Gierałcice (powiat nyski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: Gierałcice w innych znaczeniach tej nazwy.
Gierałcice
Gierałcice
Państwo  Polska
Województwo opolskie
Powiat nyski
Gmina Głuchołazy
Wysokość 270–320[1] m n.p.m.
Liczba ludności (2011) 882[2]
Strefa numeracyjna 77
Kod pocztowy 48-340[3]
Tablice rejestracyjne ONY
SIMC 0494686
Położenie na mapie gminy Głuchołazy
Mapa lokalizacyjna gminy Głuchołazy
Gierałcice
Gierałcice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Gierałcice
Gierałcice
Położenie na mapie województwa opolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa opolskiego
Gierałcice
Gierałcice
Położenie na mapie powiatu nyskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu nyskiego
Gierałcice
Gierałcice
Ziemia50°20′23″N 17°19′09″E/50,339722 17,319167

Gierałcice (niem. Giersdorf[4][5]) – wieś w Polsce, położona w województwie opolskim, w powiecie nyskim, w gminie Głuchołazy, przy granicy z Czechami[6].

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa opolskiego.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

W 1284 r. miejscowość została wymieniona pod nazwą Geraltici[4], a w 1301 r. pod nazwą Gesen (Jesionów)[1].

Nazwa miejscowości pochodzi od nazwiska pierwszego sołtysa kolonizacyjnego[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Miejscowość ponownie lokowana w 1210 roku[1].

W latach 1945–1991 stacjonowała w Gierałcicach strażnica Wojsk Ochrony Pogranicza, która podlegała 45 Batalionowi WOP w Prudniku. 16 maja 1991 r. strażnica została przejęta przez Straż Graniczną i funkcjonowała do 1 stycznia 2003 roku, kiedy to została rozformowana[7].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Dwór w Gierałcicach

Na listę zabytków Narodowego Instytutu Dziedzictwa wpisane są[8]:

  • kościół parafialny pw. św. Michała Archanioła, wzmiankowany w 1300 roku[4], późnogotycki z 1503 roku, lata 1869–1891, o cechach neogotyckich[1] z renesansową wieżą zakończoną ostrym hełmem barokowym pochodzącym z 1615 roku,
  • dwór z XVII wieku, k. XIX wieku; zbudowany w stylu gotyckim (1492 rok), przebudowany na renesansowy w XVI wieku, z herbami biskupstwa nyskiego i rodziny von Troilo z 1615 r. na frontonie[1][4].

Inne zabytki:

Ochotnicza straż pożarna[edytuj | edytuj kod]

W Gierałcicach działa ochotnicza straż pożarna, która odnosi sukcesy zarówno w Polsce, jak i za granicą[potrzebny przypis]. OSP niejednokrotnie brało udział w Mistrzostwach Województwa Opolskiego oraz Mistrzostwach Polski (różne grupy), a także w zawodach w Niemczech czy Czechach.

Zakłady, inne[edytuj | edytuj kod]

  • rolnicza spółdzielnia produkcyjna
  • zakład kamieniarski KMK – nazwa pochodzi od właścicieli firmy: Kwiatkowski, Matuszek i Kiełb
  • zakład kamieniarski – nagrobki, parapety, schody, kominki i elementy kominkowe – Sałamacha Piotr i Sławomir
  • sklepy: ABC

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Wycieczki dalsze. W: Zbygniew Martynowski, Krzysztof R. Mazurski: Głuchołazy i okolice. Warszawa: Wydawnictwo „Sport i turystyka”, 1977, s. 50–51. (pol.)
  2. GUS: Ludność – struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.. [dostęp 2016-09-23].
  3. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych – Poczta Polska. „Spis numerów adresowych”, s. według indeksu nazw, 2013. Warszawa: Poczta Polska S.A.. 
  4. a b c d Głuchołazy – Sołectwo Gierałcice – (270–320 m n.p.m.), niem. Giersdorf (pol.). Urząd Miejski w Głuchołazach. [dostęp 2015-09-20].
  5. Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. nr 142, poz. 262).
  6. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200).
  7. Zarządzenie nr 0-58 z dnia 13.12.2002 roku Komendanta Głównego Straży Granicznej.
  8. ED: Wykaz zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru zabytków – stan na 30 czerwca 2015 r. – woj. opolskie (pol.). Narodowy Instytut Dziedzictwa, 2015-06-30. s. 60. [dostęp 2015-09-20].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Słownik Geografii Turystycznej Sudetów. Wzgórza Niemczańsko-Strzelińskie. Przedgórze Paczkowskie, tom 21 A-M, pod red. M. Staffy, Wydawnictwo I-BIS, Wrocław 2008, s. 235–238