Bruno Conti

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bruno Conti
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 13 marca 1955
Nettuno, Włochy
Wzrost 169 cm
Pozycja pomocnik
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1973–1990 Roma 304 (37)
1975–1976 Genoa (wyp.) 36 (3)
1978–1979 Genoa (wyp.) 32 (1)
W sumie: 372 (41)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1980–1986  Włochy 47 (5)
Dorobek medalowy
Mistrzostwa świata
I miejsce Hiszpania 1982 piłka nożna

Bruno Conti (ur. 13 marca 1955 w Nettuno) – piłkarz włoski grający na pozycji pomocnika. Podczas kariery piłkarskiej mierzył 169 cm wzrostu i ważył 65 kg.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Conti urodził się w mieście Nettuno, leżącym niedaleko stolicy Włoch, Rzymu. Jako dziecko chciał zostać piłkarzem i jako że do Rzymu miał niedaleko, toteż trafił do piłkarskiej szkółki klubu AS Roma. W pierwszym zespole "giallo-rossich" zadebiutował mając 19 lat, a miało to miejsce 17 lutego 1974 roku w zremisowanym 0:0 meczu Serie A z Torino. W Romie grał do 1975 roku, kiedy to został na sezon wypożyczony do zespołu Genoa CFC. Potem na 2 lata wrócił do Romy, po czym w sezonie 1978/1979 został ponownie wypożyczony do klubu z Genui. Od 1979 do końca kariery był już nieprzerwanie piłkarzem rzymskiego klubu. W od tego czasu był już bezsprzecznie uznawany za wielką gwiazdę zespołu Romy. W 1983 roku doprowadził Romę do historycznego, drugiego w historii klubu, mistrzostwa Włoch. W zespole Romy oprócz niego pierwsze skrzypce grały takie tuzy jak Falcão, Roberto Pruzzo czy Agostino Di Bartolomei. W sezonie 1983/1984 Roma grała w Pucharu Mistrzów i dotarła aż do finału tych rozgrywek. Mecz z Liverpoolem, rozegrany na Stadio Olimpico, obfitował w wielkie emocje. Po 120 minutach gry wynik brzmiał 1:1, po golach Phila Neala oraz Pruzzo i do rozstrzygnięcia trzeba było rozegrać serię rzutów karnych. Ostatecznie Liverpool wygrał w nich 4:2 i zdobył Puchar Europy, a sam Conti nie strzelił jednej z jedenastek. Z zespołem Romy oprócz wspomnianego mistrzostwa Włoch, Conti zdobył także czterokrotnie Puchar Włoch w latach 1980, 1981, 1984 i 1986. Karierę zawodniczą zakończył w roku 1991, miał wówczas 36 lat. 23 maja tamtego roku rozegrano w Rzymie pożegnalny mecz Bruno, a grały w nim zespoły Romy z 1983 roku oraz Ameryki Południowej. Wygrali wówczas Rzymianie 4:3, a Conti zdobył pierwszą bramkę meczu (z rzutu karnego). Po meczu cały stadion skandował jego nazwisko i głośnym dopingiem podziękował swojej legendzie za kilkanaście lat gry w klubie. Ogółem w zespole Romy Conti rozegrał 304 mecze i zdobył 37 bramek. Przez kibiców Romy zapamiętany został także jego sposób cieszenia się ze zdobytej bramki. Wtedy to podbiegał do trybuny Curva Sud, na której zasiadali najwierniejsi fani klubu i wysyłał im całusy.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W reprezentacji Włoch Conti zadebiutował 17 października 1980 roku w wygranym 2:0 meczu z reprezentacją Luksemburga. Swoją pierwszą bramkę w kadrze zdobył niedługo później, 11 listopada w wygranym 2:0 meczu z reprezentacją Jugosławii. W latach 80. szybko wywalczył miejsce w pierwszym składzie włoskiej kadry, a w 1982 został powołany do niej na finały Mistrzostwa Świata w Hiszpanii. Tam grający z numerem 16 Bruno rozegrał wszystkie 7 meczów swojej drużyny w pełnym wymiarze czasowym. Zagrał także w tym najważniejszym – 11 lipca w finale na Estadio Santiago Bernabéu z reprezentacją RFN. Włosi zdeklasowali Niemców i po 90. minutach mogli cieszyć się ze zdobycia trzeciego w historii tytułu mistrza świata. Conti pojechał także na kolejne finały MŚ, na Mistrzostwa Świata w Meksyku. Tam także zagrał we wszystkich meczach Włochów, ale było ich tylko 4, bo "Squadra Azzurra" odpadła już w 1/8 finału, przegrywając 0:2 z późniejszymi brązowymi medalistami mistrzostw, reprezentacją Francji. Ten rozegrany 17 lipca mecz był także jego ostatnim w bogatej reprezentacyjnej karierze. Ogółem we włoskiej kadrze Conti rozegrał 47 meczów i zdobył 5 bramek.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery piłkarskiej Conti objął funkcję trenera młodzieży w zespole Romy. Z juniorami wywalczył dwa razy młodzieżowe mistrzostwo Włoch. 14 marca 2005 po słabych wynikach Luigiego Delneriego Conti został pierwszym szkoleniowcem Romy. Conti nie posiadał licencji trenerskich, ale z racji tego, iż był mistrzem świata, został zwolniony ze zdawania egzaminu. W Romie na stanowisku trenera wytrzymał krótko, do 30 czerwca, czyli do końca sezonu. Wówczas za porozumieniem z zarządem klubu stanowisko trenera przejął Luciano Spalletti, a Conti został dyrektorem technicznym.

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

  • Mistrzostwo Włoch: 1983
  • Puchar Włoch: 1980, 1981, 1984, 1986
  • Finalista Pucharu Mistrzów: 1984
  • Mistrzostwo Świata: 1982
  • Uczestnik Mistrzostw Świata: 1982, 1986
  • 47 meczów, 5 bramek w reprezentacji Włoch
  • 304 mecze, 37 bramek w zespole AS Roma

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Profil w bazie National Football Teams (ang.)