Bruce Mather

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bruce Mather
Data i miejsce urodzenia 9 maja 1939
Toronto
Pochodzenie kanadyjskie
Instrumenty fortepian
Gatunki muzyka poważna, muzyka współczesna
Zawód kompozytor, pianista, pedagog

Bruce Mather (ur. 9 maja 1939 w Toronto)[1][2]kanadyjski kompozytor, pianista i pedagog.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1953–1959 studiował w Królewskim Konserwatorium MuzycznymInformacje powiązane z artykułem „The Royal Conservatory of Music” w Wikidanych w Toronto grę fortepianową u Alberta GuerreroInformacje powiązane z artykułem „Alberto Guerrero” w Wikidanych oraz teorię muzyki i kompozycję u Oskara MorawetzaInformacje powiązane z artykułem „Oskar Morawetz” w Wikidanych, Godfrey’a RidoutaInformacje powiązane z artykułem „Godfrey Ridout” w Wikidanych i Johna WeinzweigaInformacje powiązane z artykułem „John Weinzweig” w Wikidanych[2][3]. Następnie w latach 1959–1962 kontynuował studia w Konserwatorium Paryskim pod kierunkiem Dariusa Milhauda (kompozycja), Simone Plé-CaussadeInformacje powiązane z artykułem „Simone Plé-Caussade” w Wikidanych (kontrapunkt i fuga), Oliviera Messiaena (analiza muzyczna) i Lazare’a Lévy’ego (fortepian)[1][2][4]. W 1960 uczestniczył w Darmsztadzkich Międzynarodowych Letnich Kursach Nowej Muzyki, podczas których był w kontakcie z Pierrem Boulezem[4]. W 1964 uzyskał tytuł Master of Arts (MA) na Uniwersytecie Stanforda, a w 1967 tytuł doktora (DMus) na Uniwersytecie w Toronto[1][2].

W 1966 został profesorem kompozycji, analizy muzycznej i harmonii na montrealskim Uniwersytecie McGilla, gdzie wykładał aż do odejścia na emeryturę w 2001[4]. W latach 1978–1979 był także profesorem wizytującym w Konserwatorium Paryskim[1][2][4].

W latach 80. prowadził kameralny zespół muzyki współczesnej (McGill Contemporary Music Ensemble)[1][2]. Jako pianista występował głównie z repertuarem współczesnym, także w duecie fortepianowym ze swoją żoną Pierrette LePage[1][2][4].

Jest dwukrotnym laureatem prestiżowej kanadyjskiej nagrody przyznawanej kompozytorom współczesnej muzyki kameralnej – Prix Jules-LégerInformacje powiązane z artykułem „Jules Léger Prize for New Chamber Music” w Wikidanych – za Musique pour Champigny (1979) i za Yquem (1993)[1][3]. W 2000 roku został nagrodzony za całokształt twórczości Nagrodą Serge’a Garanta, ufundowaną przez Fundację Émile’a Nelligana[3].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

W twórczości Mathera wyraźnie odczuwalny jest wpływ kultury francuskiej, zwłaszcza poezji. W jego kompozycjach na pierwszy plan wysuwają się sensualne walory brzmieniowe nowoczesnego języka dźwiękowego. Od końca lat 70. komponuje utwory mikrotonalne, wykorzystując między innymi ćwierćtonowe różnice stroju pomiędzy takimi samymi instrumentami lub naturalne niuanse intonacyjne w instrumentach dętych i smyczkowych[1][5].

Wybrane kompozycje[edytuj | edytuj kod]

(na podstawie materiałów źródłowych[1][5][6])

Utwory orkiestrowe[edytuj | edytuj kod]

  • Koncert fortepianowy, 1958
  • Elegy, na saksofon altowy i orkiestrę smyczkową, 1959
  • Symphonic Ode, 1964
  • Orchestral Piece 1967, (wersja na wielką orkiestrę, 1966–1967)
  • Ombres, 1967
  • Music for Vancouver, na małą orkiestrę, 1969
  • Musique pour Rouen, na 12 instrumentów smyczkowych, 1971
  • Musigny, na wielką orkiestrę, 1980
  • Scherzo, na małą orkiestrę, 1987–1988
  • Dialogue pour Trio Basso et Orchestre, na altówkę, wiolonczelę, kontrabas i orkiestrę, 1988
  • Tallbrem Variations, na 5 perkusji i orkiestrę, 1994
  • Quarts de Chaume, na orkiestrę smyczkową, 1998

Utwory kameralne[edytuj | edytuj kod]

  • Sonata na 2 fortepiany, 1970
  • Muzyka na organy, róg i gongi, 1973
  • Mandola, na mandolinę i fortepian, 1974
  • Eine kleine Bläsermusik, na flet, obój, klarnet, rożek francuski i fagot, 1975
  • Clos de Vougeot, na 4 perkusje, 1977
  • Coulée de serrant, na harfę i fortepian, 1980
  • Gattinara, na altówkę i perkusję, 1982
  • Elegy, na flet, flet altowy, wiolonczelę, fortepian i perkusję, 1983
  • Barbaresco, na altówkę, wiolonczelę i kontrabas, 1984
  • Clos d’audignac, na marimbę solo i 3 perkusje, 1984
  • Viola Duet, na 2 altówki, 1987
  • Standing Wave, na klarnet, wiolonczelę, fortepian i perkusję, 1994
  • Advanced Harmony, na zespół instrumentów dętych drewnianych, 1995
  • Quintette, na klarnet i kwartet smyczkowy, 1995
  • Quatre Études, na cymbały i marimbę, 1996
  • Doisy Daëne, na flet i fortepian, 1997
  • Violin Duet, na 2 skrzypiec, 1998
  • Quintet na 4 saksofony i fortepian, 1999
  • Sancerre, na harfę i klawesyn, 1999
  • Four Études, na 6 perkusji, 2001
  • Trio na skrzypce, wiolonczelę i fortepian, 2002
  • Music for San Francisco, na wiolonczelę i zespół, 2005
  • For Amie Watson, na wibraforn, dzwony rurowe i 13 krowich dzwonków, 2006

Utwory mikrotonowe[edytuj | edytuj kod]

  • Régime Onze, na 2 fortepiany, 1978
  • Ausone:
    • wersja A, na flet solo, 1979
    • wersja B, na flet i 2 harfy, 1979
    • wersja C, na flet, 2 harfy, 2 gitary i sekstet smyczkowy, 1979
  • Sassicaia, na klarnet i fortepian, 1981
  • Poème du délire, na 3 fortepiany, 1982
  • Señorio de Sarria, na 2 gitary, 1985
  • Vouvray, na obój i harfę, 1986
  • Aux victimes de la guerre de Vendée, na róg, 2 fortepiany i taśmę, 1990
  • Saumur, na klawesyn, 1990
  • Yquem, na 4 fale Martenota i 4 fortepiany, 1991
  • Romance, na fagot i syntezator, 1992
  • Deux Pièces pour Ondes Martenot et piano en seizièmes de ton, na fortepian szesnastotonowy i fale Martenota, 2004
  • 65 Takte für Robert Aitken, na 2 flety, 2004

oraz pięcioaktowa opera La princesse blanche z librettem Renalda Tremblay’a wg R.M. Rilkego (1993), a także liczne utwory wokalne, wokalno-instumentalne i na instrumenty solowe.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i Walaciński 2000 ↓, s. 131.
  2. a b c d e f g Publikacja o płatnym dostępie – wymagana płatna rejestracja lub wykupienie subskrypcji Elaine Keillor: Mather, Bruce (ang.). W: Oxford Music Online. Grove Music Online [on-line]. 2001-01-20. [dostęp 2018-05-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-07-16)]. via Oxford University Press.
  3. a b c Bruce Mather: Biography (ang.). W: Canadian Music Centre [on-line]. 2002. [dostęp 2018-07-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-07-16)].
  4. a b c d e Bruce Mather (ang.). W: The Canadian Encyclopedia [on-line]. [dostęp 2018-07-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-07-16)].
  5. a b Keillor 2004 ↓.
  6. Bruce Mather, List of works (ang.). W: Société de musique contemporaine du Québec [on-line]. [dostęp 2018-07-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-07-16)].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Adam Walaciński: Mather, Bruce. W: Encyklopedia muzyczna PWM. Elżbieta Dziębowska (red.). Wyd. I. T. 6: M część biograficzna. Kraków: PWM, 2000. ISBN 83-224-0656-8. (pol.)
  • Elaine Keillor: Mather, Bruce. W: The New Grove Dictionary of Music and Musicians, vol. M. Oxford University Press, 2004. ISBN 978-0-19-517067-2. (ang.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]