Chmielnik (Ukraina)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy miasta na Ukrainie. Zobacz też: Chmielnik.
Chmielnik
Хмільник
Ilustracja
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Ukraina
Obwód obwód winnicki
Powierzchnia 20,5 km²
Populacja (2016)
• liczba ludności

28 242
Kod pocztowy 22000-22007
Położenie na mapie obwodu winnickiego
Mapa lokalizacyjna obwodu winnickiego
Chmielnik
Chmielnik
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Chmielnik
Chmielnik
Ziemia49°33′N 27°58′E/49,550000 27,966667
Strona internetowa
Portal Portal Ukraina

Chmielnik (ukr. Хмільник, Chmilnyk) – miasto na Ukrainie, nad Bohem, w obwodzie winnickim, siedziba rejonu chmielnickiego, uzdrowisko. Liczy ok. 28 tys. mieszkańców[1].

Miasto królewskie lokowane w 1448 roku położone było w XVI wieku w województwie podolskim[2].

Historia[edytuj]

Najstarsza wzmianka o miejscowości pochodzi z XIV wieku. Od XIV wieku Chmielnik znajdował się w granicach Wielkiego Księstwa Litewskiego. W 1434 roku został włączony do Polski, a w 1488 roku otrzymał prawa miejskie. Król Zygmunt I Stary w 1518 roku odnowił prawa miejskie. W związku z tym, że miasto leżało na szlaku tatarskim, w 1534[3] roku hetman wielki koronny Jan Tarnowski wzmocnił stary zamek i otoczył miasto wałem. Eryk Lassota w swoim Diariuszu określił w 1594 roku Chmielnik jako "wielkie miasto".

20 listopada 1651 roku zmarł w Chmielniku hetman wielki koronny Mikołaj Potocki.

W latach 1672–99 Chmielnik znajdował się pod władzą Turcji. W 1793 roku, w wyniku II rozbioru Polski, Chmielnik przyłączono do Imperium Rosyjskiego, gdzie był siedzibą gminy Chmielnik w powiecie lityńskim, w guberni podolskiej.

Zabytki[edytuj]

  • Kościół Ścięcia głowy św. Jana Chrzciciela
  • Zamek w Chmielniku
  • Pałac w Chmielniku
  • Cerkiew Wniebowstąpienia Pańskiego
  • Cerkiew Narodzenia Matki Bożej
  • Budynek gimnazjum
  • Dworzec kolejowy

Galeria[edytuj]

Przypisy

  1. [1]
  2. Zenon Guldon, Jacek Wijaczka, Skupiska i gminy żydowskie w Polsce do końca XVI wieku, w: Czasy Nowożytne, 21, 2008, s. 165.
  3. Chmielnik, s. 589

Bibliografia[edytuj]

Miasta partnerskie[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Chmielnik