Dichlorometan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Chlorek metylenu)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dichlorometan
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny CH2Cl2
Masa molowa 84,93 g/mol
Wygląd przezroczysta, lotna[2], bezbarwna ciecz[3]
Identyfikacja
Numer CAS 75-09-2
PubChem 6344[4]
Podobne związki
Podobne związki chlorometan, trichlorometan, tetrachlorometan, difluorometan, dibromometan, dijodometan
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Dichlorometan (chlorek metylenu), CH
2
Cl
2
organiczny związek chemiczny z grupy halogenków alkilowych, chlorowa pochodna metanu. W temperaturze pokojowej i przy ciśnieniu atmosferycznym jest bezbarwną, szybko parującą cieczą. Posiada charakterystyczny, słodkawy zapach.

Własności chemiczne[edytuj]

Jest substancją niepalną i mało reaktywną (na przykład mniej podatną od chloroformu na rozkład pod wpływem światła).

Zastosowania[edytuj]

Dichlorometan stosuje się głównie jako rozpuszczalnik do reakcji oraz ekstrakcji, a także mało polarny eluent w chromatografii cieczowej (w tym HPLC). Będąc znacznie mniej szkodliwym od chloroformu, w znacznym stopniu wyparł ten rozpuszczalnik z preparatyki organicznej.

Bezpieczeństwo[edytuj]

Jest najmniej szkodliwym z chlorowych pochodnych węglowodorów, ale jego duża lotność zwiększa niebezpieczeństwo zatrucia. Działa drażniąco na skórę i oczy oraz toksycznie po wchłonięciu przez drogi oddechowe lub połknięciu. Podejrzewa się go o właściwości kancerogenne. Wdychany, powoduje narkozę i utratę przytomności[potrzebny przypis].

Przypisy[edytuj]

  1. P-61.3. W: Henri A. Favre, Warren H. Powell: Nomenclature of Organic Chemistry. IUPAC Recommendations and Preferred Names 2013 (Blue Book). Royal Society of Chemistry, International Union of Pure and Applied Chemistry, 2014, s. 656. DOI: 10.1039/9781849733069-FP001. ISBN 9780854041824.
  2. Farmakopea Polska VIII. Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne. Warszawa: Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, 2008, s. 3491. ISBN 9788388157530.
  3. a b Farmakopea Polska X. Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne. Warszawa: Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, 2014, s. 4276. ISBN 9788363724474.
  4. Dichlorometan – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  5. Haynes 2014 ↓, s. 5-196.
  6. a b c d e Dichlorometan (ang.) w bazie ChemIDplus. United States National Library of Medicine. [dostęp 2012-06-30].
  7. a b c Haynes 2014 ↓, s. 3-164.
  8. Haynes 2014 ↓, s. 5-166.
  9. a b c Haynes 2014 ↓, s. 6-62.
  10. a b c Haynes 2014 ↓, s. 6-231.
  11. Haynes 2014 ↓, s. 6-182.
  12. a b Haynes 2014 ↓, s. 6-94.
  13. Haynes 2014 ↓, s. 15-15.
  14. Haynes 2014 ↓, s. 9-55.
  15. a b Informacje o klasyfikacji i oznakowaniu substancji według Rozporządzenia (WE) nr 1272/2008, zał. VI, z uwzględnieniem Rozporządzeń ATP: Dichlorometan w wykazie klasyfikacji i oznakowania Europejskiej Agencji Chemikaliów. [dostęp 2016-08-23].
  16. Haynes 2014 ↓, s. 16-16.
  17. Dichlorometan. Karta charakterystyki produktu Alfa Aesar (Thermo Fisher Scientific) dla regionu Polski. [dostęp 2016-08-23].
  18. Haynes 2014 ↓, s. 16-18.

Bibliografia[edytuj]