadków Jehowy 2003 ↓, s. 86.
  17. Watchtower. All Ready to „Go”. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 30–32, 15 maja 1978 (ang.). 
  18. Watchtower. A Nation That Trusts In God. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 7–12, 15 maja 1979 (ang.). 
  19. a b Rocznik Świadków Jehowy 2003 ↓, s. 146.
  20. Rocznik Świadków Jehowy 2003 ↓, s. 90.
  21. Rocznik Świadków Jehowy 2003 ↓, s. 90, 91.
  22. Rocznik Świadków Jehowy 2003 ↓, s. 116.
  23. Rocznik Świadków Jehowy 2003 ↓, s. 91, 92.
  24. Rocznik Świadków Jehowy 2003 ↓, s. 92–94.
  25. Rocznik Świadków Jehowy 2003 ↓, s. 97, 98.
  26. a b Rocznik Świadków Jehowy 2003 ↓, s. 131.
  27. Rocznik Świadków Jehowy 2003 ↓, s. 99–103.
  28. Rocznik Świadków Jehowy 2003 ↓, s. 134.
  29. Rocznik Świadków Jehowy 2003 ↓, s. 103–107.
  30. Rocznik Świadków Jehowy 2003 ↓, s. 108–113.
  31. Rocznik Świadków Jehowy 2003 ↓, s. 120–130.
  32. Rocznik Świadków Jehowy 2003 ↓, s. 133–135.
  33. Rocznik Świadków Jehowy 2003 ↓, s. 135, 136.
  34. Rocznik Świadków Jehowy 2003 ↓, s. 137–140.
  35. Rocznik Świadków Jehowy 2003 ↓, s. 140–146.
  36. Rocznik Świadków Jehowy 2003 ↓, s. 148, 149.
  37. Rocznik Świadków Jehowy 2003 ↓, s. 133.
  38. Watchtower: Rocznik Świadków Jehowy: 2006. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 2006, s. 27.
  39. Rocznik Świadków Jehowy 2003 ↓, s. 147.
  40. Watchtower. Spotkanie pod znakiem jedności i ekscytujących planów. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”. CXXXIII, s. 16–19, 15 sierpnia 2012. Towarzystwo Strażnica. ISSN 1234-1150. 
  41. Watchtower: Trzęsienia ziemi w Nikaragui. jw.org, 2015-11-01. [dostęp 2014-04-29].
  42. Watchtower: Niszczycielski huragan w Ameryce Centralnej. jw.org, 2016-12-02. [dostęp 2016-12-02].
  43. Watchtower: Kongresy specjalne 2020. jwevent.org, 2018-09-02. [dostęp 2019-09-02].
  44. Watchtower: ‛Łowienie ludzi’ na jeziorze Nikaragua. tv.jw.org, 2015-09-08. [dostęp 2015-09-08].
  45. Watchtower. Z wizytą w Nikaragui. „Przebudźcie się!”. XCVI, s. 12, 13, wrzesień 2015. Towarzystwo Strażnica. ISSN 1234-1169. 
  46. Watchtower: Specjalne kampanie głoszenia w Ameryce Centralnej. tv.jw.org. [dostęp 2017-04-26].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]