Kerry blue terrier

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kerry blue terrier
Ilustracja
Kerry blue terrier
Inne nazwy Irish Blue Terrier
Kraj pochodzenia Irlandia[1]
Wymiary
Wysokość 45,5–48 cm,
Masa 15–18 kg
Klasyfikacja
FCI Grupa III, sekcja 1, nr wzorca 3
AKC Terrier
ANKC Grupa 2 - Terriers
CKC Grupa 4 - Terriers
KC(UK) Terrier
NZKC Terrier
UKC Grupa 7 - Terrier
Wzorce rasy
FCIAKCANKCCKCKC(UK)NZKCUKC

Kerry blue terrier – jedna z ras psów należąca do grupy terierów, zaklasyfikowana do sekcji terierów wysokonożnych. Typ wilkowaty[2]. Nie podlega próbom pracy[1].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Kerry blue terier występuje w Wielkiej Brytanii od stuleci, jednakże z powodu jego początków jako psa na szczury oraz jako wszechstronnego psa zagrodowego, niewiele można znaleźć informacji o tej rasie sprzed XX wieku. Pierwsza wzmianka w literaturze pochodzi z 1847 roku, autor opisuje psa maści niebieskawo-ciemnoszarej, poznaczonego ciemniejszymi plamami i łatkami, często z podpaleniem na kufie i łapach. Czarnoniebieski irlandzki terier przeważał w hrabstwie Kerry, ale hodowano go również w innych hrabstwach. Po raz pierwszy kerry blue pojawił się na wystawach w 1913 roku, a w 1920 powstał Dublin Blue Terier Club. Kerry blue terier zaczął cieszyć się popularnością wśród irlandzkich patriotów jako rodzaj maskotki, w takim tempie, że w krótkim czasie powstały cztery kluby promujące tę rasę. Pomiędzy 1922 a 1924 rokiem kluby te zorganizowały nie mniej niż sześć wystaw i sześć prób polowych. W 1924 roku rasę tę wpisano oficjalnie do rejestrów Amerykańskiego Związku Kynologicznego[3].

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Według standardu ustalonego przez FCI, typowy kerry blue terrier powinien być mocny, zwarty o proporcjonalnej budowie, dobrze rozwiniętym, muskularnym ciele.

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Kerry blue terriery

Wzorzec tej rasy przedstawia budowę poszczególnych części ciała następująco:

  • Głowa – mocna, dobrze zrównoważona, z obfitą sierścią. Kufa powinna być średniej długości. Psy powinny mieć głowę silniejszą i umięśnioną bardziej niż suka.
    • krawędź czołowa: bardzo lekko zaznaczona
    • nos: czarny, nozdrza duże i szerokie
    • zęby: równe i białe, zgryz nożycowy, dziąsła i podniebienie ciemne
    • szczeki: mocne i muskularne, o mocnym uchwycie
    • oczy: ciemne lub ciemnobrązowe, średnie, o bystrym wyrazie
    • uszy: cienkie, nieduże, noszone z przodu wyrażające bystry, ostry wyraz teriera
  • Szyja – o dobrych proporcjach, dobrze osadzona i umiarkowanie długa
    • łopatki: płaskie, ustawione ukośnie, zwarte
    • klatka piersiowa: głęboka, o umiarkowanej szerokości, żebra dobrze wysklepione
    • grzbiet: średniej długości, poziomy, nie uniesiony ponad lędźwiami
    • ogon: cienki, dobrze osadzony, noszony wesoło i prosto do góry
  • Kończyny:
    • przednie: z przodu proste, o mocnym kośćcu
    • tylne: dobrze rozwinięte, muskularne uda, mocne stawy skokowe, pewne
    • łapy: zwarte, nocne i okrągłe, pazury czarne

Cechami niepożądanymi według wzorca kerry blue terriera są:

  • głowa: cieliste dziąsła
  • tyłozgryz
  • oczy: żółte lub wyłupiaste
  • przedpiersie: wąska pierś
  • grzbiet: karpiowaty lub łękowaty
  • kończyny: łokcie odstające, pazury białe lub koloru kości
  • wilcze pazury lub ślady po usunięciu
  • chody: ciasna, krowia lub sztywna akcja tylnych kończyn
  • szata: twarda, szorstka lub szczeciniasta
  • maść: jakikolwiek inny kolor niż niebieski, z wyjątkiem wyżej wymienionych odstępstw

Szata i umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Szczenięta psów tej rasy rodzą się czarne, lecz z wiekiem nabierają charakterystycznej, niebieskoszarej barwy. Sierść jest miękka, obfita i falista, wymagająca strzyżenia. Dopuszczalne umaszczenie to wszelkie odcienie niebieskiego z czarnym nalotem lub bez. Czarne, jak i rude naloty dopuszczalne są wyłącznie do 18 miesiąca życia.

Użytkowość[edytuj | edytuj kod]

Podobnie jak airedale terrier, kerry blue terrier był wykorzystywany wszechstronnie. Polował na wydry w głębokiej wodzie, służył jako szczurołap oraz pies stróżujący. W Irlandii używany jako pies policyjny. Dobrze radzi sobie w agility z powodu swojej zwinności. Sprawdza się także w terapii chorych.

Zachowanie i charakter[edytuj | edytuj kod]

Żywe, inteligentne i chętne do zabawy, akceptują dzieci. Przywiązują się do jednego właściciela, który musi wykazywać konsekwentne i stanowcze podejście do psów tej rasy, jednak bez stosowania fizycznych środków przymusu. W kontaktach z innymi zwierzętami potrafią być agresywne i trzeba uczyć kerry blue terriera poprawnego zachowania i wcześnie je socjalizować.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 137.
  2. Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. s. 106.
  3. David Taylor: Księga psów. s. 88-89.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09354-7.
  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998, s. 112. ISBN 83-7073-122-8.
  • Wielka Encyklopedia Świata OXFORD, ​ISBN 83-7325-540-0​ (serii) Kwartalnik Klubu Teriera w Polsce
  • David Taylor: Księga psów. Warszawa: Świat Książki, 1995. ISBN 83-7129-102-7.