Boconowice

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Bocanovice)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Boconowice
Bocanovice
gmina
Stacja kolejowa Boconowice
Stacja kolejowa Boconowice
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Czechy
Kraj Flag of Moravian-Silesian Region.svg morawsko-śląski
Powiat Frydek-Mistek
Historyczna ziemia Śląsk
Starosta Martin Paduch
Powierzchnia 3,77 km²
Populacja (2015)
• liczba ludności

433[1]
Kod pocztowy 739 15
Szczegółowy podział administracyjny
Liczba obrębów ewidencyjnych 1
Liczba części gminy 1
Liczba gmin katastralnych 1
Położenie na mapie kraju morawsko-śląskiego
Mapa lokalizacyjna kraju morawsko-śląskiego
Boconowice
Boconowice
Położenie na mapie Czech
Mapa lokalizacyjna Czech
Boconowice
Boconowice
Ziemia 49°34′N 18°44′E/49,564444 18,727778
Strona internetowa
Portal Portal Czechy

Boconowice (czes. Bocanovice, niem. Boconowitz, Boczanowitz) – gmina w Czechach, w kraju morawsko-śląskim, w powiecie Frydek-Mistek, nad potokiem Łomna, w historycznych granicach Śląska Cieszyńskiego.

Po raz pierwszy wieś (jako Boczanowicze) wzmiankowana jest w urbarzu z 1621[2]. Początkowo wchodziła w skład Łomnej i dopiero w 1822 Komora Cieszyńska zezwoliła na założenie samodzielnej gminy Boconowice. Nazwa wywodzi się najprawdopodobniej od bocianów, które gromadziły się w tym miejscu podczas przelotu, a miejscowe podmokłe łąki dostarczały im pożywienia. Z kolei Franciszek Popiołek sądził, że nazwa wsi pochodzi raczej od przezwiska pierwszego osadnika[3].

Demografia[4][edytuj | edytuj kod]

Rok 1869 1880 1890 1900 1910 1921 1930 1950 1961 1970 1980 1991 2001
Liczba ludności 253 282 295 355 330 346 344 385 445 216 396 371 428

Wieś zamieszkiwana jest przez dość liczną społeczność polską (60% mieszkańców stanowią Czesi, a 36% Polacy)[5]. Wielu mieszkańców pracuje w hucie w Trzyńcu.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwszymi osadnikami byli pasterze wołoscy. Wcześniej istniał tu tylko górski folwark książęcy, wokół którego powstawały kolejne chaty. Folwark nie utrzymał się jednak długo, ze względu na nadzwyczajne wydatki jakie musiały być ponoszone z powodu jego górskiej specyfiki. W 1627 wydzierżawiono go poddanym, a niektóre grunty sprzedano. W XVII i XVIII wieku właścicielami miejscowości był ród Saint Genois d'Anneaucourt[6].

Według urbarza z 1646 roku we wsi mieszkali Girzyk Byłko, Urban Bylko, Janek Mydlo i Janek Brzano[7].

W 1755 roku we wsi było 4 zagrodników i 11 chałupników. W 1871 stało tu 17 chałup drewnianych, a wieś zamieszkiwało 150 obywateli. W tym samym roku wybudowano drewnianą szkołę (400 guldenów na budowę wydał sam cesarz Franciszek Józef I), którą w roku 1876 zniszczył pożar, a na jej miejscu w 1877 wybudowano szkołę murowaną. Najstarszym budynkiem we wsi jest "suszarnia" nr 9 – pozostałość pierwotnego folwarku, gdzie podobno znalazła schronienie księżna Elżbieta Lukrecja, ukrywająca się przed Szwedami. Na późniejszy rozwój wsi miała wpływ budowa Kolei Koszycko-Bogumińskiej i oddanie stacji w Boconowicach.

Według austriackiego spisu ludności z 1900 w 34 budynkach w Boconowicach na obszarze 388 hektarów mieszkało 355 osób, co dawało gęstość zaludnienia równą 91,5 os./km². z tego 289 (81,4%) mieszkańców było katolikami, 66 (18,6%) ewangelikami, 343 (96,6%) było polsko-, 5 (1,4%) niemiecko- a 2 (0,6%) czeskojęzycznymi[8]. Do 1910 roku liczba budynków wzrosła do 42 a mieszkańców spadła do 330, z czego 323 było zameldowanych na stałe, 265 (80,3%) było katolikami, 65 (19,7%) ewangelikami, 320 (97%) polsko- a 3 (0,9%) niemieckojęzycznymi[9].

Po I wojnie światowej miejscowość znalazła się w granicach Pierwszej Republiki Czechosłowackiej. W 1938 wraz z pozostałą częścią Zaolzia weszła w skład II Rzeczypospolitej, a podczas II wojny światowej w granicach III Rzeszy. Po wojnie znów w Czechosłowacji a od 1993 w Czechach. W latach 1975-1990 miejscowość była dzielnicą miasta Jabłonków.

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Boconowice są bazą wypadową w Beskidy. Przez miejscowość przechodzą następujące szlaki:

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Český statistický úřad: Informativní počet občanů v ČR ve všech obcích, v obcích 3. typu a v městských částech (cz.). W: Počty obyvatel v obcích [on-line]. Ministerstvo vnitra České republiky, 2015-01-01. [dostęp 2015-04-08].
  2. Dzieje Śląska Cieszyńskiego od zarania do czasów współczesnych pod redakcją Idziego Panica. T. III: Śląsk Cieszyński w początkach czasów nowożytnych (1528-1653). Cieszyn: Starostwo Powiatowe, 2011, s. 163. ISBN 978-83-926929-5-9.
  3. F. Popiołek, Historia osadnictwa w Beskidzie Śląskim, Katowice 1939, s. 109.
  4. Český statistický úřad: Historický lexikon obcí ČR 1869 - 2005 - 1. díl (cz.). 20 sierpnia 2008. [dostęp 2010-10-13]. s. 714-715.
  5. Sčítaní lidu, domů a bytů 2001 (cz.). [dostęp 2010-09-28].
  6. Piotr Nowicki: Beskid Śląsko-Morawski. Warszawa: PTTK "Kraj", 1997, s. 70. ISBN 83-7005-387-4.
  7. Urbarz cieszyńskiego klucza dóbr książęcych z 1646 roku, wyd. I. Panic, Cieszyn 2005, s. 137-138.
  8. Gemeindelexikon der im Reichsrate vertretenen Königreiche und Länder, bearbeitet auf Grund der Ergebnisse der Volkszählung vom 31. Dezember 1900, XI. Schlesien. Wien: 1906. (niem.)
  9. Ludwig Patryn (ed): Die Ergebnisse der Volkszählung vom 31. Dezember 1910 in Schlesien. Troppau: 1912. (niem.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Popiołek F., Historia osadnictwa w Beskidzie Śląskim, Katowice 1939, s. 108-109.