Dołhobyczów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dołhobyczów
Pałac Rastawieckiego – główny gmach
Pałac Rastawieckiego – główny gmach
Państwo  Polska
Województwo lubelskie
Powiat hrubieszowski
Gmina Dołhobyczów
Liczba ludności (2011) 1437[1]
Strefa numeracyjna (+48) 84
Kod pocztowy 22-540[2]Dołhobyczów
Tablice rejestracyjne LHR
SIMC 0886794
Położenie na mapie gminy Dołhobyczów
Mapa lokalizacyjna gminy Dołhobyczów
Dołhobyczów
Dołhobyczów
Położenie na mapie powiatu hrubieszowskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu hrubieszowskiego
Dołhobyczów
Dołhobyczów
Położenie na mapie województwa lubelskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubelskiego
Dołhobyczów
Dołhobyczów
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Dołhobyczów
Dołhobyczów
Ziemia50°35′12″N 24°02′01″E/50,586667 24,033611

Dołhobyczów (ukr. Долгобичів) – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie hrubieszowskim, w gminie Dołhobyczów[3][4]. Znajduje się u podnóża wzniesień Grzędy Sokalskiej, w pobliżu granicy z Ukrainą.

Widoki i zabytki Dołhobyczowa
Spichlerz w zespole pałacowym z pierwszej poł. XIX w.
Dawna stróżówka w zespole pałacowym Rastawieckich, obecnie Biblioteka Gminna
Stajnia w majątku
Urząd Gminy w Dołhobyczowie przed remontem
Centrum Dołhobyczowa
Cerkiew pw. św. Szymona Słupnika (przed remontem)
Cerkiew pw. św. Szymona Słupnika (po renowacji)
Kościół Matki Bożej Częstochowskiej

Demografia[edytuj | edytuj kod]

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zamojskiego. Jest siedzibą gminy Dołhobyczów. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 1437 mieszkańców[1] i była największą miejscowością gminy Dołhobyczów.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś wzmiankowana po raz pierwszy w 1430, gdy Mikołaj Kinik z ziemi płockiej otrzymał ją od książąt bełskich. Już w 1437 sprzedał ją kanclerzowi mazowieckiemu i staroście bełskiemu Mikołajowi Mnichowi. Od 1453 do końca XVI wieku Dołhobyczów należał do rodu Rogalów, natomiast od początku XVIII wieku do II połowy XIX wieku do Rastawieckich. Do znanych osób z rodu Rastawieckich należeli Ludwik, który zbudował pałac i Edward – historyk sztuki, kolekcjoner i archeolog. Ostatnimi właścicielami do 1945 byli Świeżawscy. Rejon Dołhobyczowa był na przełomie 1918/1919 miejscem starć polsko-ukraińskich. Tereny te zostały przez Traktat brzeski przyznane Ukraińcom. Przeciwstawiało się temu czynnie wojsko polskie. W walkach brał udział 1 Pułk Szwoleżerów pod dowództwem majora Dreszera. Siły polskie powstrzymały i odparły przybyłe z Sokala wojska ukraińskie. W 1946 część Ukraińców z Dołhobyczowa została wysiedlona do ZSRR, a pozostała część w 1947 na Ziemie Odzyskane.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • Pałac późnoklasycystyczny z kompleksem zabudowań gospodarczych (neogotycki lamus, stajnia-spichlerz, obory, młyn, gorzelnia). Pierwotnie był to parterowy dwór, wzniesiony w pierwszej połowie XIX w. przez barona Ludwika Rastawieckiego, kasztelana Królestwa Polskiego, prezesa zarządu powiatowego zamojskiego. W 1837 pałac przebudowano według projektu architekta Antonia Corazziego. Został gruntownie odnowiony w 1982.
  • Neogotycki, murowany z cegły, jednonawowy kościół pw. Matki Boskiej Częstochowskiej. Wybudowany w latach 1911-1914 z fundacji Świeżawskich, według projektu architekta Zenona Kononowicza (było to wotum wdzięczności Świeżawskich za udzielenie przez Stolicę Apostolską dyspensy od małżeńskiej przeszkody pokrewieństwa). Kościół był nieznacznie zniszczony w czasie II wojny światowej (częściowo ucierpiało wyposażenie kościoła; zabrano organy, uszkodzono ołtarz główny). Jedna z wież jest miniaturą wieży Kościoła Mariackiego. Warto zwrócić uwagę na artystyczne rzygacze w kształcie paszcz smoków. W drewnianym ołtarzu głównym mieści się obraz Matki Boskiej Częstochowskiej. Ołtarze boczne i ławki pochodzą z kościołów, które po zmianie granic państwowych znalazły się poza terenem Polski. W oknach nawy głównej i kaplic, znajdują się witraże wykonane w latach 80. XX w. przez M. Redmerskiego z Bydgoszczy.
  • Przed kościołem stoi kamienna figura Matki Boskiej Niepokalanie Poczętej, wystawiona przez właścicieli dóbr w Dołhobyczowie w 1905 jako wotum wdzięczności za ukaz tolerancyjny.
  • Zachowała się też murowana cerkiew św. Symeona Słupnika z 1910 zbudowana w stylu neobizantyjskim (obecnie należy do parafii prawosławnej w Hrubieszowie).

W miejscowości znajduje się cmentarz prawosławno-katolicki oraz cmentarz wojenny z mogiłami żołnierzy Armii Hallera oraz żołnierzy polskich z II wojny światowej[5].

Obecna sytuacja[edytuj | edytuj kod]

W Dołhobyczowie znajdował się kiedyś kombinat rolny PGR, po upadku którego wielu młodych ludzi wyjechało szukać pracy w większych miastach, a wskaźnik urodzeń znacząco spadł. Sytuacja może się poprawić, ponieważ budowane jest tu przejście graniczne z Ukrainą .

Sport[edytuj | edytuj kod]

GKS Kresy Dołhobyczów[edytuj | edytuj kod]

W Dołhobyczowie funkcjonuje Gminny Klub Sportowy Kresy Dołhobyczów – amatorski klub sportowy. W 2012 roku przed startem sezonu 2012/13 Kresy Dołhobyczów wycofały się z rozgrywek grupy II zamojskiej klasy B (drużyna piłkarska została rozwiązana). Kresy rozgrywały mecze na Stadionie w Dołhobyczowie. Obecnie w klubie funkcjonuje sekcja siatkówki.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2016-01-09].
  3. TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 18.11.2015].
  4. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. „Dziennik Ustaw”. Nr 29, poz. 200, s. 1867, 2013-02-15. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. [dostęp 18.11.2015]. 
  5. D. Kawałko, Cmentarze województwa zamojskiego, Państwowa Służba Ochrony Zabytków, Zamość 1994, s. 31-33.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Pałac Rastawieckiego – panorama