Bank ludowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bank ludowy (niem. Volksbank) – instytucja finansowa o charakterze spółdzielni oszczędnościowo-pożyczkowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pomysłodawcą banków ludowych był Hermann Schulze-Delitzsch.

Banki ludowe zakładane przez Polaków w zaborze pruskim i w Niemczech[edytuj | edytuj kod]

Banki ludowe zakładane były także (od 1861; w 1913 były już 204 banki[1]) na ziemiach polskich pod zaborem pruskim – w Wielkopolsce. Tam odegrały ważną rolę w oporze przeciwko germanizacji. W okresie międzywojennym na terenie Niemiec znajdowało się 21 polskich spółdzielni kredytowych utworzonych na zasadach spółdzielczych, których centralną instytucją był Bank Słowiański[2]. Zapewniały one niezależność polskim spółdzielniom rolniczym znajdującym się w granicach Niemiec.

Inne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Encyklopedia PWN
  2. Edmund Osmańczyk: Wisła i Kraków to Rodło. Nasza Księgarnia, Warszawa 1985, ​ISBN 83-10-08675-X
  3. Ryszard Hajduk, Stefan Popiołek: Encyklopedia, która się nie ukazała. Wyd. Śląsk, Katowice 1970
  4. Helena Lehr, Edmund Osmańczyk "Polacy spod znaku Rodła", MON, Warszawa 1972