Paolo Rossi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Paolo Rossi
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 23 września 1956
Prato
Data i miejsce śmierci 9 grudnia 2020
Siena
Wzrost 178 cm
Pozycja napastnik
Kariera juniorska
Lata Klub
1961–1967 Santa Lucia
1967–1968 Ambrosiana
1968–1972 Cattolica Virtus
1972–1975 Juventus
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1973–1975 Juventus 0 (0)
1976 Como (wyp.) 6 (0)
1976–1980 Vicenza 94 (60)
1979–1980 Perugia (wyp.) 28 (13)
1982–1985 Juventus 83 (24)
1985–1986 Milan 20 (2)
1986–1987 Verona 20 (4)
W sumie: 251 (103)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1977–1986  Włochy 48 (20)
Dorobek medalowy
Mistrzostwa świata
I miejsce Hiszpania 1982 piłka nożna

Paolo Rossi (ur. 23 września 1956 w Prato, zm. 9 grudnia 2020 w Sienie) – włoski piłkarz grający na pozycji napastnika.

W 1982 został wybrany najlepszym piłkarzem Europy.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Napastnik w swojej karierze reprezentował barwy kilku włoskich klubów. Po odejściu z Juventusu Turyn (który reprezentował na szczeblach juniorskich), trafił do Vicenzy, gdzie zdobył mistrzostwo Serie B oraz dwa tytułu króla strzelców - zarówno Serie A (sezon 1977/78) jak i Serie B (sezon 1978/79). W 1980, będąc piłkarzem Perugii, został głównym winowajcą afery Totonero. Na światło dzienne wyszła informacja o przyjęciu przez zawodnika łapówki w wysokości 2 milionów lirów. Pierwotnie zawodnik został skazany na trzy lata zawieszenia, później kara została obniżona do dwóch lat[1]. Po odbyciu banicji, wrócił do Juventusu, gdzie wraz z Francuzem Michelem Platinim oraz Polakiem Zbigniewem Bońkiem tworzył atakujące trio[2]. Wraz z turyńczykami zdobył dwa Scudetta, Puchar Mistrzów, Puchar Zdobywców Pucharów oraz Superpuchar Europy. Później, krótko reprezentował AC Milan oraz Hellas Verona, gdzie w 1988 roku zakończył karierę.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W 1982 roku doprowadził reprezentację Włoch do zwycięstwa w Mistrzostwach Świata, zdobywając przy tym sześć goli, które przełożyły się na zdobycie tytułu króla strzelców. Do kadry narodowej został dołączony w ostatniej chwili, dzięki skróceniu do dwóch lat kary dyskwalifikacji za udział w aferze korupcyjnej we włoskiej piłce Totonero ("Czarny totek").

Był uczestnikiem Mundialu 1978 w Argentynie, gdzie zdobył 3 gole oraz w Mundialu 1986 w Meksyku, gdzie nie rozegrał ani minuty.

Łącznie w reprezentacji Włoch rozegrał 48 spotkań i zdobył 20 goli.

Śmierć[edytuj | edytuj kod]

Piłkarz zmarł 9 grudnia 2020 roku w Sienie na raka płuc[3].

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Klubowe[edytuj | edytuj kod]

Vicenza

Juventus

Reprezentacyjne[edytuj | edytuj kod]

Włochy

Indywidualne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Claudio Mutka, Totonero. Czarny okres włoskiej piłki, iGol.pl, 18 sierpnia 2019 [dostęp 2021-05-09] (pol.).
  2. Boniek: Rano zadzwonił Platini. To straszna wiadomość, sport.interia.pl [dostęp 2021-05-09] (pol.).
  3. Paolo Rossi nie żyje. Legendarny Włoch zmarł na "nieuleczalną chorobę" w wieku 64 lat, Sport.pl [dostęp 2021-05-09] (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]