Doksologia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Doksologia (gr. doxa – „chwała”, logos – „słowo”) – pojęcie oznaczające formuły liturgiczne, które głoszą chwałę Boga, Jego wielkość i moc, ujawniającą się w tym, czego dokonał i czego nadal dokonuje dla człowieka, potwierdzane przez zgromadzenie wiernych aklamacją amen.

Doksologia jako stała figura retoryczna prozy wczesnochrześcijańskiej pojawiła się po raz pierwszy w traktacie św. Bazylego Wielkiego O Duchu Świętym, wydanym w 375 roku. Miała ona wówczas funkcję apologetyczną, broniącą ortodoksyjnej nauki o Trójcy Świętej przed arianami[potrzebny przypis].

Wyróżnia się wielką (Chwała na wysokości Bogu…) i małą (Chwała Ojcu i Synowi…) doksologię, kończące każdy psalm.

Najważniejszą doksologią w Kościele katolickim jest doksologia końcowa modlitwy eucharystycznej (Przez Chrystusa, z Chrystusem…), zakończona aklamacją wiernych[1]:

kapłan:

Per Ipsum et cum Ipso et in Ipso
est Tibi Deo Patri omnipotenti
in unitate Spiritus Sancti
omnis honor et gloria
per omnia sæcula sæculorum

w języku polskim:

Przez Chrystusa, z Chrystusem i w Chrystusie
Tobie Boże Ojcze Wszechmogący
w Jedności Ducha Świętego
wszelka cześć i chwała
przez wszystkie wieki wieków

wierni: Amen.

W nabożeństwach protestanckich jedną z doksologii jest zakończenie Modlitwy Pańskiej: Albowiem Twoje jest Królestwo i moc, i chwała na wieki wieków. Amen.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nowe ogólne wprowadzenie do Mszału Rzymskiego. Poznań: Wydawnictwo Pallottinum, 2004, s. 37.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]