Helenio Herrera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Helenio Herrera
Ilustracja
Data i miejsce
urodzenia
10 kwietnia 1910
Buenos Aires, Argentyna
Data i miejsce
śmierci
9 listopada 1997
Wenecja, Włochy
Pozycja Obrońca
Kariera piłkarska
Lata Klub

1931–1932
1932–1933
1933–1935
1935–1937
1937–1939
1940–1942
1942–1943
1943–1944
1944–1945
Roches Noires
Racing de Casablanca
CASG Paris
Stade Français
OFC Charleville
Excelsior Roubaix
Red Star Football Club 93
Stade Français
EF Paris-Capitale
Puteaux CSM
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1944–1945
1945–1948
1948–1949
1949–1952
1952
1953
1953–1957
1957–1958
1958–1960
1960–1968
1968–1970
1973–1974
1978–1979
1979–1981
Puteaux CSM
Stade Français
Real Valladolid
Atlético Madryt
CD Málaga
Deportivo La Coruña
Sevilla FC
CF Os Belenenses
FC Barcelona
Inter Mediolan
AS Roma
Inter Mediolan
AC Rimini
FC Barcelona

Helenio Herrera (ur. 10 kwietnia 1910 w Buenos Aires, – zm. 9 listopada 1997 w Wenecji) - argentyński piłkarz i trener piłkarski, nazywany "magiem futbolu".

Kariera piłkarska[edytuj]

Helenio Herrera urodził się w Argentynie, ale już w wieku 4 lat wraz z rodzicami przeniósł się do Casablanki w Maroku, gdzie wszyscy przyjęli obywatelstwo Francji.

Jako piłkarz grał na pozycji obrońcy w marokańskim klubie RC Casablanca, skąd w 1932 przeniósł się do francuskiego klubu CASG Paryż. Potem grał kolejno w: Stade Français, FCO Charleville, Excelsior Roubaix, Red Star Saint-Ouen, Stade Francais, EF Paris-Capitale, Puteaux, w którym rozpoczął karierę trenerską.

Kariera trenerska[edytuj]

Po pracy trenerskiej z Puteaux i Club Francais, oraz reprezentacją Francji (1946-1948), z którymi nie odniósł wielkich sukcesów, Herrera przeniósł się do Hiszpanii, gdzie przez 6 lat trenował kolejno: Real Valladolid, Atlético Madryt, Deportivo La Coruna, Sevilla FC. w 1956 wyjechał na 2 lata do Portugalii, gdzie trenował CF Os Belenenses. W latach 1958-1960 trenował FC Barcelona, ale po konflikcie z jej największą gwiazdą Ladislao Kubalą, podał się do dymisji i przeniósł się do Interu Mediolan, z którym osiągnął swoje największe sukcesy trenerskie.

W Interze zaczął stosować taktykę zwaną Catenaccio (wł. rygiel, zasuwka). Polegało to oparciu taktyki przede wszystkim na obronie, w myśl motto Herrery: "jeśli nie stracimy bramki, nie przegramy meczu". Przez catenaccio przylgnęło do niego etykietka "grabarza futbolu", gdyż drużyny z Włoch zaczęły szybko naśladować taktykę Herrery, choć trzeba przyznać, że Inter pod jego wodzą prezentował całkiem widowiskowy styl gry, co zaowocowało sukcesami we Włoszech i w Europie. Równolegle z pracą w FC Barcelona i Interze, Herrera pracował z reprezentacją Hiszpanii (1959-1962), z którą gościł w Chorzowie w 1959 roku, na meczu w eliminacjach Pucharu Narodów. W latach 1966-1967 wspólnie z Ferruccio Valcareggim, prowadził reprezentację Włoch. Po konflikcie z kierownictwem Interu, Herrera przeniósł się w 1968 do AS Roma. Z tego okresu najbardziej pamiętają go kibice w Polsce, za sprawą meczów Romy z Górnikiem Zabrze w półfinale Pucharu Zdobywców Pucharów. Po okresie pracy w Romie, powrócił w 1973 roku do Interu, ale nie odniósł tam już sukcesów, co spowodowane było atakiem serca po którym wycofał się z pracy trenerskiej. Powrócił do niej jeszcze dwa razy w 1978 w Rimini i w 1979 w FC Barcelona. W 1981 ostatecznie wycofał się z pracy trenerskiej. Resztę życia spędził na emeryturze w Wenecji.

Sukcesy trenerskie[edytuj]

  • Atlético Madryt: Mistrzostwo Hiszpanii 1950, 1951
  • FC Barcelona: mistrzostwo Hiszpanii 1959, 1960

Puchar Hiszpanii 1959, 1981, Puchar Miast Targowych 1960

  • Inter Mediolan: Mistrzostwo Włoch 1963, 1965, 1966,

Puchar Mistrzów 1964, 1965, Puchar Interkontynentalny 1964, 1965

  • AS Roma: Puchar Włoch 1969