Sven-Göran Eriksson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sven-Göran Eriksson
Sven-Goran Eriksson 2012.jpg
Data i miejsce
urodzenia
5 lutego 1948
Sunne, Szwecja, {{{krajurodzenia}}}
Wzrost 178 cm
Informacje klubowe
Obecny klub Guangzhou R&F FC (trener)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1976–1976
1977–1978
1979–1982
1982–1984
1984–1987
1987–1989
1989–1992
1992–1997
1997–2000
2001–2006
2007–2008
2008–2009
2009-2010
2010
2010–2011
2012
2013
2013-
Degerfors IF (asystent)
Degerfors IF
IFK Göteborg
Benfica Lizbona
AS Roma
AC Fiorentina
Benfica Lizbona
Sampdoria Genua
Lazio Rzym
Anglia Anglia
Manchester City
Meksyk Meksyk
Notts County F.C. (dyrektor sportowy)
Wybrzeże Kości Słoniowej WKS
Leicester City F.C.
BEC Tero Sasana FC (dyrektor techniczny)
Al-Nasr Dubaj (dyrektor techniczny)
Guangzhou R&F FC

Sven-Göran Eriksson (wym. [svɛnˈjœː.ˌran ˈeːrɪk.ˌsɔn] i; ur. 5 lutego 1948 w Sunne) – szwedzki trener piłkarski, piłkarz, występujący na pozycji prawego obrońcy. Jako zawodnik grał w drugoligowym KB Karlskoga i trzecioligowym Degerfors IF. Po szybkim zakończeniu kariery piłkarskiej w wieku 27 lat (z powodu kontuzji kolana) rozpoczął pracę szkoleniową. Z każdym z klubów, w którym pracował, osiągał znaczące wyniki, począwszy od awansu do pierwszej ligi z Degerfors IF, przez Puchar UEFA z IFK Göteborg, a skończywszy na tytułach mistrza kraju z Benficą Lizbona i Lazio Rzym. Jest jednym z trzech szkoleniowców, wraz z Giovannim Trapattonim i Arsènem Wengerem, który prowadził drużynę w finałach trzech najważniejszych klubowych rozgrywek europejskich – o Puchar UEFA (trzykrotnie), Puchar Mistrzów i Puchar Zdobywców Pucharów. Od października 2000 roku do czerwca 2006 był pierwszym w historii zagranicznym selekcjonerem reprezentacji Anglii. W ciągu sześciu lat pracy dwukrotnie doprowadził ją do ćwierćfinału mistrzostw świata i raz do ćwierćfinału mistrzostw Europy; co ciekawe, za każdym razem jego podopieczni ulegali drużynom prowadzonym przez Luiza Felipe Scolariego. W czerwcu 2007, po roku przerwy, Eriksson podpisał kontrakt z Manchesterem City. W 2008 roku został selekcjonerem reprezentacji narodowej Meksyku, którą prowadził przez 16 miesięcy. Został zwolniony za słabe wyniki w eliminacjach do MŚ 2010, a dokładnie po przegranej z Hondurasem 1-3. Następnie wrócił do Anglii i został dyrektorem klubu Notts County, występującego w angielskiej League Two (czwarty poziom ligowy). W marcu 2010 r. został trenerem reprezentacji narodowej Wybrzeża Kości Słoniowej, ale zrezygnował w dniu 25 czerwca po słabym występie drużyny na Mistrzostwach Świata w piłce nożnej w RPA. Od 3 października 2010 do 25 października 2011 był trenerem angielskiego klubu Leicester City F.C.. Obecnie trener chińskiego Guangzhou.

Kariera szkoleniowa[edytuj | edytuj kod]

Szwecja[edytuj | edytuj kod]

Pracę szkoleniową zaczynał jako asystent (1976) i pierwszy trener (1977–1978) w Degerfors IF. Ze swoją drużyną szybko awansował do pierwszej ligi szwedzkiej. W 1979 został trenerem jednego z najbardziej utytułowanych klubów w Szwecji IFK Göteborg. Młody szkoleniowiec w ciągu trzech lat zdobył z nim dwukrotnie mistrzostwo kraju, raz Puchar kraju, a w 1982 po zwycięstwie w dwumeczu (1:0 i 3:0) nad Hamburger SV świętował pierwsze w historii szwedzkiego futbolu trofeum międzynarodowe – Puchar UEFA.

Portugalia[edytuj | edytuj kod]

Kilka tygodni po tym triumfie otrzymał propozycję pracy w Benfice Lizbona, z którą zdobył dwa tytuły mistrza Portugalii i jeden puchar kraju. Do Benfiki powrócił pięć lat później. Prowadzony przez niego zespół w 1991 roku ponownie okazał się bezkonkurencyjny w lidze, a rok wcześniej zagrał w finale Pucharu Mistrzów, w którym uległ 0:1 Milanowi.

Włochy[edytuj | edytuj kod]

W 1984 roku upomniała się o niego Serie A. Najpierw pracował w AS Roma, którą, ze Zbigniewem Bońkiem w składzie, doprowadził do zwycięstwa w Pucharze Włoch, a później w AC Fiorentinie, przez pięć lat w Sampdorii Genua i najbardziej udanie od 1997 do 2000 roku w Lazio Rzym. Drużynę ze stolicy Włoch, w której nie brakowało indywidualności piłkarskich (m.in. Siniša Mihajlović, Alessandro Nesta, Fernando Couto, Pavel Nedved, Dejan Stanković, Marcelo Salas, Christian Vieri, Roberto Mancini i Matias Almeyda) nauczył zespołowości i pracowitości. Jego podopieczni zdobyli mistrzostwo i Puchar kraju oraz Puchar Zdobywców Pucharów i - po pokonaniu Manchesteru United - Superpuchar Europy.

Anglia[edytuj | edytuj kod]

W październiku 2000 roku został, jako pierwszy szkoleniowiec urodzony poza Wielką Brytanią, selekcjonerem reprezentacji Anglii. Jego zespół wygrał 5:1 w eliminacjach do Mundialu 2002 z Niemcami. Przed jego przyjściem Anglicy zajmowali przedostatnie miejsce w grupie. Ostatecznie kwalifikacje skończyli na pierwszym.

Eriksson znacznie odmłodził drużynę. Na mundialu 2002 średnia wieku angielskich piłkarzy wynosiła 26 lat. Wprowadził do reprezentacji Johna Terry'ego, Franka Lamparda, Paula Robinsona, Wayne'a Rooneya i Joe Cole'a. Na dwóch turniejach, do których awansował z Anglią Eriksson, zespół docierał do ćwierćfinału. Najpierw uległ 1:2 przyszłemu mistrzowi – Brazylii, a dwa lata później na mistrzostwach Europy po rzutach karnych Portugalii.

Mimo iż angielscy dziennikarze często krytykowali wiele pomysłów szwedzkiego trenera (powierzenie opaski kapitańskiej Davidowi Beckhamowi, brak dyscypliny w drużynie) i bardziej aniżeli pracą trenerską zajmowali się jego życiem prywatnym, to za selekcjonerskiej kadencji Erikssona Anglia powróciła do światowej czołówki, osiągając bardzo przyzwoite wyniki w mistrzostwach świata i Europy.

Po Mundialu 2006 przekazał stanowisko trenera kadry swojemu asystentowi Steve'owi McClarenowi. Sam przez ponad rok pozostawał bez pracy (w tym czasie odrzucił m.in. propozycję prowadzenia reprezentacji RPA). W czerwcu 2007 roku podpisał kontrakt z Manchesterem City.

Meksyk[edytuj | edytuj kod]

W czerwcu 2008 podpisał kontrakt na prowadzenie reprezentacji Meksyku. Na stanowisku selekcjonera zastąpił Hugo Sáncheza. Drużynę narodową prowadził do 2 kwietnia 2009. Został zwolniony po porażce z Hondurasem, gdy po siedmiu rozegranych spotkaniach eliminacji piłkarskich mistrzostw świata Meksyk wygrał tylko jedno.

Wybrzeże Kości Słoniowej[edytuj | edytuj kod]

Od 20 marca 2010 prowadzi reprezentację Wybrzeża Kości Słoniowej. Na stanowisku selekcjonera zastąpił Vahid Halilhodžića. Zrezygnował z prowadzenia drużyny w dniu 25 czerwca 2010 r. po tym jak odpadła w fazie grupowej Mistrzostw Świata w piłce nożnej w RPA.

Leicester City F.C.[edytuj | edytuj kod]

Od 3 października 2010 do 24 października 2011 był trenerem Leicester City F.C..

Guangzhou R&F[edytuj | edytuj kod]

Po dwuletniej przerwie Sven dostał propozycję prowadzenia chińskiego Guangzhou R&F. Przez ten okres był dyrektorem technicznym w arabskim Al-Nasr Dubaj i tajlandzkim BEC Tero Sasana.

Sukcesy szkoleniowe[edytuj | edytuj kod]