Górnik Polkowice

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Górnik Polkowice
Pełna nazwa Klub Sportowy Górnik Polkowice
Przydomek KSG
Zielono-Czarni
Maskotka Krecik
Barwy zielono-czarne
Data założenia 1947
Debiut w najwyższej lidze 2003/2004 Górnik – Wisła Kraków 0:2
Liga III liga, grupa: III
Adres ul. Kopalniana 4
59-100 Polkowice
Stadion Stadion Górnika w Polkowicach
Numer KRS 0000048477
Prezes Polska Paweł Wechta
Trener Albania Enkeleid Dobi
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Strona internetowa

Górnik Polkowice – polski klub piłkarski z siedzibą w Polkowicach, założony w 1947 roku.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Klub powstał w 1947 roku. Historia powstania klubu. "Do Polkowic przybyli osiedleńcy z różnych rejonów kraju, ale w przeważającej większości była to ludność tzw. "zza Buga". Na początku 1947 roku powołano pierwszy klub sportowy "Włókniarz" Polkowice. Zorganizowana drużyna przystąpiła do rozgrywek o mistrzostwo kl. "D". Pierwszy historyczny mecz o mistrzostwo kl. "D" rozegrano w Polkowicach pomiędzy: K.S. Włókniarz Polkowice - K.S. "Cukrownik" Głogów. Mecz zakończył się wysokim zwycięstwem Polkowiczan 5:1. Pierwszą historyczną bramkę strzelił Jan Żelisko. Tylko jednego sezonu drużyna potrzebowała by awansować do kl. "C". W 1951 roku nastąpiła zmiana barw klubowych i patronatu opiekuńczego. K.S. "Włókniarz" został przemianowany na L.Z.S. Polkowice. Drużyna piłkarska po trzech latach osiągnęła prymat kl. "C" i uzyskała awans do kl "B". Sekcja piłki nożnej poszerzyła swoją działalność i już w 1953 r. posiadała dwie drużyny w kl. "B" i "C" oraz drużynę juniorów. W roku 1954 zespół zdobył Mistrzostwo kl. "B" w grupie zielonogórskiej i uzyskał awans do kl. "A". W 1965 roku zespół pod wodzą grającego trenera Tadeusza Ptasznika wywalczył awans do klasy "A". 1 stycznia 1967 r. Polkowicom przywrócono prawa miejskie. Jesienią tegoż roku dokonano zmian barw klubu i jego opiekuna. Utworzono nowy klub sportowy TKS „Górnik” przy Zakładach Górniczych „Polkowice”. Od 1977 do 1989 roku szkoleniowcami pierwszego zespołu byli kolejno mgr Krzysztof Pawlica, Bogdan Jankowski, Stefan Beńko, Henryk Markowski i Andrzej Kot. W tym okresie przez pierwszy zespół przewinęło się ponad 66 piłkarzy. Drużyna „Górnika” Polkowice przez dwanaście wyżej wymienionych sezonów należała do najlepszych w lidze okręgowej, ale nie potrafiła zdobyć przodownictwa w tabeli i wywalczyć awansu do klasy wyższej. Dopiero w sezonie 1988/89 pod kierownictwem Andrzeja Kota zespół zdobył tytuł mistrzowski i awans do III ligi. W sezonie 1999/2000 drużyna piłkarska zajęła pierwsze miejsce w III lidze i wywalczyła awans do II ligi. W sezonie 2000/2001 zespół uplasował się na trzeciej pozycji w II lidze, ale uległ w barażach Stomilowi Olsztyn. W sezonie 2002/2003 Górnik awansował do ekstraklasy z pierwszego miejsca. W najwyższej klasie rozgrywkowej występował jedynie przez jeden sezon. Przed sezonem 2011/2012 zespół otrzymał licencję na grę w I lidze jako KS Polkowice. W 2018 roku klub powrócił do nazwy Górnik.

Historyczne nazwy[edytuj | edytuj kod]

  • Klub Sportowy „Włókniarz” Polkowice - 1947
  • Ludowy Zespół Sportowy Polkowice - 1951
  • Terenowy Klub Sportowy „Górnik” - 1967
  • Międzyzakładowy Klub Sportowy „Górnik” Polkowice - 1977
  • Klub Sportowy „Górnik” Polkowice - 1987
  • Klub Sportowy Polkowice sp. z o.o. - 2011
  • Klub Sportowy Górnik Polkowice - 2018

Stadion[edytuj | edytuj kod]

Stadion został otwarty 22 lipca 1975 roku.

  • pojemność - 4365 miejsc (wszystkie siedzące)
  • oświetlenie - 1400 lux (inauguracja 12 września 2003 w meczu Górnik Polkowice - Legia Warszawa 0:0)
  • wymiary - 105 m x 68 m

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

  • Awans do II ligi: 1999/2000
  • Awans do I ligi: 2002/03
  • 12. miejsce w I lidze: 2003/04
  • 1/2 finału Pucharu Ligi: 2000/01
  • 1/4 finału Pucharu Polski: 2003/04
  • Nagroda „Fair Play” za wzorową organizację zawodów i kulturę widowni: 2000/01, 2002/03

Dotychczasowi trenerzy[edytuj | edytuj kod]

Od 1956 – pierwszym szkoleniowcem z dyplomem instruktora piłki nożnej był Tadeusz Ptasznik, wcześniej drużynę trenowali Czesław Limberger i Antoni Biedrzycki.
Od 1970 – trenerem został Ryszard Łakomiec
1971 – Wojciech Gawryszewski
1973 – Alojzy Sitko
1975 – Roman Badak
1976 – Krzysztof Pawlica
1981/1982 – Bogdan Jankowski, Stefan Beńko
1985/87 – Henryk Markowski
1988– Andrzej Kot (awans do III ligi)
1989 – Mieczysław Bieniusiewicz, Edward Wojewódzki
1989/90 – Rudolf Rupa, Piotr Wójcik
1991/92 – Krzysztof Pawlica
1992/93 – Ireneusz Frąckowiak, Marian Putyra
1995 – Artur Sikorski
1996 – Bruno Zachariasiewicz, Artur Sikorski
1997 – Stanisław Kumik (powtórny awans do III ligi)
od VII.1997 r Mirosław Dragan, (awans do II ligi)
od IX.2001 do II. 2002 Romuald Szukiełowicz,
od III.2002 r. do 2004 Mirosław Dragan (awans do I ligi)
2005 - Wiesław Wojno
2005 - Marek Koniarek
2006 – Mirosław Dragan
2006-2011 - Dominik Nowak
2011 - Bartłomiej Majewski
2011/2012 - Janusz Kudyba
2012/2013 - Adam Buczek
od 01.07. 2013 - Janusz Kubot od 21.10.2013 - Zbigniew Mandziejewicz od 07.2014 - Jarosław Pedryc

Afera korupcyjna[edytuj | edytuj kod]

22 lutego 2007 w konsekwencji prowadzonego przez Wydział VI ds. przestępczości zorganizowanej Prokuratury Okręgowej we Wrocławiu śledztwa w sprawie afery korupcyjnej i na podstawie przekazanych 20 lutego[1] z prokuratury materiałów[2], Wydział Dyscypliny PZPN wszczął postępowanie dyscyplinarne wobec sześciu polskich klubów piłkarskich. Oprócz Górnika objęto nim grające w Orange Ekstraklasie zespoły Arki Gdynia i Górnika Łęczna oraz występujące w drugiej lidze KSZO Ostrowiec Świętokrzyski, Zawiszę Bydgoszcz S.A. i Podbeskidzie Bielsko-Biała.[3]

Decyzją WD PZPN z 12 kwietnia 2007 roku Górnik Polkowice, występujący wówczas w ll lidze, w sezonie 2007/2008 miał zostać zdegradowany "o jedną klasę rozgrywek", musiał zapłacić karę 50 tysięcy złotych i nowy sezon rozpocząć z dziesięcioma punktami ujemnymi [4]. Klub złożył odwołanie od tej decyzji, które zostało rozpatrzone 21 czerwca 2007 przez Związkowy Trybunał Piłkarski (organ według nowego statutu PZPN zastępujący w kompetencjach rozwiązaną Komisję Odwoławczą). Podjęto decyzję o zaostrzeniu wymierzonych przez WD kar:

  • degradacji z jednej do dwóch klas rozgrywkowych – do IV ligi
  • kary punktowej – następny sezon rozpocznie z sześcioma punktami ujemnymi na koncie
  • finansowej – do 70 tys. złotych.

Klubowi przysługiwało odwołanie do Trybunału Arbitrażowego działającego przy Polskim Komitecie Olimpijskim[5][6], z którego klub nie skorzystał.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]