Emil Jannings

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Emil Jannings
Ilustracja
Z żoną Gussy Holl, po powrocie z Ameryki (1929)
Imię i nazwisko Theodor Friedrich Emil Janenz
Data i miejsce urodzenia 23 lipca 1884
Rorschach
Data i miejsce śmierci 3 stycznia 1950
Strobl
Zawód aktor
Współmałżonek 1. Hanna Ralph
2. Lucie Höflich
3. Gussy Holl
Lata aktywności 1914–1945

Emil Jannings, właśc. Theodor Friedrich Emil Janenz (ur. 23 lipca 1884, zm. 3 stycznia 1950) – niemiecki aktor teatralny i filmowy, jedna z największych gwiazd kina niemieckiego. Jako pierwszy w historii odebrał statuetkę Oscara dla najlepszego aktora (1927/1928) za role w filmach Niepotrzebny człowiek (1927) i Ostatni rozkaz (1928).

Życiorys[edytuj]

Urodził się jako w szwajcarskim Rorschach; jego matka Margarethe była Niemką, a ojciec Emil Janenz – Amerykaninem. Karierę rozpoczynał jako aktor teatralny, na ekranie debiutował w 1914 roku. Występował w licznych produkcjach niemieckich kina niemego, m.in. w filmach Ernsta Lubitscha. Przejściowo działał też w Hollywood, gdzie nakręcił kilka filmów w latach 1927–1929. Upowszechnienie filmu dźwiękowego zmusiło go (ze względu na niemiecki akcent) do powrotu do Europy. Wraz z Marleną Dietrich zagrał w filmie Błękitny anioł, filmowanym równocześnie w wersji angielsko- i niemieckojęzycznej. Uczestniczył w kilku pronazistowskich produkcjach, zyskując m.in. sympatię Josepha Goebbelsa. Związki z hitleryzmem przyczyniły się jednak do przedwczesnego zakończenia jego kariery – po wojnie ukarano go zakazem występowania w filmach. Resztę życia spędził w swym gospodarstwie w Austrii, gdzie zmarł na raka wątroby.

Filmografia (wybór)[edytuj]

Z ministrem J. Goebbelsem (1938)
  • 1916: Pani Ewa – jako mąż fabrykant
  • 1918: Oczy mumii Ma – jako Arab Radu
  • 1921: Bracia Karamazow – jako Dymitr Karamazow
  • 1922: Otello – jako Otello
  • 1922: Piotr Wielki – jako car Piotr
  • 1924: Quo vadis? – jako Neron
  • 1924: Portier z hotelu Atlantic – jako portier
  • 1927: Niepotrzebny człowiek – jako August Schiller
  • 1929: Ostatni rozkaz – jako gen. Dołgorucki/wlk. ks. Sergiusz Aleksander
  • 1930: Błękitny anioł – jako prof. Rath
  • 1933: Przygody króla Pausole – jako król Pausole
  • 1934: Czarny wieloryb – jako Peter Petersen
  • 1935: Stary i młody król – jako król Fryderyk Wilhelm I
  • 1937: Władca – jako Matthias Clausen
  • 1941: Wujaszek Krüger – jako Paul Krüger
  • 1942: Dymisja – jako kanclerz Bismarck
  • 1945: Gdzie jest pan Belling? [nieukończony] – jako Eberhard Belling

Nagrody[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]