Ferruccio Valcareggi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ferruccio Valcareggi
ilustracja
Data i miejsce
urodzenia
12 lutego 1919
Triest, Włochy
Data i miejsce
śmierci
2 listopada 2005
Florencja, Włochy
Pozycja Pomocnik
Kariera piłkarska
Lata Klub M (G)
1937–1940
1940–1943
1944
1944–1947
1947–1948
1948–1949
1949–1951
1951–1952
1952–1954
Triestina Calcio
ACF Fiorentina
A.C. Milan
Bologna FC
ACF Fiorentina
Vicenza Calcio
AS Lucchese-Libertas
Brescia Calcio
Atletico Piombino
63 (5)
89 (23)
11 (0)
59 (7)
33 (4)
40 (11)
37 (5)
23 (1)
62 (4)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1952–1954
1954–1959
1959–1962
1962–1964
1964–1965
1966–1974
1975–1978
1978–1979
1979–1984
1984–1985
Atletico Piombino
AC Prato
Atalanta Bergamo
ACF Fiorentina
Atalanta Bergamo
 Włochy
Hellas Werona
AS Roma
 Włochy B
ACF Fiorentina

Ferruccio Valcareggi (ur. 12 lutego 1919 w Trieście, zm. 2 listopada 2005 we Florencji) – włoski piłkarz i trener.

Jako zawodnik występował w Lucchese, Bolonii, Fiorentinie, Vicenzie i Triestinie. Sławę zdobył przede wszystkim jako trener. Był asystentem selekcjonerów reprezentacji Włoch na finałach mistrzostw świata w Chile w 1962 i Anglii w 1966. Po słabym występie kadry w Anglii (Włosi odpadli po porażkach w meczach grupowych z ZSRR i Koreą) został pierwszym trenerem. Początkowo prowadził reprezentację wspólnie z Helenio Herrerą, od 1967 samodzielnie.

W latach 1966-1974 prowadzona przez niego reprezentacja Włoch przegrała zaledwie osiem spotkań. Zdobył wraz z zespołem mistrzostwo Europy w 1968. Na turnieju finałowym mistrzostw świata w 1970 Włosi dotarli do decydującego meczu, w którym ulegli Brazylijczykom. W 1974 był najstarszym trenerem na mistrzostwach świata w Niemczech; po odpadnięciu jego drużyny na etapie grupowym (m.in. wskutek porażki z Polską) został zastąpiony na stanowisku selekcjonera przez swojego asystenta Enzo Bearzota.

Bibliografia[edytuj]

  • Andrzej Gowarzewski, Encyklopedia piłkarskich mistrzostw świata, Wydawnictwo Sport i Turystyka, Katowice 1990