Curd Jürgens

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Curd Jürgens
ilustracja
Imię i nazwisko Curd Gustav Andreas Gottlieb Franz Jürgens
Data i miejsce urodzenia 13 grudnia 1915
Solln, Bawaria, Niemcy
Data i miejsce śmierci 18 czerwca 1982
Wiedeń, Austria
Zawód aktor
Współmałżonek Lulu Basler
(1938–1947; rozwód)
Judith Holzmeister
(1947–1955; rozwód)
Eva Bartok
(1955–1956; rozwód)
Simone Bicheron
(1958–1977; rozwód)
Margie Schmitz
(1978–1982; jego śmierć)
Lata aktywności 1935–1982

Curd Gustav Andreas Gottlieb Franz Jürgens[1][2] (ur. 13 grudnia 1915 w Solln, Bawaria, zm. 18 czerwca 1982 w Wiedniu[3]) - austriacki aktor teatralny i filmowy, pochodzenia niemiecko-francuskiego[4].

Życiorys[edytuj]

Urodził się w Niemczech i tam zaczął pracować jako dziennikarz[5]. Krytyczny stosunek do narodowego socjalizmu spowodował, że w 1944 został uwięziony w obozie koncentracyjnym za polityczną niepewność[6][7]. Po wojnie zrzekł się obywatelstwa niemieckiego i przyjął austriackie[8].

Aktorem został dzięki swej pierwszej żonie - Louise Basler. Doświadczenie zdobywał na scenach Wiednia. Po wojnie grał żołnierzy w licznych filmach wojennych. Przełomową rolą okazał się występ w filmie Generał diabła (1955)[9], po którym zagrał partnera Brigitte Bardot w słynnym filmie Rogera Vadima I Bóg stworzył kobietę (1956)[10], a następnie wyjechał do Hollywood. Szybko został uznaną gwiazdą międzynarodową[11]. Zagrał m.in. w filmie Szpieg, który mnie kochał, z cyklu filmów o Jamesie Bondzie, czy superprodukcji Najdłuższy dzień. Mimo iż zagrał w ponad 150 filmach, Jürgens uważał się przede wszystkim za aktora teatralnego, w teatrach wiedeńskich grał do samej śmierci[12].

W 1975 opublikował autobiografię ...und kein bißchen weise[13].

Życie prywatne[edytuj]

Był pięciokrotnie żonaty; z Louise "Lulu" Basler (od 15 czerwca 1937 do 8 sierpnia 1947), Judith Holzmeister (od 16 października 1947 do 1955), Evą Bartok (od 13 sierpnia 1955 do 1957)[14], z którą miał córkę Deanę (ur. 1957), Simone Bicheron (od 14 września 1958 do 1977) i Margie Schmitz (od 21 marca 1978 aż do jego śmierci).

Zmarł 18 czerwca 1982 w Wiedniu na atak serca[15] w wieku 66 lat.

Wybrana filmografia[edytuj]

Przypisy

  1. Personalidade: Curd Jürgens (Alemanha) (port.). InterFilmes.com. [dostęp 2017-06-27].
  2. Curd Jürgens (ang.). Listal. [dostęp 2017-06-27].
  3. Curd Jürgens (1915-1982) (ang.). Find a Grave. [dostęp 2017-06-27].
  4. Curd Jürgens (18/06/1982-13/12/1915) (port.). Filmow.com. [dostęp 2017-06-27].
  5. Nachlass Curd Jürgens (niem.). deutsches-filminstitut.de. [dostęp 2017-06-27].
  6. William P. Luce (1977-07-27): he Man You'll Love to Hate (ang.). The New York Times. [dostęp 2017-06-27].
  7. Robyn Karney: The Movie Stars Story. Outlet, 1984.
  8. UPI (1982-06-19): Curd Jürgens, War Films' Star (ang.). The New York Times. [dostęp 2017-06-27].
  9. Oliver Schmitt (1997-11-21): Der Nachlaß von Curd Jürgens gibt Rätsel auf - ein Ausstellungsbericht (niem.). Die Zeit. [dostęp 2017-06-27].
  10. Curd Jürgens (niem.). Der Spiegel. [dostęp 2017-06-27].
  11. Eckhard Balfanz (2012-06-10): Romy Schneider liebte Curd Jürgens – für 2 Wochen (niem.). Welt. [dostęp 2017-06-27].
  12. Der Nachlaß von Curd Jürgens gibt Rätsel auf (niem.). Zeit Online. [dostęp 2017-06-27].
  13. André Heller (1976-09-27): André Heller über Curd Jürgens: „... und kein bißchen weise“ (niem.). Der Spiegel. [dostęp 2017-06-27].
  14. Eva Bartok (1929-1998) (ang.). Find a Grave. [dostęp 2017-06-27].
  15. Biography for Curt Jurgens (ang.). TCM.com. [dostęp 2017-06-27].

Linki zewnętrzne[edytuj]