Helenio Herrera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Helenio Herrera
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 10 kwietnia 1910
Buenos Aires, Argentyna
Data i miejsce śmierci 9 listopada 1997
Wenecja, Włochy
Pozycja obrońca
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
Roches Noires
1931–1932 Racing de Casablanca
1932–1933 CASG Paris
1933–1935 Stade Français
1935–1937 OFC Charleville
1937–1939 Excelsior Roubaix
1940–1942 Red Star Football Club 93
1942–1943 Stade Français
1943–1944 EF Paris-Capitale
1944–1945 Puteaux CSM
Kariera trenerska
Lata Klub
1944–1945 Puteaux CSM
1945–1948 Stade Français
1948–1949 Real Valladolid
1949–1952 Atlético Madryt
1952 CD Málaga
1953 Deportivo La Coruña
1953–1957 Sevilla FC
1957–1958 CF Os Belenenses
1958–1960 FC Barcelona
1960–1968 Inter Mediolan
1968–1970 AS Roma
1973–1974 Inter Mediolan
1978–1979 AC Rimini
1979–1981 FC Barcelona

Helenio Herrera (ur. 10 kwietnia 1910 w Buenos Aires, – zm. 9 listopada 1997 w Wenecji) - argentyński piłkarz i trener piłkarski, nazywany "magiem futbolu".

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Helenio Herrera urodził się w Argentynie, ale już w wieku 4 lat wraz z rodzicami przeniósł się do Casablanki w Maroku, gdzie wszyscy przyjęli obywatelstwo Francji.

Jako piłkarz grał na pozycji obrońcy w marokańskim klubie RC Casablanca, skąd w 1932 przeniósł się do francuskiego klubu CASG Paryż. Potem grał kolejno w: Stade Français, FCO Charleville, Excelsior Roubaix, Red Star Saint-Ouen, Stade Francais, EF Paris-Capitale, Puteaux, w którym rozpoczął karierę trenerską.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Po pracy trenerskiej z Puteaux i Club Francais, oraz reprezentacją Francji (1946-1948), z którymi nie odniósł wielkich sukcesów, Herrera przeniósł się do Hiszpanii, gdzie przez 6 lat trenował kolejno: Real Valladolid, Atlético Madryt, Deportivo La Coruna, Sevilla FC. w 1956 wyjechał na 2 lata do Portugalii, gdzie trenował CF Os Belenenses. W latach 1958-1960 trenował FC Barcelona, ale po konflikcie z jej największą gwiazdą Ladislao Kubalą, podał się do dymisji i przeniósł się do Interu Mediolan, z którym osiągnął swoje największe sukcesy trenerskie.

W Interze zaczął stosować taktykę zwaną Catenaccio (wł. rygiel, zasuwka). Polegało to oparciu taktyki przede wszystkim na obronie, w myśl motto Herrery: "jeśli nie stracimy bramki, nie przegramy meczu". Przez catenaccio przylgnęło do niego etykietka "grabarza futbolu", gdyż drużyny z Włoch zaczęły szybko naśladować taktykę Herrery, choć trzeba przyznać, że Inter pod jego wodzą prezentował całkiem widowiskowy styl gry, co zaowocowało sukcesami we Włoszech i w Europie. Równolegle z pracą w FC Barcelona i Interze, Herrera pracował z reprezentacją Hiszpanii (1959-1962), z którą gościł w Chorzowie w 1959 roku, na meczu w eliminacjach Pucharu Narodów. W latach 1966-1967 wspólnie z Ferruccio Valcareggim, prowadził reprezentację Włoch. Po konflikcie z kierownictwem Interu, Herrera przeniósł się w 1968 do AS Roma. Z tego okresu najbardziej pamiętają go kibice w Polsce, za sprawą meczów Romy z Górnikiem Zabrze w półfinale Pucharu Zdobywców Pucharów. Po okresie pracy w Romie, powrócił w 1973 roku do Interu, ale nie odniósł tam już sukcesów, co spowodowane było atakiem serca po którym wycofał się z pracy trenerskiej. Powrócił do niej jeszcze dwa razy w 1978 w Rimini i w 1979 w FC Barcelona. W 1981 ostatecznie wycofał się z pracy trenerskiej. Resztę życia spędził na emeryturze w Wenecji.

Sukcesy trenerskie[edytuj | edytuj kod]

Atlético Madryt
FC Barcelona
Inter Mediolan
AS Roma

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]