Górnik Zabrze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Górnik Zabrze
Ilustracja
Pełna nazwa

Górnik Zabrze Sportowa Spółka Akcyjna

Przydomek

Żabole
Górnicy
KSG (od Klub Sportowy Górnik)
Trójkolorowi

Maskotka

Jorguś
górnik o imieniu Żabolek

Barwy

              
biało-niebiesko-czerwone

Data założenia

14 grudnia 1948

Debiut w najwyższej lidze

18 marca 1956
Górnik Zabrze – Ruch Chorzów 3:1

Liga

Ekstraklasa

Państwo

 Polska

Województwo

 śląskie

Adres

ul. Franklina Roosevelta 81, 41-800 Zabrze

Stadion

Stadion im. Ernesta Pohla

Sponsor techniczny

Hummel

Trener

Bartosch Gaul

Asystent trenera

Mirosław Kmieć

Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Strona internetowa

Górnik Zabrzepolski klub piłkarski z siedzibą w Zabrzu, występujący od sezonu 2017/18 po rocznej przerwie w ekstraklasie. 14-krotny mistrz Polski, 4-krotny wicemistrz Polski, 6-krotny zdobywca Pucharu Polski, zdobywca Superpucharu Polski oraz Pucharu Ligi, a także finalista Pucharu Zdobywców Pucharów oraz ćwierćfinalista Pucharu Mistrzów i Pucharu Intertoto. Aktualnie klub zajmuje 4. miejsce w tabeli wszech czasów Ekstraklasy i 3. miejsce w tabeli medalowej Mistrzostw Polski[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki klubu[edytuj | edytuj kod]

Początki sportu polskiego po II wojnie światowej na terenie Zabrza sięgają 1945 roku. Działania wojenne pozostawiły zdewastowane obiekty sportowe, brakowało sprzętu, a nawet młodzieży chętnej do uprawiania sportu. Powoli, wysiłkiem wielu działaczy, zaczęto zakładać kluby sportowe przy zakładach pracy. Tradycje piłkarskie górniczego Zabrza miały swe źródło w założonej w 1946 roku drużynie KS „Zjednoczenie”. Wkrótce doszło do fuzji KS „Zjednoczenie” z KS „Zabrze”, a w roku 1948 w wyniku ogólnokrajowej reorganizacji sportu i przejęcia opieki nad sportem górniczym przez zrzeszenie „Górnik” powstał jeden silny klub górniczy na terenie Zabrza. Został on utworzony 14 grudnia 1948 r. pod nazwą GZKS „Górnik” z połączenia: KS „Zjednoczenie”, KS „Concordia”, KS „Pogoń” i KS „Skra”[2].

Lata 50 XX w.[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze lata to okres konsolidacji klubu, ale już w roku 1952 Górnik awansuje do II ligi, którą w wyniku reorganizacji rozgrywek opuścił w roku 1953 na jeden sezon.

Rok 1957 przyniósł piłkarzom Górnika pierwszy tytuł mistrzowski oraz finał Pucharu Polski (1:2 z ŁKS). Mistrzostwo ligi wywalczyli dla zabrzan: Machnik i Kaczmarczyk – bramkarze, Florenski, Franosz, Czech, Hajduk – obrońcy, Nowara, Gawlik, Olejnik – pomocnicy, Pol, Szalecki, Kowol, Jankowski, Fojcik, Lentner i Wiśniowski – napastnicy.

Lata 60 XX w.[edytuj | edytuj kod]

W następnych 11 latach Górnik nie schodził już poniżej „medalowych” miejsc w tabeli ligowej, co w historii polskiego piłkarstwa jest wydarzeniem bez precedensu. Tylko w latach 1958, 1960, 1968 zabrzanie zajmowali trzecie miejsce, w roku 1962 byli zaś wicemistrzami, natomiast w latach 1959, 1961, 1963, 1964, 1965, 1966 i 1967 siedmiokrotnie zdobyli mistrzostwo Polski. Szczególnie imponująca jest „złota seria” lat 1963–1967, kiedy Górnik ustanowił rekord ligi polskiej: 5-krotne z rzędu zdobycie mistrzostwa. W następnych latach do drużyny mistrza Polski przybyło wielu utalentowanych zawodników. Kostka – bramkarz, Oślizło, Olszówka, Musiałek, Kulanek, Wilczek, Szołtysik, Gorgoń, Lubański, Szarmach, którzy wraz z Polem i Lentnerem zdobyli kolejne mistrzostwa Polski. Tytuły mistrzowskie w lidze zostały „podbudowane” jeszcze dwukrotnym zdobyciem Pucharu Polski w latach 1965 (4:0 Czarni Żagań) i 1968 (3:0 Ruch Chorzów), również dwukrotnym udziałem w PP 1962 (1:2 z Zagłębiem Sosnowiec) i 1966 (1:2 z Legią Warszawa). Kolejne boje Zabrzan to pojedynki na stadionach całej Europy, a nawet świata. 10. edycja Pucharu Europy (sezon 1964) przyniosła trzy dramatyczne pojedynki z praską Duklą – 1:4, 3:0, 0:0, oraz wyeliminowanie Górnika poprzez losowanie.

W 1965 roku Górnik wyeliminował mistrza Austrii Linzer ASK 3:1, 1:2, ale w II rundzie uległ praskiej Sparcie – 0:3, 1:3. W następnym roku po wyeliminowaniu mistrza NRD Vorwärts Berlin – 2:1, 1:2, 3:1, uległ w pierwszym występie przeciwko mistrzowi Bułgarii CSKA Sofia – 0:4, 3:0. W 1966 r. trenerem Górnika został Węgier Geza Kalocsay, z którym zespół odniósł szereg sukcesów. Kolejny, szósty już występ Górnika w Europie w sezonie 1967/68 przyniósł mu pierwszy w historii polskiej piłki awans do ćwierćfinału Pucharu Europy. W pierwszej rundzie Górnik wyeliminował mistrza Szwecji Djurgårdens IF 3:0, 1:0 – w drugiej – co było największą sensacją tej edycji pucharu – okazał się lepszy od rewelacyjnego Dynama Kijów, wygrywając w Kijowie 2:1 i remisując w Chorzowie na Stadionie Śląskim 1:1. W spotkaniu ćwierćfinałowym angielski Manchester United F.C. okazał się lepszy o jedną bramkę od Górnika. W pierwszym meczu w Manchesterze było 2:0 dla gospodarzy, natomiast w drugim Górnik wygrał, lecz tylko 1:0. Później drużyna Manchesteru zdobyła Puchar Europy, a zespół Górnika Zabrze był jedynym, który wygrał z mistrzem Anglii w tej edycji Pucharu Europy.

Lata 70 XX w.[edytuj | edytuj kod]

Bilet na mecz Górnik Zabrze – Manchester City (10.03.1971) w Chorzowie wygrany przez Górnika 2:0

Największym sukcesem Górnika Zabrze był awans do finału Pucharu Zdobywców Pucharów w 1970 roku. Pod koniec 1969 r., przed meczami ćwierćfinałowymi, trener Geza Kalocsay został zwolniony z Górnika decyzją władz, z przyczyn pozasportowych (komunistycznym oficjelom nie podobał się zbyt "rozrywkowy" tryb życia przystojnego Węgra), a jego miejsce zajął Michał Matyas. Ta zmiana pociągnęła za sobą zmianę taktyki gry Górnika na bardziej defensywną. W półfinale rozgrywek piłkarze Górnika wyeliminowali AS Roma po dodatkowym meczu, dzięki wygranemu losowaniu – było to ostatnie losowanie w historii europejskich pucharów, po tym zdarzeniu wprowadzono rozstrzyganie rzutami karnymi. W finale Górnik zmierzył się z Manchesterem City – na stadionie w Wiedniu przegrał 1:2; zdaniem wielu ekspertów miała na to wpływ zmiana trenera i taktyki[3][4].

Droga do finału PZP 1969/70[edytuj | edytuj kod]

  • Olympiakos SFP – Górnik Zabrze 2:2 (0:2) (Wilczek 8, 36 min.)
  • Górnik Zabrze – Olympiakos Pireus 5:0 (1:0) (Wilczek 1, Skowronek 62, Szołtysik 70, Banaś 82 (k), 84 min.)
  • Rangers – Górnik Zabrze 1:3 (0:2) (Lubański 5, 87, Szaryński 11 min.)
  • Górnik Zabrze – Rangers 3:1 (0:1) (Olek 63, Lubański 77, Skowronek 81 min.)
  • Lewski Sofia – Górnik Zabrze 3:2 (2:1) (Szołtysik 5, Banaś 52 min.)
  • Górnik Zabrze – Lewski Sofia 2:1 (1:0) (Lubański 44, Banaś 56 min.)
  • AS Roma – Górnik Zabrze 1:1 (0:1) (Banaś 28 min.)
  • Górnik Zabrze – AS Roma 2:2 (0:1, 1:1, 2:1) (Lubański 90 (k), 93 min.)
  • Górnik Zabrze – AS Roma 1:1 (1:0, 1:1, 1:1) (Lubański 40 min.) – losowanie dla Górnika
  • Manchester City – Górnik Zabrze 2:1 (2:0) (Oślizło 68 min.)

W latach 70 XX w. Górnik Zabrze zdobył 2 Mistrzostwa Polski (sezon 1970/1971, sezon 1971/1972) i 3-krotnie zwyciężył w rozgrywkach o Puchar Polski (sezon 1969/1970, sezon 1970/1971, sezon 1971/1972). W sezonie 1977/1978 Górnik zajął 16. miejsce w lidze i spadł do drugiej ligi. Jednak w następnym sezonie wywalczył awans i po roku nieobecności wrócił do I ligi.

Lata 80 XX w.[edytuj | edytuj kod]

W latach 80 XX w. zabrzański klub nawiązał do swoich największych osiągnięć, zdobywając w latach 1985–1988 cztery kolejne tytuły mistrza kraju. W sezonie 1987/1988 Górnik wygrał swój jedyny Superpuchar Polski wygrywając z Lechem Poznań 2:1 (Cyroń 2 – Juskowiak). W latach 80 w barwach Górnika grali tacy piłkarze jak: Waldemar Matysik, Marek Piotrowicz, Ryszard Komornicki, Ryszard Cyroń, Józef Wandzik, Jan Urban, Andrzej Iwan, Robert Warzycha.

Lata 90 XX w.[edytuj | edytuj kod]

Początkowo Górnik notuje dobre wyniki. W sezonie 1993/94 do ostatniej kolejki walczy o mistrzostwo Polski, jednak po remisie z Legią Warszawa na wyjeździe w ostatniej kolejce 1:1 spada na trzecie miejsce. W meczu tym przy stanie 1:0 dla Górnika trzech zawodników tego klubu zostało usuniętych z boiska, co spowodowało powszechne na Górnym Śląsku podejrzenia o korupcję sędziego. W późniejszych latach Górnik wypada z ligowej czołówki walcząc w środku stawki bądź broniąc się przed spadkiem.

Lata 2000-2009[edytuj | edytuj kod]

Drużyna, której trzon stanowią piłkarze wywodzący się z Górnego Śląska, plasuje się w połowie tabeli, lecz kolejne zawirowania stawiają Górnik na skraju krawędzi, czego wynikiem są nieustanne boje przed uniknięciem relegacji. Gdy klub odzyskał organizacyjną i finansową stabilizację, zamiast dołączyć do ligowych potentatów, zanotował najgorszy od lat wynik sportowy, doświadczając drugiego w historii spadku z najwyższej klasy rozgrywkowej.

Lata 2009-2013[edytuj | edytuj kod]

Zespół mimo spadku szybko wrócił do Ekstraklasy. Potrzebował do tego tylko jednego sezonu. Od czasu powrotu do najwyższej klasy rozgrywkowej Górnik grał dobrze, lecz miał wahania formy. Ostatnie trzy sezony drużyna z Zabrza kończyła w górnej części ligowej tabeli. Klub finalizuje wówczas budowę nowego stadionu, który będzie mógł pomieścić około 30 tysięcy widzów.

Lata 2013-2017[edytuj | edytuj kod]

Kończy się rozbudowa i modernizacja stadionu przy ul. Roosevelta[5]. W tym samym czasie zabrzański Górnik notuje trzeci w swej historii spadek z Ekstraklasy[6]. W 2016/2017 KS Górnik Zabrze występuje w I lidze, jednak po szybkim awansie, od sezonu 2017/2018, „Górnicy" wracają do najwyższej klasy rozgrywkowej[7].

Lokaty klubu[edytuj | edytuj kod]

Historia występów Górnika Zabrze w rozgrywkach ligowych
Sezon Rozgrywki ligowe Puchar Polski
(rozgrywki centralne)
Uwagi Rozgrywki europejskie
Liga Miejsce Puchar Etap
1948/1949 III Klasa A (okr. Śląsk Opolski) 1 nie rozgrywano Przegrane baraże o awans[8]. nie rozgrywano
1949/1950 Klasa A (okr. Śląsk Opolski) 1 Increase2.svg Przegrane baraże o awans. Awans dzięki reorganizacji rozgrywek[8].
1951 II II liga (gr. C) 2/8
1952 II liga (gr. C) Decrease2.svg 6/10 1/16 finału
1953 III III liga (gr. I) Increase2.svg 1/13 nie rozgrywano
1954 II II liga 5/11 1/16 finału
1955 II liga Increase2.svg 2/14 1/32 finału
1956 I I liga 6/12 finał Pierwsze ligowe derby śląskie pomiędzy Górnikiem i Ruchem Chorzów.
1957 I liga Gold medal with cup.svg 1/12 finał Empty Star.svg Pierwszy tytuł mistrzowski
Górnik dziesiątym klubem mistrzowskim.
1958 I liga Bronze medal with cup.svg 3/12 nie rozgrywano
1959 I liga Gold medal with cup.svg 1/12 Gol Ernest Pol królem strzelców.
1960 I liga Bronze medal with cup.svg 3/12
1961 I liga Gold medal with cup.svg 1/12 Gol Ernest Pol królem strzelców. 2. miejsce w grupie Międzynarodowy Puchar Piłkarski.
Puchar Europy 1/16 finału
1962 I liga Silver medal with cup.svg 2/14 finał Najwyższe zwycięstwo w I lidze: 12 maja 1962: Górnik Zabrze – Cracovia 9:0[9]
1962/1963 I liga Gold medal with cup.svg 1/14 1/2 finału
1963/1964 I liga Gold medal with cup.svg 1/14 1/16 finału Star empty.svg Piąty tytuł mistrzowski
Górnik na 3. miejscu w klasyfikacji medalowej za Ruchem Chorzów i Cracovią.
Puchar Europy 1/8 finału
1964/1965 I liga Gold medal with cup.svg 1/14 Simple gold cup.svg zwycięstwo Puchar Europy 1/16 finału
1965/1966 I liga Gold medal with cup.svg 1/14 finał Gol Włodzimierz Lubański królem strzelców. Puchar Europy 1/8 finału
1966/1967 I liga Gold medal with cup.svg 1/14 1/16 finału Gol Włodzimierz Lubański królem strzelców. 1. miejsce w grupie Międzynarodowy Puchar Piłkarski.
Górnik ustanowił rekord pięciu zdobytych mistrzostw Polski z rzędu. Puchar Europy 1/8 finału
1967/1968 I liga Bronze medal with cup.svg 3/14 Simple gold cup.svg zwycięstwo Gol Włodzimierz Lubański królem strzelców. Puchar Europy 1/4 finału
1968/1969 I liga Silver medal with cup.svg 2/14 Simple gold cup.svg zwycięstwo Gol Włodzimierz Lubański królem strzelców.
1969/1970 I liga Bronze medal with cup.svg 3/14 Simple gold cup.svg zwycięstwo Puchar Zdobywców Pucharów Silver medal with cup.svg finał
1970/1971 I liga Gold medal with cup.svg 1/14 Simple gold cup.svg zwycięstwo Najwyższe zwycięstwo w rozgrywkach europejskich:
30 września 1970: Górnik Zabrze – Aalborg BK 8:1[10]
Puchar Zdobywców Pucharów 1/4 finału
1971/1972 I liga Gold medal with cup.svg 1/14 Simple gold cup.svg zwycięstwo Full Star Yellow.svg Dziesiąty tytuł mistrzowski
Górnik na 2. miejscu w klasyfikacji medalowej za Ruchem Chorzów.
Górnik ustanowił rekord pięciu zdobytych Pucharów Polski z rzędu.
Górnik ustanowił rekord szesnastu sezonów ligowych z rzędu zakończonych na podium.
Puchar Europy 1/32 finału
1972/1973 I liga 4/14 1/4 finału Puchar Europy 1/16 finału
1973/1974 I liga Silver medal with cup.svg 2/16 1/2 finału
1974/1975 I liga 7/16 1/2 finału Tysięczny gol w I lidze:
18 czerwca 1975: Pogoń Szczecin – Górnik Zabrze 4:1[11]
2. miejsce w grupie Pucharu Intertoto.
Puchar UEFA 1/32 finału
1975/1976 I liga 9/16 1/8 finału
1976/1977 I liga Bronze medal with cup.svg 3/16 1/8 finału faza grupowa Pucharu Ligi
1977/1978 I liga Decrease2.svg 16/16 1/8 finału Simple gold cup.svg Puchar Ligi (nieoficjalny) Puchar UEFA 1/16 finału
1978/1979 II II liga (gr. wschodnia) Increase2.svg 1/16 1/4 finału[a]
1979/1980 I I liga 6/16 1/8 finału
1980/1981 I liga 12/16 1/16 finału
1981/1982 I liga 5/16 1/2 finału
1982/1983 I liga 12/16 1/4 finału
1983/1984 I liga 4/16 1/4 finału
1984/1985 I liga Gold medal with cup.svg 1/16 1/2 finału 2. miejsce w grupie Pucharu Intertoto.
1985/1986 I liga Gold medal with cup.svg 1/16 finał Gol Andrzej Zgutczyński królem strzelców. 1. miejsce w grupie Pucharu Intertoto.
Puchar Europy 1/32 finału
1986/1987 I liga Gold medal with cup.svg 1/16 1/4 finału 3. miejsce w grupie Pucharu Intertoto.
Puchar Europy 1/32 finału
1987/1988 I liga Gold medal with cup.svg 1/16 1/2 finału finał Superpucharu Polski Puchar Europy 1/16 finału
Górnik na 1. miejscu w klasyfikacji medalowej przed Ruchem Chorzów i Wisłą Kraków.
1988/1989 I liga Bronze medal with cup.svg 3/16 1/4 finału Simple gold cup.svg Superpuchar Polski Puchar Europy 1/16 finału
1989/1990 I liga 6/16 1/16 finału Puchar UEFA 1/32 finału
1990/1991 I liga Silver medal with cup.svg 2/16 1/4 finału
1991/1992 I liga 4/18 finał Puchar UEFA 1/32 finału
1992/1993 I liga 9/18 1/8 finału Tysięczny mecz w Ekstraklasie:
28 marca 1993: Olimpia Poznań – Górnik Zabrze 0:0[12]
1993/1994 I liga Bronze medal with cup.svg 3/18 1/2 finału
1994/1995 I liga 5/18 1/16 finału Puchar UEFA 1/32 finału
1995/1996 I liga 12/18 1/4 finału Puchar Intertoto UEFA faza grupowa
1996/1997 I liga 13/18 1/8 finału
1997/1998 I liga 8/18 1/2 finału
1998/1999 I liga 7/16 1/16 finału
1999/2000 I liga 14/16 1/8 finału Gol Adam Kompała królem strzelców.
ćwierćfinał Pucharu Ligi
2000/2001 I liga 13/16 finał 1/8 finału Pucharu Ligi
2001/2002 I liga 9/16 1/8 finału 1/8 finału Pucharu Ligi
2002/2003 I liga 7/16 1/16 finału Najwyższe zwycięstwo w Ekstraklasie:
9 kwietnia 2003: Górnik Zabrze – Pogoń Szczecin 9:0[13]
2003/2004 I liga 7/14 1/8 finału
2004/2005 I liga 11/14 1/8 finału
2005/2006 I liga 13/16[b] 1/16 finału
2006/2007 I liga 14/16 1/8 finału faza grupowa Pucharu Ekstraklasy
2007/2008 I liga 8/16 1/16 finału półfinał Pucharu Ekstraklasy
2008/2009 Ekstraklasa Decrease2.svg 15/16[c] 1/8 finału faza grupowa Pucharu Ekstraklasy
2009/2010 II I liga Increase2.svg 2/18 1/16 finału
2010/2011 I Ekstraklasa 6/16 1/16 finału
2011/2012 Ekstraklasa 8/16 1/8 finału
2012/2013 Ekstraklasa 5/16 1/16 finału
2013/2014 Ekstraklasa 6/16 1/4 finału
2014/2015 Ekstraklasa 7/16 1/8 finału
2015/2016 Ekstraklasa Decrease2.svg 15/16 1/16 finału
2016/2017 II I liga Increase2.svg 2/18 1/8 finału Gol Igor Angulo królem strzelców.
2017/2018 I Ekstraklasa 4/16 1/2 finału Górnik po 23 latach wraca do europejskich pucharów
2018/2019 Ekstraklasa 11/16 1/4 finału Gol Igor Angulo królem strzelców. Liga Europy 2Q
2019/2020 Ekstraklasa 9/16 1/16 finału
2020/2021 Ekstraklasa 10/16 1/8 finału
2021/2022 Ekstraklasa 8/18 1/4 finału
2022/2023 Ekstraklasa 1/8 finału Ostatnie wielkie derby Śląska pomiędzy Górnikiem i Ruchem Chorzów.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy krajowe[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy międzynarodowe[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy w rozgrywkach juniorów[edytuj | edytuj kod]

Górnik w europejskich pucharach[edytuj | edytuj kod]

Górnik w Pucharze Polski[edytuj | edytuj kod]

Obecny skład[edytuj | edytuj kod]

Stan na 16 października 2022[14]
Nr Poz. Piłkarz
1 BR Polska Daniel Bielica
3 OB Finlandia Richard Jensen
4 OB Polska Aleksander Paluszek
5 OB Polska Kryspin Szcześniak (wypożyczony z Pogoni Szczecin)
7 PO Hiszpania Dani Pacheco
8 PO Słowenia Blaž Vrhovec
10 NA Niemcy Lukas Podolski
11 PO Polska Mateusz Cholewiak
13 OB Szwecja Emil Bergström
15 PO Polska Norbert Wojtuszek
16 OB Polska Paweł Olkowski
17 PO Szwajcaria Robin Kamber
20 NA Polska Szymon Włodarczyk
Nr Poz. Piłkarz
21 NA Polska Piotr Krawczyk
23 PO Kamerun Jean Jules
24 PO Polska Krzysztof Kolanko
25 OB Niemcy Jonatan Kotzke
26 OB Polska Rafał Janicki
28 NA Polska Jan Ciućka
31 BR Polska Paweł Sokół
32 BR Niemcy Kevin Broll
33 PO Japonia Kanji Okunuki (wypożyczony z Omiya Ardija)
64 OB Słowenia Erik Janža (kapitan)
71 NA Słowenia Amadej Maroša
77 OB Polska Jakub Szymański
96 OB Polska Robert Dadok

Piłkarze na wypożyczeniu[edytuj | edytuj kod]

Nr Poz. Piłkarz
PO Polska Adrian Dziedzic (w Garbarnia Kraków do 30 czerwca 2023)
BR Polska Jakub Grzesiak (w Stomil Olsztyn do 30 czerwca 2023)
BR Polska Bartosz Neugebauer (w Chojniczanka Chojnice do 30 czerwca 2023)
Nr Poz. Piłkarz
OB Polska Krzysztof Wingralek (w Znicz Pruszków do 30 czerwca 2023)
PO Polska Mateusz Ziółkowski (w Zagłębie Sosnowiec do 30 czerwca 2023)

Piłkarze[edytuj | edytuj kod]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Piłkarze Górnika Zabrze.

Królowie strzelców Ekstraklasy (oraz dawnej I ligi) w barwach Górnika[edytuj | edytuj kod]

Sezon Imię i nazwisko Liczba bramek
1959 Ernest Pohl 21
1961 24
1965/1966 Włodzimierz Lubański 23
1966/1967 18
1967/1968 24
1968/1969 22
1985/1986 Andrzej Zgutczyński 20
1999/2000 Adam Kompała 19
2018/2019 Igor Angulo 24

Piłkarze Górnika w reprezentacji Polski[edytuj | edytuj kod]

 

Trenerzy[edytuj | edytuj kod]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Trenerzy piłkarzy Górnika Zabrze.
Michał Matyas – trener klubu w latach 1969-70
Ferenc Szusza – trener klubu w latach 1970-71
Antoni Brzeżańczyk – trener klubu w latach 1971-72
Hubert Kostka – trener klubu w latach 1976-77, 1983-86 i 1994
Lesław Ćmikiewicz – trener klubu w 1986
Adam Nawałka – trener klubu w latach 2010-13
Lp. Narodowość Imię i nazwisko Lata
1.  PRL Ginter Pawelczyk 1948 – 1949
2. Teodor Meiser 1949
3. Karol Luks 1949 – 1950
4. Gerard Wodarz 1950 – 1954
5. Augustyn Dziwisz (1. kadencja) 1954 – 1956
6. Paweł Mościński 1956
7. Hubert Skolik (1. kadencja) 1957
8.  Węgry Zoltán Opata 1957 – 1958
(7.)  PRL Hubert Skolik (2. kadencja) 1958 – 1959
9.  Węgry János Steiner 1959
10.  PRL Feliks Karolek (1. kadencja) 1960
11.  Czechosłowacja Wilhelm Lugr 1960
(5.)  PRL Augustyn Dziwisz (2. kadencja) 1 lipca 1960 – 30 czerwca 1962
(10.) Feliks Karolek (2. kadencja) 1962
12. Ewald Cebula (1. kadencja) 1962–1963
(12.),
(10.),
(7.)
Ewald Cebula (2. kadencja)
Feliks Karolek (3. kadencja)
Hubert Skolik (3. kadencja)
1963
(10.),
(7.)
Feliks Karolek (4. kadencja)
Hubert Skolik (4. kadencja)
1964
13.  Węgry Ferenc Farsang 1964 – 1965
14.  PRL Władysław Giergiel 1 lipca 1965 – 30 czerwca 1966
15.  Węgry Géza Kalocsay 1 lipca 1966 – 30 czerwca 1969
16.  PRL Michał Matyas 1969 – 1970
17.  Węgry Ferenc Szusza 1970 – 1971
18.  PRL Antoni Brzeżańczyk 1 lipca 1971 – 30 kwietnia 1972
19. Jan Kowalski (1. kadencja) 1972
20.  Węgry Gyula Szücs 1972
(19.)  PRL Jan Kowalski (2. kadencja) 1972 – 1973
21. Teodor Wieczorek 1973 – 1975
22. Andrzej Gajewski 1975 – 1976
23. Józef Trepka 1976
24. Hubert Kostka (1. kadencja) 30 maja 1976 – 5 grudnia 1977
25. Władysław Żmuda 13 grudnia 1977 – 24 maja 1980
26. Zdzisław Podedworny (1. kadencja) 1980 – 1983
(24.) Hubert Kostka (2. kadencja) 1 grudnia 1983 – 30 maja 1986
27. Lesław Ćmikiewicz 1 czerwca 1986 – 14 października 1986
28. Antoni Piechniczek 15 października 1986 – 30 czerwca 1987
29.  PRL  Polska Marcin Bochynek (1. kadencja) 1 lipca 1987 – 30 czerwca 1989
(26.)  Polska Zdzisław Podedworny (2. kadencja) 1989
30. Jan Kisiel 1989 – 1990
(19.) Jan Kowalski (3. kadencja) 1990 – 1992
31. Janusz Kowalik 1992
32. Alojzy Łysko 1992 – 1993
33. Henryk Apostel (1. kadencja) 1 lipca 1993 – 31 grudnia 1993
(24.) Hubert Kostka (3. kadencja) 1 stycznia 1994 – 22 maja 1994
34. Edward Lorens (1. kadencja) 23 maja 1994 – 2 czerwca 1995
35. Stanisław Oślizło 1995
36. Adam Michalski 1995 – 1996
(19.) Jan Kowalski (4. kadencja) 1996
37. Jan Żurek (1. kadencja) 11 sierpnia 1996 – 11 września 1996
38. Piotr Kocąb 1996
(33.) Henryk Apostel (2. kadencja) 1 stycznia 1997 – 10 listopada 1997
(19.) Jan Kowalski (5. kadencja) 1997
(37.) Jan Żurek (2. kadencja) 1 grudnia 1997 – 15 marca 2000
39. Józef Dankowski (1. kadencja) 16 marca 2000 – 19 marca 2000
(29.) Marcin Bochynek (2. kadencja) 20 marca 2000 – 9 kwietnia 2000
p.o. Józef Dankowski (tymczasowo) 9 kwietnia 2000 – 10 kwietnia 2000
40. Mieczysław Broniszewski 10 kwietnia 2000 – 16 września 2000
(39.) Józef Dankowski (2. kadencja) 17 września 2000 – 7 maja 2001
41. Marek Piotrowicz (1. kadencja) 2001
42. Waldemar Fornalik (1. kadencja) 10 maja 2001 – 31 października 2001
(41.) Marek Piotrowicz (2. kadencja) 2 listopada 2001 – 31 grudnia 2001
(42.) Waldemar Fornalik (2. kadencja) 12 stycznia 2002 – 4 kwietnia 2004
43.  Czechy Verner Lička 5 kwietnia 2004 – 13 grudnia 2004
(34.)  Polska Edward Lorens (2. kadencja) 13 grudnia 2004 – 3 lutego 2005
44. Marek Wleciałowski 7 lutego 2005 – 31 października 2005
45. Marek Motyka (1. kadencja) 4 listopada 2005 – 13 stycznia 2006
46. Ryszard Komornicki (1. kadencja) 13 stycznia 2006 – 19 kwietnia 2006
p.o. Przemysław Cecherz (tymczasowo) 19 kwietnia 2006 – 26 kwietnia 2006
(45.) Marek Motyka (2. kadencja) 26 kwietnia 2006 – 12 grudnia 2006
(26.) Zdzisław Podedworny (3. kadencja) 2006 – 2007
(45.) Marek Motyka (3. kadencja) 13 marca 2007 – 20 maja 2007
47.,
(41.)
Marek Kostrzewa
Marek Piotrowicz (3. kadencja)
2007
48. Ryszard Wieczorek (1. kadencja) 1 lipca 2007 – 10 września 2008
p.o. Marcin Bochynek (tymczasowo) 2 września 2008 – 16 września 2008
49. Henryk Kasperczak 16 września 2008 – 3 czerwca 2009
(46.) Ryszard Komornicki (2. kadencja) 18 czerwca 2009 – 15 grudnia 2009
50. Adam Nawałka 1 stycznia 2010 – 31 października 2010
p.o. Bogdan Zając (tymczasowo) 1 listopada 2013 – 10 listopada 2013
(48.) Ryszard Wieczorek (2. kadencja) 12 listopada 2013 – 9 marca 2014
51. Robert Warzycha (1. kadencja) 12 marca 2014 – 30 czerwca 2014
(39.) Józef Dankowski (3. kadencja) 1 lipca 2014 – 30 czerwca 2015
(51.) Robert Warzycha (2. kadencja) 1 lipca 2015 – 13 sierpnia 2015
52. Leszek Ojrzyński 13 sierpnia 2015 – 3 marca 2016
(37.) Jan Żurek (3. kadencja) 3 marca 2016 – 2 czerwca 2016
53. Marcin Brosz 3 czerwca 2016 – 27 maja 2021
54. Jan Urban 27 maja 2021 – 15 czerwca 2022
55.  Niemcy /  Polska Bartosch Gaul 23 czerwca 2022 – obecnie

Sztab szkoleniowy[edytuj | edytuj kod]

Stan na 22 czerwca 2022[15]
Funkcja Imię i nazwisko
Trener Niemcy Bartosch Gaul
Asystent trenera Polska Marek Kasprzyk
Polska Marek Matuszek
Trener bramkarzy Polska Mateusz Sławik
Trener przygotowania
motorycznego
Polska Wojciech Mroszczyk
Kierownik drużyny Polska Krzysztof Skutnik
Fizjoterapeuta Polska Bartłomiej Spałek
Masażysta Polska Sebastian Jagiełło
Lekarz Polska Zbigniew Kwiatkowski

Prezesi[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Prezesi Górnika Zabrze.
 Z tym tematem związana jest kategoria: Prezesi Górnika Zabrze.

Sponsorzy[edytuj | edytuj kod]

  • Superbet – Sponsor Główny
  • Łomża – Sponsor Główny
  • Hummel – Sponsor Techniczny

Stadion[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Stadion im. Ernesta Pohla.

Obiekt oddany do eksploatacji w 1934 roku – nadano mu wtedy imię Adolfa Hitlera. Wbrew obiegowej opinii nazwa ta przestała obowiązywać po 1945 roku na mocy Dekretu Rady Państwa znoszącego na całym zajętym terytorium tego typu nazewnictwo ze wszystkich obiektów publicznych, a dopiero 9 czerwca 2005 roku stadion oficjalnie otrzymał imię zmarłego 10 lat wcześniej Ernesta Pohla[16] (który nieoficjalnie patronował obiektowi od 5 kwietnia 2004[17]). Aktualna pojemność stadionu to 24 563 miejsc, wszystkie siedzące (w rozbudowie).

Niektóre mecze w europejskich pucharach Górnik rozgrywał na Stadionie Śląskim.

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. drużyna rezerw, pierwsza drużyna odpadła w III rundzie
  2. Górnik zakończył rozgrywki na 14. miejscu, jednak, w związku z posezonową fuzją z Amiką Wronki, Lech Poznań nie wystąpił o licencję na przyszły sezon i został przesunięty w tabeli na ostatnią pozycję.
  3. Górnik zakończył rozgrywki na 16. miejscu, jednak z powodu nieprzyznania licencji ŁKS-owi na grę w Ekstraklasie w kolejnym sezonie, zespół z Łodzi został przesunięty w tabeli na ostatnią pozycję.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Mistrzostwa Polski 1920 – 2013. [dostęp 2013-08-04]. (pol.).
  2. Górnik – najsilniejszy klub Zabrza powstał z czterech klubów, „Sport i Wczasy”, 16 grudnia 1948 [dostęp 2020-09-09].
  3. Wirtualna Polska Media, #DziałoSięWSporcie. Jedyny taki finał w polskiej piłce. Górnika Zabrze nie pobił nikt (wideo) – WP SportoweFakty, sportowefakty.wp.pl, 29 kwietnia 2020 [dostęp 2020-04-29] (pol.).
  4. Trenerskie legendy. Geza Kalocsay – Kobiety, wino i... Górnik, Górnik Zabrze Sportowa Spółka Akcyjna [dostęp 2020-04-29] (pol.).
  5. Stadion w Zabrzu, stadion-zabrze.pl [dostęp 2016-09-19].
  6. Koszmar po zabrzańsku. Piłkarze bez cojones [dostęp 2016-09-19] [zarchiwizowane z adresu 2016-09-18].
  7. I liga. Sandecja Nowy Sącz i Górnik Zabrze awansowały do ekstraklasy, „Sport.pl”, 4 czerwca 2017 [dostęp 2017-06-07] (pol.).
  8. a b Górnik Zabrze – sezon po sezonie – lata 1940 – 1949 – Historia Polskiej Piłki Nożnej – HPPN.PL, www.hppn.pl [dostęp 2017-11-23].
  9. 12.05.1962 – Górnik Zabrze – Cracovia 9:0 – WikiGórnik, wikigornik.pl [dostęp 2017-11-23] (pol.).
  10. Najwyższe zwycięstwa – WikiGórnik, wikigornik.pl [dostęp 2017-11-23] (pol.).
  11. 18.06.1975 – Pogoń Szczecin – Górnik Zabrze 4:1 – WikiGórnik, wikigornik.pl [dostęp 2017-11-23] (pol.).
  12. 28.03.1993 – Olimpia Poznań – Górnik Zabrze 0:0 – WikiGórnik, wikigornik.pl [dostęp 2017-11-23] (pol.).
  13. 09.04.2003 – Górnik Zabrze – Pogoń Szczecin 9:0 – WikiGórnik, wikigornik.pl [dostęp 2017-11-23] (pol.).
  14. Górnik Zabrze. Pierwsza drużyna. gornikzabrze.pl. [dostęp 2020-12-14]. (pol.).
  15. Jacek Sroka, Nowy trener Górnika Zabrze już wybrany! Bartosch Gaul, to pochodzący z Polski niemiecki szkoleniowiec, Zabrze Nasze Miasto, 22 czerwca 2022 [dostęp 2022-06-22] (pol.).
  16. PZPN.PL : Ernest Pohl będzie patronem stadionu w Zabrzu. [dostęp 2007-12-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-02-15)].
  17. Skarb – Górnik Zabrze

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]