Terier walijski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Terier walijski
Ilustracja
Terier walijski
Inne nazwy Welsh terrier
Kraj patronacki Wielka Brytania
Kraj pochodzenia Walia
Wymiary
Wysokość 39 cm
Masa 9 – 9,5 kg
Klasyfikacja
FCI Grupa III, Sekcja 1,
nr wzorca 78
AKC Terriers
ANKC Grupa 2 – Terriers
CKC Grupa 4 – Terriers
KC(UK) Terriers
NZKC Terriers
UKC Grupa 7 – Terriers
Wzorce rasy
FCIAKCANKCCKCKC(UK)NZKCUKC

Terier walijskirasa psa, należąca do grupy terierów, zaklasyfikowana do sekcji terierów wysokonożnych. Typ wilkowaty[1]. Nie podlega próbom pracy[2].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Terier walijski jest spokrewniony z Lakeland Terrierem. Z wyglądu przypomina airedale terriera, ale jest to starsza rasa. Prawdopodobnie najstarsza rasa Wysp Brytyjskich. Zanim zaczął pełnić rolę psa do towarzystwa, terier walijski był używany na łowienie gryzoni oraz wypłaszanie lisów z nor. Współcześnie także się sprawdza jako pies myśliwski.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Głowa teriera walijskiego

Budowa[edytuj | edytuj kod]

  • Ogon w przeszłości kopiowany, (od 1997 zabrania się w Polsce kopiowania ogona i uszu),
  • Ogon kopiowany: dobrze osadzony, noszony prosto, niezawinięty nad grzbietem,
  • Ogon niekopiowany: dobrze osadzony, noszony prosto, niezawinięty nad grzbietem. Pasuje do całej sylwetki psa,
  • Uszy w kształcie litery V, zawinięte do przodu, mocno przylegające do policzków
  • Stop słabo zaznaczony,
  • Oczy ciemnobrązowe, głęboko osadzone, o żywym spojrzeniu.

Szata[edytuj | edytuj kod]

Szata jest obfita, twarda, szorstka i gęsta. Na tułowiu okrycie szorstkie z obfitym podszerstkiem, na łapach i kufie sierść jest dłuższa i bardziej miękka.

Umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Maść może być czaprakowata, czarna podpalana lub szaropłowa z podpalaniem.

Zachowanie i charakter[edytuj | edytuj kod]

W porównaniu do lakeland teriera bardziej towarzyski i mniej zaczepny, łatwiejszy do prowadzenia, spokojniejszy. Skore są do zabawy i bardzo wesołe, rzadko bojaźliwe, z reguły pewne siebie. Ze względu na wrodzony upór wobec innych członków rodziny, należy wychowywać go konsekwentnie i odpowiedzialnie. Dobrze znoszą podróże i nie obawiają się nowych miejsc. Silnie związane ze swoim terytorium, którego konsekwentnie bronią. Jest skłonny do dominacji wobec innych zwierząt.

Użytkowość[edytuj | edytuj kod]

Pies myśliwski do polowań na lisy, które miał za zadanie wypłaszać z nor. Brał i bierze nadal udział w polowaniach na dziki (w sforze). Współcześnie hodowany także jako pies towarzyszący.

Zdrowie i pielęgnacja[edytuj | edytuj kod]

Istnieje konieczność zapewnienia dostatecznej porcji ruchu, nadaje się do trzymania w domu. Wymaga trymowania szorstkiej sierści (co najmniej 4 razy w roku). Podatny jest również na uczulenia skórne.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. s. 102.
  2. Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 146.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09354-7.
  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.