Długie (powiat sanocki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Długie
Długie
Państwo  Polska
Województwo podkarpackie
Powiat sanocki
Gmina Zarszyn
Liczba ludności 2600
Strefa numeracyjna (+48) 13
Kod pocztowy 38-530
Tablice rejestracyjne RSA
SIMC 0362855
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Długie
Długie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Długie
Długie
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Długie
Długie
Ziemia 49°34′38″N 22°02′46″E/49,577222 22,046111

Długiewieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie sanockim, w gminie Zarszyn, nad potokiem Pielnica. W latach 1975-1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa krośnieńskiego.

Historia[edytuj]

Wieś lokowana w 1390 r. Występuje w dokumencie z 1395 r., w którym król Władysław Jagiełło nadaje Długie, Zarszyn i Posadę Zarszyńską Jachnikowi ze Sosweszowa. Długiego dotyczy także wzmianka w dokumencie z 1390 r., a dotyczącym Jaćmierza. W opisie granic Jaćmierza wymieniono "...campum dictum Dlugie pole". W 1395 roku nazwa wsi brzmiała Długe, w 1464 roku Długye, w 1477 roku Długa, w 1589 roku Długie.

W 1678 spotykamy już nazwę Długie. W latach 1625-1773 właścicielami wsi byli krośnieńscy jezuici[1], którzy odbudowali wieś po zniszczeniu przez Tatarów w 1624 roku. Cerkiew znajdowała się w miejscu późniejszego folwarku szlacheckiego[2]. Do roku 1772 województwo ruskie, ziemia sanocka. Od 1772 należał do cyrkułu leskiego, a następnie sanockiego, od 1855 pow. Sanok, pow podatkowy Rymanów wieś w Prowincji Galicja. W połowie XIX w. wieś zdziesiątkowała epidemia tyfusu.

W 1810 roku Zarszyn, Posada Zarszyńska i Długie zostały sprzedane przez ówczesnego właściciela tych dóbr, Stanisława Siemieńskiego (1763-1821), Kazimierzowi Ostaszewskiemu (1756-1845), byłemu rotmistrzowi kawalerii narodowej, który miał dwie córki: Franciszkę, wydaną za Ksawerego Czermińskiego i Ludwikę, zamężną za Franciszkiem Niezabitowskim. W 1842 roku Kazmierz Ostaszewski przekazał ten majątek swej wnuczce Adeli Czermińskiej (1822-1904), zemężnej z Janem Wiktorem (1812-1877). W kolejnych latach oboje byli właścicielami posiadłości tybularnej w Długiem[3]. Po nich Długie dziedziczył ich syn Kazimierz Wiktor (1845-1904, posiadał we wsi obszar 144,8 ha[4][5]), a po nim jego syn Jan Wiktor (1878-1944), który w 1911 posiadał 144 ha[6]. Po II wojnie światowej wskutek wyniku masowych wywłaszczeń majątek Wiktorów przeszedł na rzecz Skarbu Państwa Polski Ludowej.

W czasie, kiedy właścicielem Długiego był Jan Wiktor, we wsi funkcjonowała gorzelnia, jedna z siedmiu w powiecie sanockim. W czasie obu wojen światowych wieś poniosła straty zarówno ludnościowe jak i materialne. W okresie okupacji ludność Długiego włączyła się czynnie w walkę z hitlerowcami. Zorganizowano szlaki kurierskie i trasy przerzutowe na Węgry. Jeden z bardziej znaczących punktów przerzutowych znajdował się pod Stachanowem[potrzebny przypis]. Działała też Szkoła Podoficerska. Mieszkańcy dzielnie stawili opór UPA[potrzebny przypis]. Obecnie Długie jest największą ludnościowo wsią gminy Zarszyn. Jedynymi zabytkowymi obiektami we wsi są: murowana kapliczka przydrożna z przełomu XVIII i XIX wieku; kapliczka stojąca w polach, na terenie dawnego folwarku, wystawiona w 1900 roku staraniem właścicieli wsi Wiktorów; kapliczka słupowa postawiona w 1933 roku przez rodzinę Laskowskich.

Drogi krajowe[edytuj]

Wieś położona przy drodze krajowej 28 Zator - Wadowice - Nowy Sącz - Gorlice - Biecz - Jasło - Krosno - Sanok - Medyka.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. "Jezuici krośnieńscy mieli 1 miasto (Zarszyn) z 2 wsiami (Posada i Długie) - jako darowiznę z 1624 r." w: Jerzy Półćwiartek. Sąsiedztwo: osadnictwo na pograniczu etnicznym, 1997 str. 86
  2. "Cerkiew w Długim była, gdzie teraz jest folwark dworski, na gruncie cerkiewnym." w: Ukraïnsko-ruskyĭ arkhyv, tomy 10-15, 1914, str. 208
  3. Karol Wild: Skorowidz wszystkich miejscowości położonych w królestwie Galicyi i Lodomeryi jakoteż w wielkim księstwie Krakowskiem i księstwie Bukowińskiem, pod względem politycznej i sądowej organizacyi kraju wraz z dokładnem oznaczeniem parafii, poczt i właścicieli tabularnych, ułożony porządkiem abecadłowym. Lwów: 1855, s. 44.
  4. Tadeusz Pilat: Skorowidz dóbr tabularnych w Galicyi z Wielkiem Ks. Krakowskiem. Lwów: 1890, s. 42.
  5. Alojzy Zielecki, Życie gospodarcze, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995. s. 405.
  6. Skorowidz powiatu sanockiego : wydany na podstawie dat zebranych w roku 1911. Sanok: 1911, s. 5.

Linki zewnętrzne[edytuj]