Alfred Jodl

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Alfred Jodl
Alfred Jodl
Alfred Jodl
generał-pułkownik – odpowiednik generała armii
Data i miejsce urodzenia 10 maja 1890
Würzburg
Data i miejsce śmierci 16 października 1946
Norymberga
Przebieg służby
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Żelazny (1939) I Klasy Krzyż Żelazny (1939) II Klasy Medal Anschlussu Austrii Złota Odznaka za Rany Czarna Odznaka za Rany
Jodl (po lewej) podczas procesu norymberskiego
Zwłoki Jodla po egzekucji

Alfred Jodl (ur. 10 maja 1890 w Würzburgu, stracony 16 października 1946 w Norymberdze) – niemiecki dowódca wojskowy z czasów II wojny światowej w stopniu generała-pułkownika (Generaloberst – odpowiednik generała armii), zbrodniarz wojenny.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Po ukończeniu akademii wojskowej i szkoły sztabu generalnego rozpoczął swoją karierę jako podporucznik w bawarskim pułku artylerii. W czasie I wojnie światowej pełnił funkcje frontowe i sztabowe. Walczył we Francji i w Rosji, odnosząc rany. Po zakończeniu wojny nie porzucił służby w wojsku i kontynuował ją, dochodząc do coraz wyższych stanowisk. Od 1919 roku Jodl był członkiem Straży Narodowej Volkswehr. Został wcielony do Reichswehry, by w 1921 roku stać się kapitanem, od 1931- majorem i w tym samym roku dołączyć do Sztabu Generalnego w Ministerstwie Reichswehry. W 1933 roku - po dojściu Adolfa Hitlera do władzy - Jodl został awansowany na stopień podpułkownika i odkomenderowany do armii tureckiej. W 1935 został pułkownikiem i szefem Wydziału Obrony Kraju w Urzędzie Sił Zbrojnych, podlegając bezpośrednio Ministerstwu Wojny. W 1938 został przeniesiony do Wiednia, by w 1939 zostać generałem-majorem (generałem brygady), a od sierpnia 1939 szefem Sztabu Dowodzenia Wehrmachtu w OKW.

Od sierpnia 1939 roku był szefem oddziału operacyjnego zarządu sztabu Wehrmachtu, a następnie szefem sztabu dowodzenia w Oberkommando der Wehrmacht[1]. Od tego momentu był głównym autorem planów militarnych III Rzeszy, oraz bliskim doradcą Hitlera. Jak ocenia Howard J. Langer kampania w Polsce dała Hitlerowi i Jodlowi szansę ścisłej współpracy. Czuli do siebie wzajemny szacunek. Jodl podziwiał Hitlera, a ten generała za jego ocenę sytuacji charakter. Jodl stał się jednym z najbardziej zaufanych doradców Fuhrera[2]. Jodl uniknął przetasowań w wojsku, jakiemu poddawał Adolf Hitler swych generałów wskutek porażek armii niemieckiej na wojnie. Stał się zaufanym asystentem Wilhelma Keitla, wraz z którym przebywał w bunkrze w Berlinie, gdzie Hitler wydawał ostatnie rozkazy oraz oddawał władzę w ręce Karla Dönitza. Gdy zaczęto rozważać kapitulację, Jodl został wybrany jako reprezentant III Rzeszy[3].

7 maja 1945 roku generaloberst Jodl - jako jeden z najwyższych oficerów niemieckich sil zbrojnych - podpisał w Reims akt bezwarunkowej kapitulacji niemieckich sił zbrojnych (reprezentował Prezydenta Rzeszy Karla Dönitza)[4]. Po aresztowaniu marszałka Wilhelma Keitla został na krótko ostatnim szefem OKW. Niedługo po zakończeniu wojny został aresztowany przez aliantów i w 1945 stanął przed Międzynarodowym Trybunałem Wojskowym w Norymberdze, który sądził zbrodniarzy wojennych. Oświadczył na nim, że połączone siły Polski, Anglii i Francji mogły odnieść zwycięstwo nad Niemcami już w 1939r. Ponadto 110 dywizji francuskich i brytyjskich nie podjęło żadnych działań wobec szczupłych sił niemieckich na froncie zachodnim. Okres kampanii wrześniowej był jedynym okresem II wojny światowej, kiedy alianci mogli odnieść szybkie zwycięstwo nad Wermachtem zajętym walkami w Polsce. W roku następnym tj. 1940r. główne siły Niemiec skupią się na froncie zachodnim i zmiażdżą siły francuskie.

W 1946 został osądzony przez Międzynarodowy Trybunał Wojskowy w Norymberdze i uznany za winnego. Skazano go na śmierć za udział w planowaniu wojny na karę śmierci. Został powieszony, chociaż prosił o egzekucję przez rozstrzelanie. 28 lutego 1953 roku sąd niemiecki uznał, że działalność Jodla w czasie wojny nie wykraczała poza ramy działania operacyjnego[5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. John Lattimer: Śmiertelna Choroba Hitlera. Amber, 1999, s. 211. ISBN 83-241-1998-1.
  2. Howard J. Langer, Księga najważniejszych postaci II wojny światowej, wyd. Bellona, Warszawa 2008, ISBN 978-83-11-11111-0, tłum. Marek Rudowski, s. 196
  3. Howard J. Langer, Księga najważniejszych postaci II wojny światowej, wyd. Bellona, Warszawa 2008, ISBN 978-83-11-11111-0, tłum. Marek Rudowski, s. 196
  4. John Lattimer: Śmiertelna Choroba Hitlera. Amber, 1999, s. 212. ISBN 83-241-1998-1.
  5. John Lattimer: Śmiertelna Choroba Hitlera. Amber, 1999, s. 215. ISBN 83-241-1998-1.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Howard J. Langer, Księga najważniejszych postaci II wojny światowej, wyd. Bellona, Warszawa 2008, ISBN 978-83-11-11111-0, tłum. Marek Rudowski, s. 195-198.
  • John Lattimer: Śmiertelna Choroba Hitlera. Amber, 1999. ISBN 83-241-1998-1.