Cairn terrier

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Cairn terrier
Cairn Terrier (PSF).jpg
Cairn terrier – ilustracja
Kraj patronacki Wielka Brytania
Wymiary
Wysokość 28-31 cm[1]
Masa 6-7,5 kg[1]
Klasyfikacja
FCI grupa III, sekcja 2,
numer wzorca 4
AKC Terrier
ANKC Grupa 2 (Terriers)
CKC Grupa 4 – Terriers
KC(UK) Terrier
NZKC Terrier
UKC grupa 7 – Terrier
Wzorce rasy
FCIAKCANKCKC(UK)NZKCUKC

Cairn terrier – jedna z ras psów, należąca do grupy terierów, zaklasyfikowana do sekcji terierów krótkonożnych. Typ wilkowaty[2]. Nie podlega próbom pracy[3].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Cairn terrier pochodzi z Inverness w Szkocji. Król szkocki Jakub VI rozkazał wysłać z Edynburga sześć "ziemnych terrierów" do Francji w prezencie. Prawdopodobnie były one przodkami cairnów. Najstarsza hodowla cairn terierów powstała ok. 1837 r. i była prowadzona przez kapitana Macleoda z Drynoch na wyspie Skye. Cairn terrier jest uznawany za przodka terierów szkockich, a jego bliskim krewniakiem jest west highland white terrier[1]. Jako rasa oficjalnie uznana w 1912 roku[3].

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Cairn terriery o umaszczeniu pszenicznym oraz szarym

Szata i umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Włos powinien być odporny na niepogodę. Szata jest dwuwarstwowa: włos okrywowy – obfity, szorstki i twardy; podszerstek miękki, gęsty i krótki. Przy systematycznym trymowaniu psa, włos okrywowy również powinien mieć warstwy. Niepożądana jest rzadka sierść, bez podszerstka. Dopuszcza się lekko falującą.

Dopuszczalne jest umaszczenie szare, pszeniczne, płowe, rude (czerwone) lub prawie czarne. Akceptowane pręgowania w każdym z tych kolorów. Pożądane ciemne znaczenia na uszach i kufie.

Wykluczone umaszczenia: białe, łaciate podpalane lub czarne.

Zachowanie i charakter[edytuj | edytuj kod]

Cairn Terrier - 002.jpg

Cairn terrier to inteligentny, wesoły i pojętny pies. Wymaga socjalizacji z innymi zwierzętami od szczenięcia. Dobry towarzysz zabaw dzieci. Są bardzo zrównoważone i cierpliwe. Posiada silny instynkt myśliwski. Jest psem czujnym i dość łagodnym. Cairn jest mocno przywiązany do właściciela, choć czasami robi tylko to, na co sam ma ochotę. Generalnie nie jest hałaśliwy. Umie poskromić swój ognisty temperament, ale nie na długo. Pomimo małego gabarytu powinien być prowadzony przez właściciela stanowczo i konsekwentnie. Chętnie się uczą i uwielbiają sprawiać przyjemność swoim właścicielom.

Pies potrzebuje dużej dziennej porcji ruchu lub zmęczenia umysłowego. Przy zwykłej dawce ruchu nie powinien być kłopotliwy. Nadaje się zarówno do mieszkania jak do domu z ogrodem. Niektóre cairny lubią kopać w ziemi, co może wiązać się z renowacją naszego pięknego ogrodu. :)

Użytkowość[edytuj | edytuj kod]

Pierwotnie pies myśliwski, łowca szkodników, szczurołap. Obecnie głównie pies do towarzystwa, rzadko używany jako pies myśliwski. Cairny co raz częściej wykorzystuje się w: tropieniu, tańcu z psem, agility.

Zdrowie i pielęgnacja[edytuj | edytuj kod]

Cairn jest stosunkowo zdrową rasą. Jeżeli mamy wymienić jakieś schorzenia to możemy wspomnieć, że kiedyś spotkano się z osobnikami, które miały problem z chorobą Legga-Calvégo-Perthesa.

Szata wymaga regularnego czesania i trymowania. W celu utrzymania odpowiednich właściwości sierści, psy niewystawowe wystarczy trymować raz na kwartał. Psiaki wystawowe najlepiej trymować około raz na miesiąc. Dzięki systematycznemu trymowaniu pies w ogóle nie gubi sierści w domu i z łatwością wyhodujemy odpowiednie warstwy, które nadarzą wzorcowy kształt naszemu psu.

Bieżąca pielęgnacja pozwoli utrzymać szorstką sierść w dobrej kondycji, która zabezpiecza je przed przegrzaniem, wyziębieniem oraz wodą i brudem.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c David Taylor: Księga psów. s. 80-81.
  2. Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. s. 104.
  3. a b Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 147.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09354-7.
  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998, s. 35. ISBN 83-7073-122-8.
  • David Taylor: Księga psów. Warszawa: Świat Książki, 1995. ISBN 83-7129-102-7.