Francesco Graziani

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Francesco Graziani
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 16 grudnia 1952
Subiaco
Wzrost 180 cm
Pozycja napastnik
Kariera juniorska
Lata Klub
1967–1970 Bettini Quadraro
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1970–1973 Arezzo 48 (11)
1973–1981 Torino FC 221 (97)
1981–1983 ACF Fiorentina 52 (14)
1983–1986 AS Roma 57 (12)
1986–1988 Udinese Calcio 33 (8)
1988 APIA Leichhardt 2 (0)
W sumie: 413 (142)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1975–1983  Włochy 64 (23)
Kariera trenerska
Lata Drużyna
1989–1990 ACF Fiorentina
1990–1991 Reggina
1991–1992 Avellino
2001–2002 Calcio Catania
2003–2004 Montevarchi
2004–2006 Cervia
Dorobek medalowy
Mistrzostwa świata
I miejsce Hiszpania 1982 piłka nożna

Francesco Graziani (ur. 16 grudnia 1952 w Subiaco) – włoski trener i piłkarz, napastnik. Mistrz świata z roku 1982.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Karierę zaczynał w A.C. Arezzo. W latach 19731981 był piłkarzem Torino FC. W 1976 zdobył z klubem mistrzostwo Włoch, a w roku następnym został królem strzelców Serie A. Od 1981 przez dwa sezony był zawodnikiem Fiorentiny, w 1983 odszedł do Romy. Z rzymskim zespołem dwukrotnie wywalczył Puchar Włoch (1984, 1986) oraz dotarł do finału Pucharu Europy (1984). Następnie grał w Udinese Calcio (1986–1988), a jego ostatnią drużyną w karierze była australijska APIA Leichhardt, gdzie w 1988 roku zakończył karierę. Łącznie w Serie A rozegrał 353 spotkania i strzelił 130 goli.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W reprezentacji Italii zagrał 64 razy i strzelił 23 bramki. Debiutował w 1975, ostatni mecz rozegrał w 1983. Brał udział w MŚ 78 i ME 80. Podczas MŚ 82 był zawodnikiem podstawowej jedenastki, zagrał we wszystkich meczach Włochów i zdobył jedną bramkę. W finale opuścił boisku – z powodu kontuzji – już po siedmiu minutach, zastąpił go Alessandro Altobelli.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery piłkarskiej pracował jako trener. Prowadził m.in. Fiorentinę i Regginę.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]