Ghasem Solejmani

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ghasem Solejmani
قاسم سلیمانی
Ilustracja
generał major
Data i miejsce urodzenia 11 marca 1957
Rabor
Przebieg służby
Lata służby od 1979
Siły zbrojne Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej
Jednostki Siły Ghods
Główne wojny i bitwy wojna iracko-irańska, wojna domowa w Syrii, ofensywa Państwa Islamskiego w Iraku

Ghasem Solejmani, per. قاسم سلیمانی (ur. 11 marca 1957 w Rabor) – irański wojskowy, dowódca sił Ghods, jednostki specjalnej w strukturach Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej.

Życiorys[edytuj]

Młodość[edytuj]

Urodził się w ubogiej rodzinie chłopskiej we wschodnim Iranie[1]. Gdy był dzieckiem, jego ojciec zaciągnął kredyt na zakup ziemi w ramach białej rewolucji i nie był w stanie go spłacać. Aby pomóc rodzinie, Solejmani w wieku trzynastu lat opuścił dom i podjął pracę na budowie. Ukończył szkołę średnią, a następnie pracował w wydziale wodnym w urzędzie miasta w Kermanie. Po rewolucji islamskiej w Iranie w 1979 wstąpił do Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej[1]. Najprawdopodobniej nie ukończył szkoły wojskowej, a jedynie przeszedł 45-dniowe szkolenie[1].

Służba wojskowa[edytuj]

Krótko po wstąpieniu do korpusu brał udział w tłumieniu powstania Kurdów w północnym Iranie[1]. Następnie walczył w wojnie iracko-irańskiej, podczas której wyróżnił się odwagą[1]. Mimo braku wykształcenia i doświadczenia wojskowego powierzono mu dowodzenie brygadą[2], zaś najpóźniej w 1987 był już dowódcą[1] 41 dywizji Sar Allah[3]. Brał udział w oblężeniu Basry (operacja Karbala 5)[4] i w organizacji oddziałów partyzanckich na tyłach wojsk irackich[3]. Nawiązał wówczas kontakty z przywódcami irackich Kurdów oraz z Organizacją Badr, zbrojną formacją przy emigracyjnej irackiej Najwyższej Radzie Rewolucji Islamskiej w Iraku[3]. W 1991, gdy w Iraku wybuchło powstanie szyickie, Organizacja Badr wsparła walczących szyitów; prowadzone przez nią operacje planował m.in. Solejmani[3]; Iran oficjalnie nie zaangażował się w pomoc powstańcom[5].

Po stłumieniu powstania w Iraku na czele swojej dywizji zwalczał gangi przemytników narkotyków działające na wschodniej granicy Iranu, w Kermanie, Chorasanie oraz Sistanie i Beludżystanie[3]. Prawdopodobnie dowodził kilkusetosobowym oddziałem irańskim walczącym po stronie Bośniaków podczas wojny w Bośni[2].

Dowódca sił Ghods[edytuj]

W 1997[6] Ghasem Solejmani został mianowany dowódcą sił Ghods. Znacząco rozbudował jej siły (łącznie brygada liczy od 10 do 20 tys. członków; w początkowej fazie istnienia tylko 2-5 tys.[7]). Jako dowódca tejże formacji organizował zamachy w Tajlandii, Nowym Delhi, Lagos i Nairobi, zaś w 2011 bez powodzenia próbował zorganizować zamach na ambasadora Arabii Saudyjskiej w Stanach Zjednoczonych Adila al-Dżubajra. Zacieśnił związki jednostki z Hezbollahem i jego dowódcą Hasanem Nasr Allahem; żołnierze brygady skierowani przez Solejmaniego pomagali w szkoleniu bojowników Hezbollahu i planowaniu jego działań partyzanckich[1]. Dowodzona przez Solejmaniego formacja nawiązała również podobne kontakty z Hamasem[1]. Organizował działania sabotażowe i ataki na żołnierzy amerykańskich w Iraku po obaleniu rządów Saddama Husajna w 2003; dokonywali ich bezpośrednio żołnierze Ghods oraz wspierana przez nich organizacja Badr[1]. Solejmani utrzymywał również kontakty z czołowymi irackimi politykami szyickimi[1]. Za sprawą zaangażowania wojskowego sił Ghods i jej dowódcy Iran zyskał znaczne wpływy w Iraku[8]. Solejmani odegrał decydującą rolę w procesie, który doprowadził do mianowania Nuriego al-Malikiego na premiera Iraku w 2006[1].

W 1999, podczas antyrządowych protestów studenckich w Iranie, był jednym z sygnatariuszy listu dwudziestu czołowych oficerów Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej[9] domagających się pacyfikacji protestów. W przeciwnym razie wojsko groziło przeprowadzeniem zamachu stanu i odsunięciem prezydenta Mohammada Chatamiego. Protesty zostały stłumione[1].

Po wybuchu wojny domowej w Syrii udał się do Damaszku, by wspierać osłabiony reżim Baszszara al-Asada. Przejął faktyczne dowodzenie nad siłami syryjskimi oraz sprowadzonym przez niego na pomoc oddziałami Hezbollahu i milicji szyickich[2]. Według źródeł amerykańskich Iran udzielił Syrii wsparcia materialnego i wojskowego na masową skalę, do Damaszku przybyła również liczna grupa oficerów sił Ghods, którzy zaczęli prowadzić działania wojenne w całej Syrii[1]. Solejmani dowodził wspólną operacją wojsk rządowych i Hezbollahu między kwietniem a czerwcem 2013, zakończoną odbiciem z rąk Wolnej Armii Syrii Al-Kusajr[1].

Qasem Soleimani speaking at Qom 02.jpg

Dowodził obroną Bagdadu przed wojskami Państwa Islamskiego w czerwcu 2014[10][11]. Jesienią tego samego roku brał udział w walkach z Państwem Islamskim w Kurdystanie irackim (prowincja Dijala)[11]. W marcu 2015 dowodził wojskami irackimi i milicjami szyickimi podczas operacji zakończonej odbiciem Tikritu z rąk Państwa Islamskiego[10][12]. We wrześniu 2015 brał udział w walkach o Amirli przeciwko Państwu Islamskiemu[13], następnie w październiku 2015 dowodził ofensywą, po której wyzwolona została baza lotnicza w Kuwejres[14]. Brał udział w planowaniu rosyjskiej interwencji w syryjskiej wojnie domowej[15]. W końcu listopada tego samego roku został lekko ranny podczas walk w rejonie Aleppo w Syrii. Następnie kierował operacją, w której bojownicy Hezbollahu i żołnierze syryjscy uratowali rosyjskiego pilota z zestrzelonego przez Turcję 24 listopada 2015 rosyjskiego bombowca Su-24[16]. Na początku r. 2016, dowodząc wszystkimi szyickimi milicjami w Syrii, nadzorował operacje sił wspieranych Baszszara al-Asada w kolejnej fazie walk o Aleppo[17]. W maju i czerwcu tego samego roku był jednym z doradców irańskich wspierających wojsko irackie podczas planowania i prowadzenia operacji odbicia Falludży z rąk Państwa Islamskiego[18][19]. W sierpniu media arabskie informowały o jego udziale w planowaniu operacji odbicia z rąk IS Mosulu[20], a następnie, w październiku, w samej bitwie o Mosul[21].

We wrześniu 2017 r. bezskutecznie starał się przekonać przywódców Kurdów irackich do odwołania referendum w sprawie niepodległości Kurdystanu. Gdy głosowanie odbyło się i zakończyło wynikiem za niepodległością, rząd iracki zdecydował o skierowaniu wojsk do Kirkuku. Solejmani brał udział w przygotowywaniu planu operacji, a kierowane przez niego Siły Mobilizacji Ludowej wzięły w niej czynny udział[22].

Amerykański Departament Skarbu obłożył Solejmaniego sankcjami za udział we wspieraniu rządów Baszszara al-Asada oraz za wspieranie terroryzmu[1].

Najwyższy Przywódca Iranu ajatollah Ali Chamenei wielokrotnie nazywał go publicznie „żywym męczennikiem rewolucji”[2].

Jest żonaty, ma trzy córki i dwóch synów. Mieszka w Teheranie[1].

Przypisy

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p The Shadow Commander, The New Yorker [dostęp 2015-12-06].
  2. a b c d Łukasz Wójcik, Generał Cień, „Polityka”, 6 stycznia 2015.
  3. a b c d e The enigma of Qasem Soleimani and his role in Iraq, Al-Monitor [dostęp 2015-12-24] (ang.).
  4. The Islamic Republic’s 13 generals.
  5. Aburish S.: Saddam Hussein. The Politics of Revenge. London: Bloomsbury, 2001, s. 310. ISBN 0747549036.
  6. The IRGC Strategic Brain Trust. Part 1: Ghasem Soleimani and Ahmad Vahidi, FRONTLINE – Tehran Bureau [dostęp 2016-03-13].
  7. Abrahamian E., ''Historia współczesnego Iranu''. Książka i Wiedza, Warszawa 2008, ​ISBN 9788305135979​, s. 226.
  8. Toby Dodge, Iraq. From War to a new Authoritarianism, London: Routledge, 2012, s. 186 (ang.).
  9. Axworthy M.: Revolutionary Iran. A History of the Islamic Republic. London: Penguin Books, 2014. ​ISBN 9780141046235​, s. 349.
  10. a b General Qasem Soleimani: Iran’s rising star, BBC News [dostęp 2015-12-06] (ang.).
  11. a b Saeed Kamali Dehghan, Qassem Suleimani photo makeover reveals Iran’s new publicity strategy, the Guardian [dostęp 2015-12-28].
  12. Syrian Army, Hezbollah Lift ISIL’s 2.5-Year-Long Siege of Kuweires Airbase in Aleppo, en.abna24.com, 11 listopada 2015 [dostęp 2015-12-28] (ang.).
  13. Iran’s Military Mastermind Was Reportedly Present During Iraq’s Biggest Victory So Far Against ISIS, Business Insider [dostęp 2015-12-06].
  14. General Suleimani Oversees the Large-Scale Offensive in Southern Aleppo, Al-Masdar News [dostęp 2015-12-28] (ang.).
  15. How Iranian general plotted out Syrian assault in Moscow, „Reuters”, 6 października 2015 [dostęp 2015-12-16].
  16. Iran: Injured general oversaw daring rescue of downed Russian pilot, The Times of Israel [dostęp 2015-12-06].
  17. The IRGC’s involvement in the battle for Aleppo, The Long War Journal [dostęp 2016-05-12].
  18. Iranian military men playing ‘remarkable role’ in Fallujah fighting, Rudaw [dostęp 2016-06-17].
  19. Iranian Qods Force leader reportedly in Fallujah, The Long War Journal [dostęp 2016-06-17].
  20. Iran’s Qasem Soleimani back in Iraq 'for Mosul battle', rudaw.net [dostęp 2016-11-04].
  21. Arab Media: General Soleimani in Mosul Operations Room, en.farsnews.com [dostęp 2016-11-04].
  22. Fazel Hawramy, How Iran helped Baghdad seize back Kirkuk, „Al-Monitor”.