Hans Werner Henze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Hans Werner Henze
Ilustracja
Hans Werner Henze (1960)
Data i miejsce urodzenia 1 lipca 1926
Gütersloh
Data i miejsce śmierci 27 października 2012
Drezno
Instrumenty fortepian
Gatunki muzyka poważna
Zawód kompozytor
Powiązania Stadttheater Konstanz,
Hessisches Staatstheater Wiesbaden, Mozarteum
Odznaczenia
Krzyż Wielkiego Oficera Orderu Zasługi RFN Krzyż Komandorski Orderu Zasługi RFN Bawarski Order Maksymiliana Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)

Hans Werner Henze (ur. 1 lipca 1926 w Gütersloh, zm. 27 października 2012 w Dreźnie) – niemiecki kompozytor muzyki współczesnej.

Henze był uczniem Wolfganga Fortnera i Rene Leibowitza. Pracował jako kierownik muzyczny Deutsches Theater Heinza Hilperta w Konstancji, a w latach 1950-1953 był dyrektorem artystycznym baletu w Hessisches Staatstheater w Wiesbaden. Uczestniczył w pierwszych edycjach słynnych Międzynarodowych Letnich Kursów Nowej Muzyki w Darmstadt. Kompozytor osiadł na stałe we Włoszech.

Charakterystyka twórczości[edytuj]

Twórczość Henzego wyróżnia wielość stylów tzw. polistylistyka. Widoczne w niej są wpływy romantyzmu i naturalizmu, np. w operze z 1952 Boulevard Solitude (wg powieści Manon Lescaut Abbé Prévosta). Kompozytor stosował nadto technikę serialną (serializm), często naśladował inne style np. Mozarta, Rossiniego. Korzystał z wielu form muzycznych: madrygał, hymn, pieśń, song i elementów jazzu. Do innych ważniejszych dzieł operowych należą: Der junge Lord (Młody Lord), Die Bassariden (Bachantki), We Come to the River (Dochodzimy do rzeki), Die englische Katze (Angielska kotka), Das verratente Meer (Zdradzone morze), Venus und Adonis (Wenus i Adonis).

Henze był także twórcą baletów (Ondine), symfonii, koncertów, muzyki kameralnej i utworów wokalnych (Pięć pieśni neapolitańskich) i rozprawy teoretycznej Muzyka i polityka (1976).

Bibliografia[edytuj]