En ha-Szofet

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Ein HaSzofet)
Skocz do: nawigacja, szukaj
En ha-Szofet
עין השופט
Muzeum Joara przy kibucu En ha-Szofet
Muzeum Joara przy kibucu En ha-Szofet
Państwo  Izrael
Dystrykt Dystrykt Północny
Poddystrykt Poddystrykt Jizreel
Samorząd Regionu Samorząd Regionu Megiddo
Wysokość 264 m n.p.m.
Populacja (2011)
• liczba ludności

811
Nr kierunkowy +972 4
Kod pocztowy 19237
Położenie na mapie Izraela
Mapa lokalizacyjna Izraela
En ha-Szofet
En ha-Szofet
Ziemia 32°35′45″N 35°06′04″E/32,595833 35,101111
Strona internetowa
Portal Portal Izrael

En ha-Szofet (hebr. עין השופט; ang. En HaShofet, lub także Ein HaShofet; pol. Wiosna Sędziego) – kibuc położony w Samorządzie Regionu Megiddo, w Dystrykcie Północnym, w Izraelu. Członek Ruchu Kibuców (Ha-Tenu'a ha-Kibbucit).

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Kibuc En ha-Szofet jest położony na wysokości 264 metrów n.p.m. na jednym ze wzgórz Wyżyny Manassesa, która oddziela Dolinę Jizreel od równiny przybrzeżnej. Wzgórza położone na wschód od osady są zalesione, a położone na zachód są uprawiane rolniczo. Na wschód od osady jest wadi strumienia Gachar, na południu wadi strumienia Raz, a na zachodzie strumienia Szelef. W jego otoczeniu znajduje się miejscowość Ma'ale Iron, kibuce Dalija, Ramot Menasze, Ramat ha-Szofet, Miszmar ha-Emek, Megiddo i Gal'ed, oraz moszaw Midrach Oz. Na wschód od osady jest baza wojskowa Joara, a na południu są tereny szkoleniowe armii.

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

En ha-Szofet jest położony w Samorządzie Regionu Megiddo, w Poddystrykcie Jizreel, w Dystrykcie Północnym Izraela.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Większość mieszkańców kibucu jest Żydami, jednak nie wszyscy identyfikują się z judaizmem. Tutejsza populacja jest świecka[1][2]:

Historia[edytuj | edytuj kod]

Zajęcia edukacyjne dzieci w kibucu En ha-Szofet, lata 1945-1950
Mieszkańcy kibucu En ha-Szofet, lata 1946-1947
Jeden ze strumieni w okolicy kibucu En ha-Szofet

Pierwotnie w miejscu tym znajdowały się pola należące do arabskiej wioski Dalijat ar-Rauha. Została ona wyludniona i zniszczona podczas wojny domowej w Mandacie Palestyny, po ataku sił żydowskiej Hagany w dniu 1 marca 1948 roku[3]. Wcześniej, bo w latach 30. XX wieku ziemię wokół arabskiej wioski wykupiły żydowskie organizacje syjonistyczne. Grupa założycielska powstała w 1932 roku i składała się z żydowskich imigrantów z Polski, do których dołączyli członkowie młodzieżowej organizacji Ha-Szomer Ha-Cair z Ameryki Północnej. Zamieszkali oni w Haderze i zdobywali doświadczenie w pracy rolniczej. W dniu 5 lipca 1937 roku założyli swój własny kibuc, który nazwali En ha-Szofet na cześć sędziego Sądu Najwyższego Stanów Zjednoczonych Louisa Brandeis (był pierwszym Żydem na tym stanowisku)[4]. Początkowo kibuc znajdował się nieco na wschód, w miejscu, gdzie obecnie jest baza wojskowa Joara. Rok później przeniesioną ją w obecną lokalizację. Kibuc był typową jak na owe czasy, żydowską osadą rolniczo-obronną - posiadał wieżę obserwacyjną i palisadę obronną, a mieszkańcy poza pracą rolniczą pełnili także obowiązki obronne osiedla. Podczas arabskiego powstania w Palestynie (1936-1939) kibuc był wielokrotnie atakowany przez arabskie milicje. Od 1938 roku w miejscu zwanym Joara powstała główna baza szkoleniowa żydowskiej organizacji paramilitarnej Hagana. Lokalizacji tej sprzyjało izolowane położenie, odległe od osad ludzkich i stosunkowo niewielka obecność brytyjskich sił w okolicy. Bardzo szybko powstała tutaj szkoła oficerów i instruktorów wojskowych Hagany. W latach 1938-1948 przeszkolenie przeszło ponad tysiąc oficerów, którzy później tworzyli podstawy Sił Obronnych Izraela. Podczas wojny domowej w Mandacie Palestyny w kwietniu 1948 roku siły Hagany wyprowadziły stąd natarcie w kierunku oblężonego przez Arabów kibucu Miszmar ha-Emek. Baza wojskowa Joara pełniła w latach 1950-1967 funkcję podstawowego ośrodka szkoleniowego Brygady Golani. W 1970 roku przekształcono ją w ośrodek rekrutacji żołnierzy, w którym odbywa się podstawowe szkolenie praktyczne. W tym celu wykorzystywane są tereny ćwiczebne położone na południe od kibucu. Do bazy docierają także grupy młodych Żydów z całego świata, którzy przechodzą ćwiczenia wojskowe. Nigdy nie zostaną oni członkami Sił Obronnych Izraela, jednak poznają wojskową dyscypliną i praktyczną obsługę broni, a przy okazji zwiedzają Izrael. Program ten jest finansowany przez Agencję Żydowską[5]. Sam kibuc jest rozbudowywany o nowe domy mieszkalne.

Kultura i sport[edytuj | edytuj kod]

W kibucu znajduje się ośrodek kultury z biblioteką. Przy bazie wojskowej Joara mieści się Muzeum Hagany. Prezentuje ono historię organizacji wojskowych kursów szkoleniowych Hagany. Przypomina sylwetki najsłynniejszych izraelskich dowódców, którzy właśnie tutaj przechodzili szkolenie: Icchak Sadeh, Jigal Allon, Mosze Dajan, Icchak Rabin, Me’ir Amit i Uzi Narkiss. W muzeum zgromadzono liczne pamiątki z tamtego okresu[6]. Z obiektów sportowych w kibucu jest basen kąpielowy, sala sportowa z siłownią oraz boisko do piłki nożnej.

Edukacja[edytuj | edytuj kod]

Kibuc utrzymuje przedszkole. Znajduje się tutaj także szkoła podstawowa i szkoła średnia, do których są dowożone dzieci z okolicznych wiosek[7]. Przy kibucu organizowane są kursy nauki języka hebrajskiego (ulpan) dla imigrantów żydowskich z całego świata.

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Kibuc jest dobrym punktem wyjściowym do pieszych wycieczek po okolicznych wzgórzach[8].

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

Gospodarka kibucu opiera się na intensywnym rolnictwie, hodowli bydła i drobiu. Pola uprawne zajmują powierzchnię 4000 hektarów, na których uprawia się pszenicę, bawełnę, oraz trawy i rośliny motylkowe na siano. Najważniejszą częścią sadu owocowego jest plantacja awokado, która zajmuje powierzchnię 360 akrów. Poza tym uprawia się śliwy, jabłonie, brzoskwinie, grusze i winorośl. Hodowla bydła koncentruje się na produkcji mlecznej. Stodoła liczy około 270 krów, które produkują około 3 mln litrów mleka rocznie. Druga stodoła licząca 750 krów jest nastawiona na produkcję mięsa. Każdego roku sprowadzanych jest około 1500 sztuk cieląt z Australii, Polski i innych krajów. Każde ciele jest tuczone przez pół roku, zanim przejdzie do rzeźni. Ferma drobiu daje produkcję 2300 ton mięsa rocznie[9].

Drugą ważną gałęzią lokalnej gospodarki jest przemysł. Zakład Mivrag Cold Forming Technology jest światowej klasy dostawcą części samochodowych, głównie dla przemysłu motoryzacyjnego w Stanach Zjednoczonych. Odbiorcami części są między innymi General Motors, Volkswagen, Delphi Corporation i Opel[10]. Firma Ein Hashofet Electric Industries produkuje systemy oświetleniowe. Współpracuje ona z fabryką w Europie, dzięki czemu mogła poszerzyć rynki zbytu. Ponadto zakład posiada linię produkcyjną przeznaczoną dla europejskiego przemysłu motoryzacyjnego[11]. Trzecim tutejszym zakładem jest MAG, który produkuje podzespoły mechaniczne i elektromechaniczne dla przemysłu motoryzacyjnego[12].

Infrastruktura[edytuj | edytuj kod]

W kibucu znajduje się przychodnia zdrowia, sklep wielobranżowy oraz warsztat mechaniczny.

Transport[edytuj | edytuj kod]

Z kibucu wyjeżdża się na północ na drogę nr 6953, którą jadąc na wschód dojeżdża się do kibucu Miszmar ha-Emek i drogi nr 66 w Dolinie Jizreel. Jadąc drogą nr 6953 na zachód dojeżdża się do skrzyżowania z drogą nr 6954 (prowadzi na północ do kibucu Ramat ha-Szofet) i dalej do skrzyżowania z drogą nr 672 przy kibucu Dalija. Jadąc drogą nr 672 na południe dojeżdża się do kibucu Gal'ed, lub jadąc na północ do wiosek komunalnych Ein HaEmek i Eliakim oraz węzła drogowego z drogą ekspresową nr 70.

Przypisy

  1. Dane statystyczne z lat 1948-1995 (hebr.). W: Israel Central Bureau of Statistics [on-line]. [dostęp 2012-12-19].
  2. Dane statystyczne z lat 2001-2009 (hebr.). W: Israel Central Bureau of Statistics [on-line]. [dostęp 2012-12-19].
  3. Welcome To Daliyat al-Rawha' (ang.). W: Palestine Remembered [on-line]. [dostęp 2012-12-20].
  4. Ein HaSzofet (hebr.). W: Megiddo Regional Council [on-line]. [dostęp 2012-12-20].
  5. Baza Joara (hebr.). W: Education and Youth Corps [on-line]. [dostęp 2012-12-20].
  6. Muzeum Joara (hebr.). W: Israel Ministry od Defense [on-line]. [dostęp 2012-12-20].
  7. Ein HaSzofet (hebr.). W: Rom Galil [on-line]. [dostęp 2012-12-20].
  8. Ein HaSzofet (hebr.). W: Galil Net [on-line]. [dostęp 2012-12-20].
  9. Rolnictwo (hebr.). W: Kibbutz Ein HaSzofet [on-line]. [dostęp 2012-12-20].
  10. Mivrag Cold Forming Technology (ang.). W: Mivrag Cold Forming Technology [on-line]. [dostęp 2012-12-20].
  11. Ein Hashofet Electric Industries (ang.). W: Ein Hashofet Electric Industries [on-line]. [dostęp 2012-12-20].
  12. About MAG (ang.). W: MAG [on-line]. [dostęp 2012-12-20].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]